ជំពូកទី ៤១១

នៅក្នុងវិមាន ឆ្នាំងធំៗត្រូវបានដាក់លើចង្ក្រាន ហើយឆ្នាំងនីមួយៗមានបិសាចក្តាន់មួយយាមមើល និងដាក់អុសបន្ថែមចូលក្នុងភ្លើងជាប់ជានិច្ច។ នៅខាងក្នុង អ្នកខ្លាំងៗកំពុងត្រូវបានស្ងោរ ហើយក្លិនថ្នាំក៏សាយចេញមក។

ក្រៅពីឆ្នាំងធំៗ ក៏មានឆ្នាំងចំហុយយ៉ាងធំៗ ដែលអ្នកខ្លាំងៗត្រូវបានចំហុយផងដែរ។ ឈិនមូដើរល្បាតជុំវិញពួកគេ ហើយពិនិត្យមើលឱសថ ប្តូរថ្នាំរុក្ខជាតិជាច្រើនដង និងចាក់ម្ជុលទៅលើអ្នកខ្លាំងដែលឃ្លាំងទេពរបស់ពួកគេត្រូវខូចខាត។ ម្ជុលប្រាក់ប្រហោងទាំងនោះនាំចំហាយចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ពួកគេ។

ព្រះកាយរបស់អធិរាជយ៉ានហ្វឹងពេញទៅដោយម្ជុលប្រាក់ ខណៈដែលទ្រង់សម្លឹងមើលឈិនមូដោយព្រះភក្ត្រខ្មៅស្រអាប់។ ទ្រង់ត្រូវយុវជននោះសង្កត់ចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចំហុយ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកទ្រង់ក៏ងើបអង្គុយត្រង់ម្តងទៀត ហើយបន្តសម្លឹងមើលយ៉ាងខឹង។

ឈិនមូញញឹម ហើយនិយាយថា «តើព្រះករុណាមានរឿងអ្វីចង់មានបន្ទូលឬទេ?»

ទឹកព្រះភក្ត្ររបស់អធិរាជយ៉ានហ្វឹងស្រាប់តែប្រែប្រួល ហើយទ្រង់មានបន្ទូលដោយទឹកមុខរីករាយថា «មន្ត្រីឈិនបានខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំង ហើយមានសមត្ថភាពខ្ពស់។ តើអ្នកចង់បានការដំឡើងឋានៈទេ?» ឈិនមូងឿងឆ្ងល់ ខណៈដែលទឹកព្រះភក្ត្ររបស់អធិរាជយ៉ានហ្វឹងកាន់តែរីករាយឡើងៗ។ «ឥឡូវនេះអ្នកនៅត្រឹមឋានៈលំដាប់ទីប្រាំនៅឡើយ ប៉ុន្តែអ្នកបានរួមចំណែកច្រើនណាស់៖ កែលម្អនាវាហោះរបស់យើង បង្កើតកាំភ្លើងធំប្រភពពិត និងកាំភ្លើងធំទេពបាញ់ព្រះអាទិត្យ តាមព្រះរាជបុត្រមកុដទៅបើកការដ្ឋានធារាសាស្ត្រ និងដឹកជញ្ជូន ហើយថែមទាំងបានជួយសង្គ្រោះយើងពីគ្រោះថ្នាក់ជាច្រើនដងទៀតផង។

«លើកនេះ អ្នកថែមទាំងនាំត្រកូលរោមស្លាបស្ថានសួគ៌មកទៀត។ ការរួមចំណែករបស់អ្នកធំធេងពេក រហូតដល់យើងមិនដឹងថាត្រូវផ្តល់រង្វាន់ដល់អ្នកយ៉ាងដូចម្តេចផង។ ប្រាប់យើងមើល តើអ្នកចង់បានអ្វី?»

ឈិនមូអេះក្បាល គិតយ៉ាងខ្លាំង។ «ព្រះករុណា ចំនួនប្រាក់ដែលត្រូវការសម្រាប់ឱសថទាំងអស់ ដើម្បីព្យាបាលមនុស្សគ្រប់គ្នា គឺខ្ពស់ណាស់។ ទូលបង្គំក៏បានចំណាយប្រាក់មិនតិចដែរ ដើម្បីទិញឆ្នាំងធំ ឆ្នាំងចំហុយ និងម្ជុលប្រាក់។ ប្រាក់ទាំងអស់នោះ ទូលបង្គំបានចេញមុនសិន ដូច្នេះតើព្រះករុណាអាច...»

ព្រះភក្ត្ររបស់អធិរាជយ៉ានហ្វឹងខ្មៅភ្លាម។ «នេះមិនចាត់ទុកជារង្វាន់ទេ ក្រសួងហិរញ្ញវត្ថុមានប្រាក់សម្រាប់រឿងនោះហើយ! រង្វាន់ដែលយើងចង់ផ្តល់ឲ្យអ្នក គឺជារបស់ដែលក្រសួងហិរញ្ញវត្ថុមិនអាចផ្តល់ឲ្យបាន! តើអ្នកចង់បានអ្វី?»

ឈិនមូគិតមួយភ្លែត។ ប្រាក់ឬ? គេមិនដែលខ្វះប្រាក់ទេ។ តំណែងផ្លូវការឬ? គេមិនសូវចាប់អារម្មណ៍នឹងវាប៉ុន្មានទេ។ កេរ្តិ៍ឈ្មោះឬ? មេលទ្ធិបិសាចស្ថានសួគ៌ល្បីល្បាញពាសពេញប្រទេសហើយ ដូច្នេះតើគេត្រូវការកេរ្តិ៍ឈ្មោះអ្វីទៀត?

កំណប់ទ្រព្យឬ?

គេបានរឹបអូសកំណប់ទ្រព្យជាច្រើន ហើយថែមទាំងបានប្លន់ថង់របស់អធិបតីចិញ្ចឹមនាគទៀតផង។ ហ៊ូលីងអ៊ើរថែមទាំងបានឲ្យកំណប់ទ្រព្យមួយរយមុខពីវិមានមាសរ៉ូឡានដល់គេទៀត។ គេក៏មានដាវសេរី និងគ្រាប់ដាវរបស់វាដែរ ដូច្នេះគេក៏មិនខ្វះកំណប់ទ្រព្យដែរ។

ឱសថ និងវត្ថុធាតុដ៏មានតម្លៃ គ្រាប់ថ្នាំវិញ្ញាណ ឬថ្នាំអស្ចារ្យឬ? គេក៏មិនត្រូវការរបស់ទាំងនោះដែរ ព្រោះខ្លួនគេផ្ទាល់គឺជាគ្រូពេទ្យទេព។

ឈិនមូគ្រវីក្បាល ហើយទីបំផុតក៏យល់ពីអារម្មណ៍របស់គ្រូរាជ្យ។ របស់ដែលអធិរាជអាចផ្តល់ជារង្វាន់បាន មិនអាចទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់គេបានទេ ដូច្នេះគេមិនចង់បានរង្វាន់អ្វីទាំងអស់។

«គិតម្តងទៀតមើល» អធិរាជយ៉ានហ្វឹងណែនាំគេបន្តិចម្តងៗ។ «ប្រាកដជាមានអ្វីមួយដែលអ្នកចង់បាន ហើយយើងមាន។ មិនចាំបាច់ជារបស់ ឬតំណែងផ្លូវការទេ ប៉ុន្តែក៏អាចជាមនុស្សម្នាក់ដែរ...»

ឈិនមូដឹងខ្លួន ហើយញញឹមដោយយល់ចិត្ត។ «អញ្ចឹងព្រះករុណាកំពុងគិតចង់ប្រទានស្រីបម្រើវាំងខ្លះដល់ទូលបង្គំ។ ទូលបង្គំដើរហើរស្ទើរតែពេញមួយឆ្នាំ ដូច្នេះទូលបង្គំមិនត្រូវការស្រីបម្រើវាំងមកបម្រើទេ។ ប៉ុន្តែ យាយនៅទីនេះ ហើយនៅជុំវិញនេះមានតែបិសាច និងសត្វចម្លែកដែលសុទ្ធតែអាក្រក់មើល។ ប្រសិនបើព្រះករុណាអាចប្រទានស្រីបម្រើវាំងខ្លះមកជួយរៀបចំវិមាន ទូលបង្គំប្រាកដជាមិនបដិសេធទេ! នារីពីរនាក់ដូចជាជានឈី និងឈិនឈីដែលនៅក្បែរព្រះវររាជមាតាក៏ល្អដែរ។ ពួកនាងមិនអាក្រក់មើល ហើយថែមទាំងទន់ភ្លន់ និងចេះយល់ចិត្តទៀត...»

អធិរាជយ៉ានហ្វឹងក្រោធខ្លាំងណាស់ ហើយក៏ទម្លាក់អង្គដេកចុះក្នុងឆ្នាំងចំហុយវិញ។ «ចេញទៅ!»

«ទូលបង្គំទទួលបញ្ជា។» ឈិនមូបិទគម្របឆ្នាំងចំហុយ ទាំងរអ៊ូតិចៗថា «ធ្វើជាចិត្តទូលាយ និយាយថាចង់ផ្តល់រង្វាន់ឲ្យខ្ញុំ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកសូម្បីតែស្រីបម្រើវាំងពីរបីនាក់ ក៏មិនហ៊ានលះបង់ផង។ កំណាញ់អីម្ល៉េះ...»

«ឯងនិយាយអី? និយាយម្តងទៀតមើល!» អធិរាជយ៉ានហ្វឹងដែលនៅក្នុងឆ្នាំងចំហុយក្រោធខ្លាំងណាស់។ «កាត់ក្បាលវាចោល!»

បន្ទាប់មក អធិរាជយ៉ានហ្វឹងបានឮឈិនមូត្អូញត្អែរនៅខាងក្រៅ។ «យូស៊ីវ នាងមកចំពេលល្អណាស់។ ព្រះបិតារបស់នាងថាចង់ផ្តល់រង្វាន់ឲ្យខ្ញុំ បន្ទាប់មកក៏មិនព្រមផ្តល់រង្វាន់ឲ្យខ្ញុំ ហើយឥឡូវថែមទាំងចង់បានក្បាលខ្ញុំទៀត។»

«ហេតុអ្វីបានជាអ្នកខ្វល់នឹងព្រះអង្គ? ប៉ុន្មានឆ្នាំនេះព្រះអង្គរំខានព្រះទ័យខ្លាំងណាស់ ចេះតែចង់កាត់ក្បាលអ្នកនេះ កាត់ក្បាលអ្នកនោះគ្រប់ពេល។ ទាំងអស់នេះគឺមកពីសម្ពាធនយោបាយ។ ជាចុងក្រោយ ទោះបីព្រះអង្គមានបន្ទូលឲ្យកាត់ក្បាលមនុស្សច្រើន ក៏តាមពិតព្រះអង្គមិនបានសម្លាប់មនុស្សច្រើនប៉ុន្មានដែរ។ កុំខ្វល់នឹងព្រះអង្គអី ចាំព្រះអង្គធ្វើរឿងរ៉ាវរួច ព្រះអង្គនឹងស្ងប់ទៅវិញទេ។»

«តើនាងមករកខ្ញុំដើម្បីហ្វឹកហាត់ទ្វេឬ?»

«ត្រូវហើយ។ បច្ចេកទេសរបស់យើងជិតរួចរាល់ហើយ ប៉ុន្តែត្រូវពន្យារពេល ដើម្បីមកព្យាបាលរបួសរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ យើងត្រូវតែប្រញាប់វាយដែកពេលវាកំពុងក្តៅ។ បើមិនដូច្នោះទេ ក្រោយពីរបួសរបស់ព្រះបិតាជាសះស្បើយ ហើយព្រះអង្គសម្រេចនាំខ្ញុំត្រឡប់ទៅរាជធានីវិញ ខ្ញុំមិនដឹងថាពេលណាទើបបច្ចេកទេសនេះនឹងរួចរាល់ទេ...»

អ្នកទាំងពីរដើរចេញទៅ ហើយអធិរាជយ៉ានហ្វឹងដែលនៅក្នុងឆ្នាំងចំហុយមានព្រះទ័យខកចិត្ត ខណៈដែលទ្រង់គិតក្នុងព្រះទ័យថា៖ 'ស៊ីវអ៊ើរ បិតាអាចជួយកូនបានត្រឹមតែប៉ុណ្ណេះទេ។ ក្មេងនោះល្ងង់ពេក ដូច្នេះកូនត្រូវតែពឹងលើខ្លួនឯងហើយ។'

ក្រោយពីធ្វើការលើវាអស់ច្រើនថ្ងៃ ឈិនមូ និងលីងយូស៊ីវបានរៀបចំបច្ចេកទេសពេញលេញនៃវិញ្ញាណដើមទិសទាំងប្រាំមួយរួចរាល់។ ពួកគេព្រួយបារម្ភបន្តិច ព្រោះពួកគេមិនដឹងថាតើបច្ចេកទេសនោះពិតជាអាចឲ្យអ្នកដទៃបណ្តុះវិញ្ញាណដើមរបស់ពួកគេនៅកម្រិតទិសទាំងប្រាំមួយបានឬអត់។

«ឲ្យខ្ញុំសាកល្បងមើល! ខ្ញុំនៅកម្រិតទិសទាំងប្រាំមួយ!» ស៊ឺយុនស៊ាងនិយាយយ៉ាងរំភើប។

ឈិនមូគ្រវីក្បាល។ «តាមពិតបច្ចេកទេសនេះគឺជាបច្ចេកទេសពីរ ដែលប្រើជាមួយគ្នាជាឈុតមួយ។ វាត្រូវបានបែងចែកជាសម្រាប់បុរស និងស្ត្រី ដែលខុសគ្នាបន្តិចបន្តួច។ ដោយសារតែបែបនេះ មនុស្សពីរនាក់ត្រូវតែហ្វឹកហាត់វាជាមួយគ្នា ហើយមិនអាចលាក់លៀមអ្វីពីគ្នាបានទេ។ ពួកគេក៏មិនអាចមានគំនិតវៀចវេរដែរ បើមិនដូច្នោះទេ ពួកគេនឹងមិនអាចបណ្តុះវិញ្ញាណដើមរបស់ពួកគេបានឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលជោគជ័យ អ្នកទាំងពីរនឹងជោគជ័យជាមួយគ្នា។»

«មេលទ្ធិ ហ្វឹកហាត់ជាមួយខ្ញុំមក» ស៊ឺយុនស៊ាងនិយាយយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។

សំឡេងរបស់ឈិនមូកាន់តែម៉ឺងម៉ាត់។ «នាងបរិសុទ្ធ យើងត្រូវតែស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នា រហូតគ្មានអ្វីអាចរារាំងយើងបាន។ យើងត្រូវតែទុកចិត្តគ្នា ហើយមិនត្រូវមានគំនិតវៀចវេរឡើយ!»

ស៊ឺយុនស៊ាងសើចគិកគក់ ហើយនិយាយថា «អ្នកជាមេលទ្ធិ តើខ្ញុំអាចមានគំនិតអាក្រក់ចំពោះអ្នកដូចម្តេចបាន?»

ឈិនមូក្រឡាប់ភ្នែក។ គ្មានគំនិតវៀចវេរឬ? ស្ត្រីតូចនោះយកយាយស៊ឺធ្វើជាគំរូ ហើយតែងតែគិតពីរបៀបដណ្តើមតំណែងមេលទ្ធិ ដោយមិនរៀនយកចំណុចល្អៗរបស់យាយស៊ឺសោះ។

ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ស៊ឺយុនស៊ាងនៅតែមានផ្នែកខ្លះដែលស្រដៀងនឹងយាយស៊ឺ ហើយរាល់ពេលដែលពួកគេជួបគ្រោះថ្នាក់ នាងតែងតែជាអ្នកដំបូងដែលលោតចេញទៅជួយសង្គ្រោះមនុស្សដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ។ នេះបង្ហាញថាចរិតពិតរបស់នាងមិនអាក្រក់ទេ។

'ប្រសិនបើនាងទទួលបានការអប់រំដ៏ល្អដូចខ្ញុំ នាងប្រាកដជាមិនដើរផ្លូវវៀចវេរនោះទេ។'

ឈិនមូដកដង្ហើមធំដោយសោកស្តាយ។ ស៊ឺយុនស៊ាងប្រហែលជាមានគំនិតវៀចវេរ ប៉ុន្តែគេត្រូវតែធ្វើឲ្យប្រាកដថាបច្ចេកទេសដែលគេ និងព្រះនាងបានបង្កើតឡើងនោះពិតជាដំណើរការ។ គេងក់ក្បាល ហើយនិយាយថា «បើនាងមានគំនិតវៀចវេរ ខ្ញុំក៏មិនអាចធ្វើអ្វីបានដែរ។ ខ្ញុំនឹងទុកចិត្តនាងម្តង ប៉ុន្តែតែម្តងគត់។ ប្រសិនបើមិនជោគជ័យទេ នាងអាចទៅរកអ្នកផ្សេងដែលនាងទុកចិត្តបាន។»

ស៊ឺយុនស៊ាងប្រញាប់រត់ទៅរកលីងយូស៊ីវយ៉ាងរំភើប ហើយសុំបច្ចេកទេសសម្រាប់ស្ត្រី។ លីងយូស៊ីវបានបង្រៀននាងដោយមិនលាក់លៀមអ្វីទាំងអស់។ យ៉ានជីងជីងក៏បានមកដែរ ហើយលីងយូស៊ីវញញឹម។ «បងជីង តើបងចង់បណ្តុះវិញ្ញាណដើមរបស់បង ជាមួយអ្នកឃ្វាលគោនោះដែរទេ?»

យ៉ានជីងជីងគ្រវីក្បាល។ «ខ្ញុំបានបណ្តុះវិញ្ញាណដើមរបស់ខ្ញុំយូរមកហើយ។ អ្នកទាំងពីរហ្វឹកហាត់ទៅ ខ្ញុំគ្រាន់តែមើលប៉ុណ្ណោះ។»

«ការហ្វឹកហាត់ទ្វេវិញ្ញាណដើមស្រួលខ្លួនណាស់!» លីងយូស៊ីវនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

ចិត្តរបស់យ៉ានជីងជីងរំជួល ប៉ុន្តែនាងក៏ខ្មាសអៀនបន្តិចដែរ។ បន្ទាប់មក ស៊ឺយុនស៊ាងសួរដោយចង់ដឹងថា «ជីងជីង តើឥឡូវនេះកម្លាំងហ្វឹកហាត់របស់នាងនៅកម្រិតណា? ម៉េចក៏នាងបណ្តុះវិញ្ញាណដើមបានលឿនម្ល៉េះ?»

«ប្រហែលជានៅកម្រិតស្ពានទេពហើយ» យ៉ានជីងជីងនិយាយដោយសំឡេងទន់ភ្លន់ និងខ្មាសអៀនបន្តិច។ «ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនបានហ្វឹកហាត់វាដោយខ្លួនឯងទេ វាគឺមកពីនាវាព្រះអាទិត្យ។ ខ្ញុំជារាងកាយធាតុយ៉ាងបរិសុទ្ធ ហើយដោយសារខ្ញុំគ្រប់គ្រងនាវាព្រះអាទិត្យ និងខ្ចីថាមពលរបស់វាអស់ជាច្រើនឆ្នាំ ខ្ញុំបានប្រើវាដើម្បីបើកឃ្លាំងទេពទាំងអស់របស់ខ្ញុំ។ ពីមុន ពេលខ្ញុំចាកចេញពីនាវាព្រះអាទិត្យ ឃ្លាំងទេពរបស់ខ្ញុំនឹងបិទវិញ ប៉ុន្តែក្រោយពីប្រើវាច្រើនដង ឃ្លាំងទេពក៏លែងបិទទៀតហើយ។»

ស៊ឺយុនស៊ាង និងលីងយូស៊ីវស្រឡាំងកាំង។ ឈិនមូក៏សម្លឹងមើលទាំងភ្នែកធំៗ ស្ទើរតែមិនអាចជឿបាន។

អាយុរបស់យ៉ានជីងជីងប្រហាក់ប្រហែលនឹងពួកគេ ប៉ុន្តែនាងបានក្លាយជាអ្នកខ្លាំងកម្រិតមេលទ្ធិទៅហើយ!

ពីមុនមក ពួកគេមិនបានមើលដឹងសោះថា យ៉ានជីងជីងគឺជាអ្នកខ្លាំងជាងគេក្នុងចំណោមពួកគេ!

ឈិនមូក៏ធ្លាប់បើកនាវាព្រះអាទិត្យ និងនាវាព្រះចន្ទដែរ ប៉ុន្តែឃ្លាំងទេពរបស់គេនឹងបិទ និងត្រូវបិទផ្សាភ្ជាប់វិញ ក្រោយពីគេចាកចេញពីនាវា។ គេមិនដែលគិតសោះថា ក្រោយពីបើកបរច្រើនដង ឃ្លាំងទេពនឹងនៅតែបើកដដែល!

«បើដូច្នេះ តើមានន័យថាយើងអាចប្រើនាវាព្រះអាទិត្យ ដើម្បីបង្កើតអត្ថិភាពកម្រិតមេលទ្ធិជាច្រើនបានមែនទេ?» ស៊ឺយុនស៊ាងស្រាប់តែស្នើឡើង។

លីងយូស៊ីវគ្រវីក្បាល។ «មិនអាចទេ។ មនុស្សម្នាក់ត្រូវតែមានរាងកាយធាតុយ៉ាងបរិសុទ្ធ ទើបអាចក្លាយជាអ្នកការពារព្រះអាទិត្យបាន។ កុលសម្ព័ន្ធអ្នកឃ្វាលព្រះអាទិត្យមិនអាចរកឃើញរាងកាយបរិសុទ្ធទីពីរបានផង ចុះទម្រាំតែកន្លែងផ្សេងទៀត។»

«មេលទ្ធិអាចធ្វើបាន!» ស៊ឺយុនស៊ាងសម្លឹងមើលឈិនមូភ្លាម។

ឈិនមូចាប់ចិត្តខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែយ៉ានជីងជីងនិយាយភ្លាមថា «ការខ្ចីនាវាព្រះអាទិត្យដើម្បីបើកឃ្លាំងទេព ងាយធ្វើឲ្យកម្រិតកម្លាំងមិនមានស្ថិរភាព។ លោកតាបាននិយាយថា នេះពិតជាផ្លូវកាត់មែន ប៉ុន្តែវាមិនរឹងមាំដូចការហ្វឹកហាត់មួយជំហានម្តងៗនោះទេ។ ដំណើររបស់ខ្ញុំលើកនេះ ក៏ដើម្បីមកមើលពីរបៀបដែលអ្នកទាំងអស់គ្នាហ្វឹកហាត់ និងមើលថាតើមានវិធីដោះស្រាយដែរឬទេ។»

ឈិនមូត្រឹមតែអាចបោះបង់គំនិតនោះចោល។

ការហ្វឹកហាត់មួយជំហានម្តងៗ ពិតជាមានភាពសប្បាយ និងការភ្ញាក់ផ្អើលច្រើនជាងមែន។ ប្រសិនបើគេមិនបានធ្វើបែបនោះទេ គេនឹងមិនដែលរកឃើញការបំប្លែងទេពនៃកម្រិតធាតុទាំងប្រាំ ឬវិញ្ញាណដើមទិសទាំងប្រាំមួយឡើយ។

យ៉ានជីងជីង ដែលបានបើកឃ្លាំងទេពទាំងអស់របស់នាងដោយនាវាព្រះអាទិត្យ ប្រហែលជានៅតែត្រូវហ្វឹកហាត់ឡើងវិញពីដំបូង ដោយស្វែងយល់ពីអត្ថន័យនៃកម្រិតនីមួយៗយ៉ាងលម្អិត ទើបអាចយល់ពីភាពអស្ចារ្យនៅក្នុងនោះបាន។

ប៉ុន្តែនៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ឈរខ្ពស់ពេក វាពិបាកនឹងមើលឃើញគ្រឹះនៅខាងក្រោមឲ្យច្បាស់ណាស់។

ស៊ឺយុនស៊ាងបានយល់ពីបច្ចេកទេសកំណែសម្រាប់ស្ត្រី បន្ទាប់មកក៏សុំការណែនាំពីលីងយូស៊ីវ ដើម្បីធ្វើឲ្យប្រាកដថាគ្មានបញ្ហាអ្វីជាមួយការហ្វឹកហាត់របស់នាង។ ទាល់តែពេលនោះ ទើបនាងចាប់ផ្តើមបណ្តុះវិញ្ញាណដើមរបស់នាងជាមួយឈិនមូ។

នៅពីចម្ងាយ តាខ្វាក់និយាយទៅកាន់អធិរាជយ៉ានហ្វឹងទាំងបិទភ្នែកថា «ព្រះករុណា ព្រះរាជបុត្រីរបស់ព្រះអង្គចិត្តទូលាយណាស់ ដល់ថ្នាក់ឲ្យកូនប្រសាររបស់ព្រះអង្គទៅឲ្យនាងស៊ាងរីករាយ។»

អធិរាជយ៉ានហ្វឹងហឹមដោយត្រជាក់។ «ស៊ីវអ៊ើរច្បាស់ជាមិនយល់ពីអត្ថន័យនៃការហ្វឹកហាត់ទ្វេវិញ្ញាណដើមទេ នាងគ្មានគំនិតអំពីវាសោះ។ ប្រសិនបើនាងដឹងថាការហ្វឹកហាត់ទ្វេវិញ្ញាណដើម អាចធ្វើបានតែរវាងប្តីប្រពន្ធប៉ុណ្ណោះ នាងនឹងមិនចិត្តទូលាយយ៉ាងនេះទេ។»

«ព្រះអង្គនឹងប្រាប់នាងឬ?» តាខ្វាក់សួរដោយចាប់អារម្មណ៍។

«មិនចាំបាច់ទេ។» អធិរាជយ៉ានហ្វឹងគ្រវីព្រះសិរ។ «មានតែមួយគូប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចហ្វឹកហាត់ទ្វេវិញ្ញាណដើមបាន។ នៅពេលដែលវិញ្ញាណដើមរបស់ពួកគេរំញ័រស៊ីគ្នាហើយ វាមិនអាចមានវិញ្ញាណដើមរបស់មនុស្សទីបីមករំញ័រស៊ីគ្នាជាមួយបានឡើយ។ មន្ត្រីឈិនបានរំញ័រស៊ីគ្នាជាមួយវិញ្ញាណដើមរបស់ស៊ីវអ៊ើររួចហើយ ដូច្នេះទោះបីជានាងបរិសុទ្ធស៊ាងហ្វឹកហាត់ជាមួយគេក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនអាចសម្រេចបានការរំញ័រស៊ីគ្នានៃវិញ្ញាណដើមដែរ ហើយនាងនឹងមិនអាចបណ្តុះវិញ្ញាណដើមរបស់នាងបានឡើយ។ ពួកគេសុទ្ធតែជាក្មេងៗ ដូច្នេះពួកគេមិនដឹងការពិតទេ។»

ទ្រង់ដកដង្ហើមធំ។ «តាំងពីបុរាណកាលមក ក្នុងវាំងខាងក្នុងរបស់អធិរាជមានស្រីស្អាតបីពាន់នាក់ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាដឹងទេថា អធិរាជក៏មានទុក្ខលំបាករបស់អធិរាជដែរ។ មានតែព្រះមហេសីប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចបណ្តុះវិញ្ញាណដើមជាមួយអធិរាជបាន ដូច្នេះទោះបីជាអធិរាជទៅស្រឡាញ់ស្នំផ្សេងទៀតក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនអាចរំញ័រស៊ីគ្នាបាន ហើយពិបាកនឹងឡើងដល់សុភមង្គលដ៏កំពូលបានឡើយ។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលរាជវង្សមានមនុស្សមិនច្រើន។»

តាខ្វាក់ញញឹម។ «ពេលនៅជាមួយស្នំផ្សេងទៀត សេចក្តីរីករាយមិនសូវធំប៉ុន្មានទេ ដូច្នេះហើយបានជារាជវង្សជំនាន់ក្រោយមានចំនួនតិច។»

អធិរាជយ៉ានហ្វឹងងក់ព្រះសិរ។ «នោះហើយជាមូលហេតុដែលយើងមិនព្រួយបារម្ភអំពីស៊ីវអ៊ើរទាល់តែសោះ។ នាងបានឆក់យកឱកាសនោះរួចហើយ ដូច្នេះទោះបីមន្ត្រីឈិនមានស្ត្រីផ្សេងទៀតក៏ដោយ គេនឹងនៅតែត្រឡប់មកនៅក្បែរនាងវិញ។ នោះគឺដោយសារគេមិនអាចរំញ័រស៊ីគ្នាជាមួយស្ត្រីផ្សេងបាន—»

«វិញ្ញាណដើមរបស់ខ្ញុំបណ្តុះបានហើយ!»

សំឡេងស្រែកអបអរសាទររបស់ស៊ឺយុនស៊ាងស្រាប់តែបន្លឺឡើង ហើយព្រះនេត្ររបស់អធិរាជយ៉ានហ្វឹងក៏ប្រែជាស្រឡាំងកាំង ខណៈដែលទ្រង់ស្តាប់ស៊ឺយុនស៊ាងលោតលេងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។ លីងយូស៊ីវក៏រីករាយខ្លាំងណាស់ដែរ ហើយអបអរសាទរជាមួយនាង ចំណែកឈិនមូក៏ដូចគ្នាដែរ។

អធិរាជយ៉ានហ្វឹងមិនទាន់ដឹងខ្លួនឡើងវិញទេ ទោះបីជាកន្លងផុតមួយសន្ទុះធំហើយក៏ដោយ។

«ព្រះអង្គភ្លេចហើយថា មូអ៊ើរជារាងកាយអធិបតី។ វិញ្ញាណដើមនៃរាងកាយវិញ្ញាណធម្មតា មិនអាចរំញ័រស៊ីគ្នាជាមួយអ្នកដទៃបានទេ នៅពេលដែលពួកគេមានគូរួចហើយ ប៉ុន្តែរាងកាយអធិបតីអាចធ្វើបាន។» តាខ្វាក់ផ្អែកខ្លួនលើឈើច្រត់របស់គាត់ ហើយនិយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា «ព្រះករុណា ខ្ញុំកោតសរសើរទឹកព្រះភក្ត្ររបស់ព្រះអង្គខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនមែនជាវិចិត្រករទេ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំនឹងគូរវាទុក ហើយយកមកមើលកោតសរសើរនៅពេលទំនេរ។»

«ខ្ញុំគូររួចហើយ» តាថ្លង់ដែលនៅក្បែរនោះនិយាយ។

តាចាស់ទាំងពីរសើចគិកគក់ ស្តាប់ទៅពេញចិត្តនឹងខ្លួនឯងណាស់។

«មេលទ្ធិ ព្រះនាងស៊ីវ តើបច្ចេកទេសដែលអ្នកទាំងពីររកឃើញនេះមានឈ្មោះអ្វី?» ស៊ឺយុនស៊ាងសួរ។

«បច្ចេកទេសហ្វឹកហាត់ទ្វេវិញ្ញាណដើមបែបនេះ ហៅថាគម្ពីរណែនាំវិញ្ញាណដើមចុះ» ឈិនមូ និងលីងយូស៊ីវនិយាយព្រមគ្នា។