ស្ដេចនាគជលទេវៈឃើញ ឈីន មូ ដេកលើដីធ្វើពុតជាស្លាប់ ក៏ច្របូកច្របល់។ ខ្លួនជាអាទិទេព ជាស្ដេចនាគជលទេវៈដ៏ថ្លៃថ្នូរ តើអាចធ្វើពុតជាស្លាប់គេចបញ្ហាដោយគ្មានអៀនខ្មាស ដូច ហ៊ូ លីងអ៊ើ និងអ្នកដទៃយ៉ាងម៉េច?
ក្ដុង!
ស្ដេចនាគជលទេវៈដួលផ្ទប់ដី អវយវៈរមួលខុសទ្រង់ទ្រាយ។ សភាពស្លាប់មើលទៅវេទនាជាង ឈីន មូ ទៀត បញ្ជាក់ថានេះមិនមែនលើកដំបូងដែលគាត់ធ្វើពុតជាស្លាប់ទេ។
ក្បាលធំឱនចុះ តែភ្នែកវាហាក់មើលមិនច្បាស់។ មុខយក្សនោះបោសកាត់ខ្លួនអ្នកទាំងអស់ ខណៈពួកគេទប់ដង្ហើម មិនកម្រើកសោះ។
ហ៊ឺស...
រូបសំណាកថ្មបញ្ចេញសូរហ៊ឺវែង មុននឹងឈរត្រង់យឺតៗ ដើរចូលភាពងងឹត។ សូរជើងធ្ងន់ឆ្ងាយចេញបន្តិចម្ដងៗ។
ឈីន មូ លោតក្រោក ហើយគិត៖ «រូបសំណាកនេះហាក់រកអ្វីមួយ។ វាមកពីណា? មហាប្រាសាទបាក់បែក ឬពិភពមួយទៀត? វារកអ្វី?»
ហ៊ូ លីងអ៊ើ និងនាគជលទាំងអស់ក្រោកឡើង ចំណែកស្ដេចនាគជលទេវៈទះធូលីចេញពីខ្លួន។ ហ៊ូ លីងអ៊ើ សរសើរ៖ «ស្ដេចនាគជលទេវៈ ក្នុងចំណោមយើង លោកពូកែធ្វើពុតជាស្លាប់ជាងគេ! លោកប្រាកដជាហាត់ច្រើនដងហើយ។ ពេលទំនេរ ត្រូវបង្រៀនខ្ញុំបន្ថែមផង!»
មុខស្ដេចនាគជលទេវៈក្រហម ហើយគាត់រអ៊ូ៖ «ខ្ញុំអត់ទេ កុំនិយាយផ្ដេសផ្ដាស! ធ្វើពុតជាស្លាប់ពឹងលើទេពកោសល្យ...»
ឈីន មូ ដើរបន្តទាំងពោល៖ «តោះ រកបន្ត។ គ្រប់គ្នាប្រយ័ត្ន យើងមិនដឹងថាមានរូបសំណាកផ្សេងនៅទីនេះឬអត់។ ស្ដេចនាគជលទេវៈ គិតយ៉ាងណាអំពីរូបសំណាកអម្បាញ់មិញ?»
ស្ដេចនាគជលទេវៈគិតមួយសន្ទុះ រួចពោល៖ «រូបសំណាកនោះប្រហែលមិនមកពីមហាប្រាសាទបាក់បែកទេ»។
ឈីន មូ ភ្ញាក់បន្តិច៖ «មិនមកពីមហាប្រាសាទបាក់បែក? ហេតុអ្វីនិយាយបែបនេះ?»
«រូបសំណាកនៅមហាប្រាសាទបាក់បែករងខ្យល់ភ្លៀង ទឹកកកនិងភាពត្រជាក់ ដូច្នេះចាស់សឹកអស់ហើយ។ តែរូបនេះស្អាតថ្មី ដូចទើបប្រែជារូបសំណាកថ្ម»។
តែស្ដេចនាគជលទេវៈក៏មិនប្រាកដ៖ «យ៉ាងណា រូបសំណាកនៅមហាប្រាសាទបាក់បែកក៏ចម្លែកណាស់។ វាអាចធ្លាប់លាក់ក្នុងលំហបិទជិត ដែលខ្យល់ភ្លៀងចូលមិនដល់»។
ឈីន មូ រអ៊ូសង្ស័យ ខណៈគិត៖ «ឬមានរូបសំណាកថ្មច្រើនលាក់ក្រោមជួរភ្នំបាក់អាទិទេព? ពេលភ្នំត្រូវបំផ្លាញ ពួកវាក៏អាចឡើងមក...»
ស្ដេចនាគជលទេវៈពោល៖ «អាចទៅរួច។ ព្រះអង្គ ម្ចាស់ចិញ្ចឹមនាគធ្លាប់ថាប្រភពជួរភ្នំបាក់អាទិទេពគួរឱ្យសង្ស័យណាស់។ វាព័ទ្ធមហាប្រាសាទបាក់បែក បំបែកវាពីសន្តិភាពអមតៈ។ ខាងក្នុងចលាចល តែខាងក្រៅសុខសាន្ត...»
ពេលពួកគេចូលជ្រៅ អ័ព្ទប្រផេះនិងភាពងងឹតកាន់តែក្រាស់។ ខ្យល់ពេញដោយភាពអាប់អួរដែលអាចធ្វើឱ្យមនុស្សឆ្កួត។ ម្ដងម្កាល រំញ័រឆ្នាំងរញ្ជួយដីមកពីចម្ងាយ។
ឈីន មូ ទៅតាមទិសរំញ័រ ហើយមិនយូរជួបរូបសំណាកទីពីរ។ វាក៏ហាក់កំពុងរកអ្វីមួយ។
ឈីន មូ គេចពីរូបសំណាក ទាំងគិត៖ 'ពាក្យស្ដេចនាគជលទេវៈសមហេតុផល។ រូបសំណាកទាំងនេះប្រហែលមកពីក្រោមជួរភ្នំបាក់អាទិទេព!'
ជួរភ្នំដែលអាចទប់ភាពចម្លែកមហាប្រាសាទបាក់បែក ក៏ចម្លែកដោយខ្លួនឯង។ តើវាពឹងអ្វីទប់ភាពងងឹត?
ក្រោយរាជគ្រូប្រើឆ្នាំងរញ្ជួយដីបំផ្លាញជួរភ្នំ ភាពងងឹតមហាប្រាសាទបាក់បែករាលចូលមួយរយម៉ាយ។ ត្រឹមចំណុចនេះ ក៏បញ្ជាក់ថាជួរភ្នំនោះពិតជាអាចទប់ភាពងងឹត។
ជួរភ្នំនេះគួរតែលេចឡើងក្រោយអាណាចក្រអធិរាជស្ថាបនិកវិនាស ក្លាយជាមហាប្រាសាទបាក់បែក។ ឈីន មូ ធ្លាប់ឮថា អាទិទេពមួយចំនួនបង្កើតជួរភ្នំបាក់អាទិទេព បំបែកទឹកដីទាំងពីរ មិនឱ្យអ្នកពីមហាប្រាសាទបាក់បែកចូលសន្តិភាពអមតៈ។ ពេលបង្កើតដល់តំបន់ភ្នំព្រះសុមេរុ ដោយមានអ្នកខ្លាំងនៅខាងលើវត្តមហារន្ទះ ពួកគេក៏បត់វាង។
មិនអាចបញ្ជាក់បានទេ តែអាទិទេពដែលបង្កើតជួរភ្នំ ប្រហែលកប់រូបសំណាកថ្មជាច្រើនក្រោមវាផង។
ហ៊ូ លីងអ៊ើ សួរ៖ «ចៅហ្វាយតូច រូបសំណាកនេះអាចជាមួយក្នុងចំណោមរូបដែលផុសក្នុងអាណាចក្រទេ?» ឈីន មូ ភាំង ហើយនាងបន្ត៖ «ប្រហែលជារូបអាទិទេពក្បែរជួរភ្នំបាក់អាទិទេព។ ព្រោះអាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ និងអ្នកខ្លាំងជាច្រើនស្លាប់នៅទីនេះ រូបសំណាកអាចយកពួកគេជាគ្រឿងបូជា ដើម្បីរស់ឡើងវិញ។ តែគ្រឿងបូជាមិនគ្រប់ ទើបមិនអាចរស់ពេញលេញ បានត្រឹមផ្លាស់ទី»។
ឈីន មូ ពោលសង្ស័យបន្តិច៖ «ក៏អាចទៅរួច។ បើដូច្នេះ ពួកវាកំពុងរកអ្វី?»
ហ៊ូ លីងអ៊ើ ពោលដូចចម្លើយច្បាស់ស្រាប់៖ «ច្បាស់ជាឆ្នាំងរញ្ជួយដីដែលបំផ្លាញជួរភ្នំ! វាជាអាវុធពួកគេ ពួកគេត្រូវរកវាដើម្បីបញ្ចេញអំណាចទាំងអស់។ ទោះរាជគ្រូបំផ្លាញភ្នំ ក៏លោកប្រាកដជាមិនបានបញ្ចេញអំណាចឆ្នាំងអស់ទេ»។
ឈីន មូ សរសើរ៖ «លីងអ៊ើពិតជាឆ្លាត!»
កញ្ជ្រោងតូចមានមោទនភាពនឹងខ្លួនឯង។
ឈីន មូ គ្រវីក្បាល៖ «តែបើរូបសំណាកផ្លាស់ទីបាន ហេតុអ្វីមិនទៅរកអាវុធគ្រប់គ្រងអាកាសធាតុផ្សេង? រកអាវុធផ្សេងងាយជាងឆ្ងាយ។ ម្យ៉ាង ទីនេះនៅតែញ័រ បញ្ជាក់ថាឆ្នាំងរញ្ជួយដីកំពុងបញ្ចេញអំណាចមិនឈប់។ ពួកវាគួររកវាតាមទិសរំញ័របានមិនពិបាក។ ដូច្នេះការទាយនាងច្បាស់ជាខុស។ ការសន្និដ្ឋានស្ដេចនាគជលទេវៈសមហេតុផលជាង»។
មោទនភាព ហ៊ូ លីងអ៊ើ បាត់គ្មានដាន។
ភ្លាមៗ ឈីន មូ ឈប់ ហើយដួលលើដីធ្វើពុតជាស្លាប់ម្ដងទៀត។ សូរជើងធ្ងន់ខ្លាំងមកពីមុខ ខណៈរូបសំណាកខ្ពស់មួយដើរមក។ ឈីន មូ បើកភ្នែកតូចៗ ឃើញខ្នងវាពេញដោយទង់។ ទង់ក៏ក្លាយជាថ្មដែរ តែទង់នីមួយៗមានភ្នែកធំមួយ ចម្លែកខ្លាំងណាស់។
ដុំឈីខ្មៅហូរចូលទង់ក្រោយរូបសំណាក។ ភ្នែកមួយលើទង់ប្រែពីថ្មទៅជាសាច់និងឈាមយឺតៗ ក្លាយជាភ្នែកពិត។
វាវិលក្រឡឹងលើទង់ មើលទៅនៅមិនទាន់សម្រេចល្អ។ ច្បាស់ថាថាមពលមិនគ្រប់ឱ្យវារួចពីសភាពថ្មទាំងស្រុង។
'ភ្នែកបិសាច! រូបសំណាកនោះជាបិសាច!'
ស្បែកក្បាល ឈីន មូ ព្រឺ ស្ទើរលោតក្រោក។ បើជាបិសាច វាប្រាកដជាមិនមែនរូបសំណាកក្រោមជួរភ្នំបាក់អាទិទេព។ អ្នកដែលដើរក្នុងភាពងងឹតមហាប្រាសាទបាក់បែក ជាសត្វពូជបិសាច។ ពួកវាមិនខ្លាចភាពចម្លែក ព្រោះខ្លួនវាជាភាពចម្លែកនោះឯង!
ឈីន មូ ធ្លាប់ជួបអាទិទេពបិសាចក្នុងភាពងងឹត។ វាល្បួងពួកគេឱ្យទៅមុខ ធ្វើឱ្យគេច្រឡំថាជាយហ្វឹងទូជាភូមិសុខសាន្ត។ លោកមេភូមិថែមទាំងធ្លាប់ប្រយុទ្ធជាមួយវា!
'មិនត្រូវទេ។ បើរូបសំណាកនេះជាអាទិទេពបិសាច ហេតុអ្វីក្លាយជាថ្ម? អាទិទេពបិសាចដែលខ្ញុំឃើញពីមុន សុទ្ធតែរស់រវើក!'
គំនិតគ្រប់បែបកើតក្នុងក្បាល ហើយគេស្រាប់តែនឹកឃើញលទ្ធភាពមួយ។ ពិភពរបស់រូបសំណាកមិនមែនពិភពដែលត្រួតលើមហាប្រាសាទបាក់បែកនិងសន្តិភាពអមតៈទេ។ ពួកវាមិនមែនអាទិទេពបិសាចមហាប្រាសាទបាក់បែក តែមកពីពិភពមួយទៀត។ ដោយឆ្លងពិភព កាយសាច់ប្រែជាថ្ម ហើយអំណាចនៅតែខាងក្រៅ!
'តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងនៅទីនេះឱ្យប្រាកដ?'
ឈីន មូ វិលមុខ។ រាត្រីក្នុងមហាប្រាសាទបាក់បែកមានពិភពខុសគ្នាបីទៅប្រាំ តែឥឡូវជួរភ្នំបាក់អាទិទេពរលំហើយ ពិភពថ្មីមួយក៏លេចឡើង!
'តើពិភពថ្មីនឹងត្រួតលើសន្តិភាពអមតៈទេ? ហេតុអ្វីមានរឿងមិនអាចស្រមៃបែបនេះ?'
ខណៈគេគិត ភ្នែកបិសាចលើទង់វិលមើលជុំវិញ។ ភ្លាមៗ ក្រសែភ្នែកវាឈប់លើ ឈីន មូ និងអ្នកដទៃដែលធ្វើពុតស្លាប់ ហើយមានពន្លឺលេងសើចលេចក្នុងនោះ។
សេចក្ដីភ័យខ្លាចវាយចិត្ត ឈីន មូ។
ទង់ស្រាប់តែធ្លាក់ពីខ្នងរូបសំណាក ចុះចំពីមុខពួកគេ។ ឈីន មូ បោះបង់ការធ្វើពុតស្លាប់ ប្រញាប់ក្រោកស្រែក៖ «ស្ដេចនាគជលទេវៈ!»
ឮដូច្នោះ ស្ដេចនាគជលទេវៈប្រែជាកាយពិតភ្លាម។ ឈីន មូ នាំ ហ៊ូ លីងអ៊ើ លោតឡើង ចំណែកនាគឈីលីននាំនាគជលផ្សេងឡើងខ្នងវា។ នាគជលទេវៈសម្រុកគេចយ៉ាងលឿន!
ពីក្រោយ រូបសំណាកបែរខ្លួន ហើយបោកដៃចុះលឿនខ្លាំង!
ស្ដេចនាគជលទេវៈគ្រហឹម បញ្ចេញឈីជីវៈទាំងអស់ជាទឹកជំនន់កញ្ជ្រោល។ វាក្លាយជាទន្លេវែង រុំដៃរូបសំណាកយ៉ាងលឿន ប៉ងបំបែកវា។
ដៃរូបសំណាកបត់ រួចលាតត្រង់។ វិជ្ជាទេវៈស្ដេចនាគជលទេវៈក៏ខ្ទេច។
ឈាមគាត់ត្រជាក់ស្រេប ហើយស្រែក៖ «ព្រះអង្គ នេះជាអាទិទេពពិត!»
ឈីន មូ កែថា៖ «គួរហៅថាបិសាចពិត!»
រូបសំណាកលើកជើង ដេញទាន់តែពីរបីជំហាន។ ដៃម្ខាងទៀតបោកចុះ ហើយស្ដេចនាគជលទេវៈគេចផុត។ ខណៈនោះ ទង់ហោះឡើងមេឃ រួចចុះដី។ ភ្នែកបិសាចលើវានៅតែសម្លឹងក្រុមពួកគេ។
ពេលស្ដេចនាគជលទេវៈរត់បានចម្ងាយមួយ ទង់ថ្មហោះម្ដងទៀត ទៅចុះក្បែរ។ វាដូចទង់ចេះលោត។
«រូបសំណាកពឹងភ្នែកនោះមើល! គ្មានវា អាទិទេពបិសាចរកយើងមិនឃើញទេ!»
ឈីន មូ យល់ភ្លាម យកភ្នែកត្បូងមរកតព្រះអាទិត្យពីថង់ថាវធៀ។ គេដាក់វាលើខ្នងនាគ ហើយធ្វើឱ្យដំណើរការភ្លាមដោយមិននិយាយ។
ហ៊ឹង!
កាំពន្លឺទេវៈព្រះអាទិត្យមួយហែកភាពងងឹតនិងអ័ព្ទ កាត់ទៅភ្នែកលើទង់។ កាំខ្មៅក៏បាញ់ពីភ្នែកបិសាចភ្លាម ទប់កាំពន្លឺព្រះអាទិត្យ។
ឈីន មូ យកភ្នែកត្បូងមរកតព្រះចន្ទដោយដៃម្ខាងទៀត កែតម្រង់ទិស។ ផ្លែពន្លឺស្ដើងបាញ់ចេញ។ ទីណាដែលវាឆ្លងកាត់ លំហស្រាប់តែកករឹងជារូបធាតុ!
កាំពន្លឺព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទហែកកាំខ្មៅរបស់ភ្នែកបិសាច បំបែកភ្នែកវាភ្លាម។ លើទង់ថ្មសល់តែរន្ធខូចមួយ!
'ប្រើភ្នែកត្បូងមរកតព្រះចន្ទនិងព្រះអាទិត្យព្រមគ្នា ហាក់មានអំណាចខ្លាំងជាង!'
ឈីន មូ ទប់ការភ្ញាក់ផ្អើលក្នុងចិត្ត ងើបមើលរូបសំណាក។ ចលនាវាស្រាប់តែឈប់ ហើយវាផ្អៀងត្រចៀកដូចចង់ស្ដាប់អ្វីមួយ។
ឈីន មូ ខ្សឹបតិចៗ៖ «កុំកម្រើក»។ ស្ដេចនាគជលទេវៈឈប់ភ្លាម ហើយគេពោលទន់ភ្លន់៖ «ដើរយឺតៗ កុំប្រញាប់...»
ស្ដេចនាគជលទេវៈលូនទៅមុខយឺតៗ ខ្លាចបង្កសំឡេង ខណៈ ឈីន មូ សម្លឹងរូបសំណាកមិនដាក់ភ្នែក។ វាហាក់រកមើលជុំវិញ បោកត្រង់នេះ ទាត់ត្រង់នោះ តែមិនចាប់អារម្មណ៍ពួកគេ។
ភ្លាមៗ ស្ដេចនាគជលទេវៈឈប់ ហើយពោលសំឡេងញ័រ៖ «ព្រះអង្គ...»
ឈីន មូ មិនងាកមក ហើយបញ្ជា៖ «ដើរបន្ត!»
ស្ដេចនាគជលទេវៈពោលស្អក៖ «ព្រះអង្គ សូមមើលខាងមុខ!»
សំឡេង ហ៊ូ លីងអ៊ើ ក៏ញ័រ៖ «ចៅហ្វាយតូច មើលខាងមុខ...»
«ខាងមុខឬ?»
ឈីន មូ ភ្ញាក់បន្តិច ហើយងាកពីក្រោយមកមើលផ្លូវខាងមុខ។ ពេលឃើញអ្វីដែលអ្នកផ្សេងសំដៅ គេសម្លឹងទទេ ស្មារតីហោះបាត់អស់។ ពីក្រោយ រូបសំណាកវាយបំផ្លាញគ្រប់យ៉ាង ខិតជិតពួកគេយឺតៗ។
ប៉ុន្តែ ឈីន មូ ហាក់មិនមានអារម្មណ៍អ្វីសោះ។ មួយសន្ទុះក្រោយ គេរអ៊ូ៖ «លោករាជគ្រូ តើលោកបានធ្វើអ្វី...»