ភាពងងឹតក្នុងមហាប្រាសាទបាក់បែក ទាំងស្ងប់ស្ងាត់ផង ទាំងអ៊ូអរផង។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់នោះសម្រាប់អ្នកដែលគ្មានសមត្ថភាព ហើយលាក់ខ្លួននៅតាមភូមិនិងប្រាសាទបាក់បែក។ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកដែលខ្លាំងពូកែគ្រប់គ្រាន់ រាត្រីនៅមហាប្រាសាទបាក់បែកគឺអ៊ូអរខ្លាំងណាស់។
បើដើរចេញនៅពេលនោះ គេអាចឃើញទិដ្ឋភាពចម្លែកគ្រប់បែបយ៉ាង ហើយជួបហេតុការណ៍អរូបីរាប់មិនអស់។ បើមាននិស្ស័យ គេថែមទាំងអាចចូលទៅក្នុងពិភពដ៏អស្ចារ្យបានទៀតផង។ ប៉ុន្តែតើអាចត្រឡប់មកវិញទាំងរស់បានឬអត់ នោះជារឿងមួយផ្សេងទៀត។
រាត្រីនៅមហាប្រាសាទបាក់បែកគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងណាស់។ ដោយសារព្យុះព្រិលទើបតែឈប់ ដុំព្រិលព្យួរជាប់លើមែកឈើ ហើយបញ្ចេញពន្លឺចែងចាំងនៅពេលត្រូវពន្លឺ។ ទេសភាពជុំវិញហាក់ដូចជាត្រូវបានតុបតែងដោយសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ប្រាក់។
ផ្ទៃមេឃស្រាប់តែភ្លឺយ៉ាងខ្លាំង ហើយសត្វមានជីវិតជាច្រើននៅក្នុងមហាប្រាសាទបាក់បែកងើបមុខឡើង។ ភាពងងឹតស្រាប់តែពោរពេញដោយពណ៌ភ្លឺចម្រុះ។
ពន្លឺទាំងនោះកើតចេញពីការផ្ទុះនៃវិជ្ជាទេវៈដ៏អស្ចារ្យ ដែលបែកចេញជាដុំពន្លឺ បំភ្លឺមេឃដីទាំងមូល។ វាមិនមែនជាបាតុភូតធម្មជាតិឡើយ។
ប៉ុន្តែ ភាពងងឹតហាក់ដូចជាវត្ថុដែលមានរូបរាង។ ទោះបីជាពន្លឺបង្ខំឱ្យវាថយចេញក៏ដោយ វាអាចជន់ចូលមកវិញគ្រប់ពេល ដើម្បីបំពេញចន្លោះទទេ។
កាំពន្លឺប្រែប្រួល កាន់តែចម្លែកឡើងៗ។ សត្វមានជីវិតនៅក្នុងមហាប្រាសាទបាក់បែកឃើញផ្កាយកំពុងផ្លាស់ទីយ៉ាងរហ័ស ប្រទាញប្រទង់ និងប្រយុទ្ធគ្នាទៅវិញទៅមក។
នៅក្បែរភ្នក់ភ្លើងក្នុងប្រាសាទបាក់បែក ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យសម្លឹងមើលទិដ្ឋភាពនោះ ហើយក្ដីសង្ឃឹមតូចមួយកើតឡើងក្នុងចិត្តគាត់ម្ដងទៀត។ បំណងរបស់បុព្វបុរសបិសាចសួគ៌ និងអ្នកតាវ លីង ជីង គឺពន្យារពេលអាទិទេពនៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ ដោយជៀសវាងការប៉ះទង្គិចដោយផ្ទាល់។ បើពួកគេបន្តធ្វើបែបនេះ ប្រហែលជានៅមានសង្ឃឹមអាចរស់រានមានជីវិតបាន។
ភ្លាមៗនោះ ផ្កាយទាំងឡាយនៅលើមេឃស្រអាប់ចុះ ហើយបាត់ទៅ។
បេះដូងរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យធ្លាក់ចុះ។ អាទិទេពនៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់សម្រេចចិត្តលាក់ដាន ដើម្បីល្បួងបុព្វបុរសបិសាចសួគ៌ និងអ្នកតាវ លីង ជីង ឱ្យចេញទៅរកពួកគេ។ ឱ្យតែអ្នកទាំងពីរចូលទៅ ពួកគេនឹងត្រូវឡោមព័ទ្ធ។
«កុំទៅ...»
ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យភ័យអន្ទះអន្ទែង ហើយចាប់កអាវរបស់ខ្លួនជាប់ ហាក់ដូចជាកំពុងច្របាច់បេះដូងខ្លួនឯង។ គាត់សម្លឹងមិនដាក់ភ្នែកទៅលើផ្កាយពីរដួងដែលកំពុងផ្លាស់ទីនៅលើមេឃ។
«កុំចូលទៅជិត កុំចូលទៅជិត! ប្រញាប់រត់ទៅ—»
ផ្កាយទាំងពីរផ្លាស់ទីដោយស្ទាក់ស្ទើរ។ ស្រាប់តែពួកវាក៏ស្រអាប់ចុះ ហើយបាត់ពីភ្នែកដែរ។
ផ្ទៃមេឃប្រែជាងងឹតម្ដងទៀត នៅពេលដែលអ្នកទាំងអស់គ្នាលាក់ដានរបស់ខ្លួន។
កន្ទុយភ្នែករបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យកន្ត្រាក់ ហើយបេះដូងរបស់គាត់លោតញាប់ខ្លាំងឡើងៗ។ គាត់ភ័យខ្លាំងណាស់។
អ្នកទាំងអស់គ្នាបានលាក់ដាន ហើយត្រូវស្ទាបស្ទង់ស្វែងរកគ្នានៅក្នុងភាពងងឹត។ រយៈពេលនេះគឺគ្រោះថ្នាក់បំផុត។ ជម្រើសរបស់បុព្វបុរសបិសាចសួគ៌ និងអ្នកតាវ លីង ជីង មានកម្រិតជាងគូប្រជែងឆ្ងាយណាស់ ព្រោះពួកគូប្រជែងអាចរង់ចាំ ឬគ្រាន់តែចាកចេញទៅក៏បាន។ ប៉ុន្តែបុព្វបុរសបិសាចសួគ៌ និងអ្នកតាវ លីង ជីង មិនអាចរង់ចាំយូរពេកទេ...
ចុងក្រោយ ផ្កាយមួយដួងក៏ភ្លឺឡើង។ ផ្កាយតែមួយដួងបញ្ចេញពន្លឺ។
មួយរំពេចបន្ទាប់មក ផ្ទៃមេឃឆេះសន្ធោសន្ធៅ ខណៈដែលវិជ្ជាទេវៈចម្លែកគ្រប់ប្រភេទផ្ទុះឡើង គ្របលិចផ្កាយនោះ។ មានទាំងនាគ ហង្ស កណ្ដឹង អគារ ឆ្នាំង និងចេតិយដែលមានរូបរាងចម្លែកគ្រប់បែបយ៉ាង ភ្លឺចាំងធ្វើឱ្យភ្នែកស្រវាំង។
អំណាចនៃវិជ្ជាទេវៈទាំងនោះផ្ទុះឡើង ហើយផ្ទៃមេឃងងឹតក៏ភ្លឺដោយពណ៌ផ្សេងៗម្ដងទៀត បណ្ដេញភាពងងឹតទាំងអស់ចេញក្នុងពេលតែមួយ។ គេអាចឃើញអាទិទេពនិងបិសាចដ៏មហិមាដប់ប្រាំបីអង្គហោះនៅខាងលើស្រពិចស្រពិល ដោយមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ ឬកាចសាហាវ។ អវយវៈរបស់ពួកគេមាំមួន ហើយនៅពេលកាំពន្លឺនៃវិជ្ជាទេវៈធ្លាក់លើរាងកាយ អក្សរមន្តគ្រប់ពណ៌ក៏អណ្ដែតឡើង។
អ្នកដែលត្រូវការវាយប្រហាររបស់ពួកគេឡោមព័ទ្ធ គឺអ្នកតាវ លីង ជីង។ បុព្វបុរសបិសាចសួគ៌មិននៅជាមួយគាត់ឡើយ។
«អ្នកតាវ លីង ជីង គឺជានុយ!»
បេះដូងរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យញ័រយ៉ាងខ្លាំង។ ក្នុងនាមជានុយ អ្នកតាវ លីង ជីង ប្រាកដជាស្លាប់។ គ្មានអ្នកណាអាចរស់រានមានជីវិតបាន ក្រោយពីត្រូវអាទិទេពនិងបិសាចដប់ប្រាំបីអង្គឡោមព័ទ្ធវាយប្រហារឡើយ។
បំណងរបស់អ្នកតាវ លីង ជីង គឺយកខ្លួនឯងធ្វើជាគ្រឿងបូជា ដើម្បីល្បួងអាទិទេពទាំងដប់ប្រាំបីនៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ឱ្យចេញមក!
ធ្វើបែបនេះ ទើបអាចផ្ដល់ឱកាសឱ្យបុព្វបុរសបិសាចសួគ៌វាយឆ្មក់បាន!
សមត្ថភាពរបស់អ្នកតាវ លីង ជីង ខ្លាំងពូកែណាស់។ គាត់ក៏ជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលខ្លាំងបំផុតនៃយុគសម័យរបស់គាត់ដែរ សូម្បីតែហ៊ានប្រយុទ្ធជាមួយលោកមេភូមិ ដើម្បីដណ្ដើមឋានៈជាអ្នកលេខមួយក្នុងលោក។ ប៉ុន្តែគាត់បានចាញ់ ហើយបាត់បង់ម្រាមដៃមួយ។
យ៉ាងណាក៏ដោយ បើនិយាយពីការវាយឆ្មក់ គាត់មិនសូវអាចធ្វើបានល្អប៉ុន្មានទេ។
អាវរំកិលខ្លួន និងទង់រំកិលខ្លួនរបស់បក្សបិសាចសួគ៌ គឺជាវិធីដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ការវាយប្រហារបែបនោះ។ បើមានមនុស្សម្នាក់ល្បួងអាទិទេពទាំងដប់ប្រាំបីឱ្យចេញមក បុព្វបុរសបិសាចសួគ៌អាចវាយឆ្មក់បានយ៉ាងងាយ ហើយនោះគឺជាឱកាសតែមួយគត់របស់ពួកគេក្នុងការធ្វើឱ្យពួកអាទិទេពរងរបួស!
«ក្បួនទាំងប្រាំបីរបស់លីងជីង!» សម្រែកដ៏អង់អាចមួយបន្លឺពីលើមេឃ ធ្វើឱ្យចិត្តអ្នកទាំងឡាយញាប់ញ័រ៖ «ចូររលត់អត្ថិភាពចាប់ពីពេលនេះទៅ!»
ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យងើបមុខឡើង ដើម្បីមើលអ្នកតាវ លីង ជីង ជាលើកចុងក្រោយ។ ទោះបីជាក្បួនទាំងប្រាំបីរបស់លីងជីងមិនចាញ់គំនូរដាវរបស់លោកមេភូមិក៏ដោយ វាគ្មានប្រយោជន៍នៅចំពោះមុខការវាយប្រហាររបស់អាទិទេពទាំងដប់ប្រាំបីឡើយ។
គាត់គ្រាន់តែចង់បញ្ចេញវិជ្ជាកំពូលដែលខ្លួនមានមោទនភាពបំផុត។ គាត់ដូចជាវិចិត្រករម្នាក់ដែលជះទឹកខ្មៅតាមចិត្ត ដើម្បីបង្ហាញទេពកោសល្យរបស់ខ្លួន ដូចជាអ្នកប្រាជ្ញម្នាក់ដែលប្រើសមត្ថភាពទាំងអស់ដើម្បីតែងសេចក្ដី។ គាត់ចង់ទុកស្នាមរបស់ខ្លួន ទុករូបភាពរបស់ខ្លួននៅក្នុងលោកនេះ។
នៅពេលនោះ ទង់ធំមួយលាតចេញ ហើយបុព្វបុរសបិសាចសួគ៌លេចឡើងនៅពីក្រោយអាទិទេពនិងបិសាចទាំងនោះ ដោយវាយប្រហារពួកគេយ៉ាងប្រល័យ។
ទង់នោះបក់គ្របរាងកាយគាត់ ហើយស្រមោលរបស់គាត់ហាក់ដូចជាលេចឡើងនៅក្បែរអាទិទេពទាំងអស់ក្នុងពេលតែមួយ វាយប្រហារពួកគេទាំងអស់ព្រមគ្នា។ ក្នុងមួយរំពេច គាត់ធ្វើឱ្យអាទិទេពនិងបិសាចជាងដប់អង្គរងរបួស។
ផ្គររន្ទះលាន់គគ្រឹកគគ្រេងលើមេឃ។ នៅពេលដែលសំឡេងផ្ទុះនៃវិជ្ជាទេវៈរាលដាលចេញមក ការវាយប្រហារថ្មីៗជាច្រើនបានកើតឡើងទៅហើយ។
រលកឆក់នៃវិជ្ជាទេវៈធ្វើឱ្យខ្យល់ម្ដងក្ដៅ ម្ដងត្រជាក់កក។ ព្យុះបក់ចុះពីលើមេឃ ហើយព្រិលរលាយ មុននឹងកកឡើងវិញយ៉ាងរហ័ស។
ទង់រំកិលខ្លួនរបស់បុព្វបុរសបិសាចសួគ៌រហែកខ្ទេច។ វាត្រូវបានបំផ្លាញក្នុងរលកឆក់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៃវិជ្ជាទេវៈ ប៉ុន្តែគាត់នៅមានអាវរំកិលខ្លួន។
ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យងើបមុខឡើងមើល ហើយឃើញឈាមធ្លាក់ចុះមកពីខាងលើ។ ដំបូងវាធ្លាក់រលឹមៗ មុននឹងកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។
ក្នុងចំណោមផ្កាយម្ភៃដួងដែលកំពុងផ្លាស់ទីលើមេឃ មានមួយដួងស្រអាប់ចុះ ហើយញ័រទ្រេតទ្រោត។ ភ្លាមៗនោះ វារលត់ទៅក្នុងការប៉ះទង្គិចដ៏សាហាវ ហើយធ្លាក់ចុះពីលើមេឃ។
អ្នកតាវ លីង ជីង ស្លាប់ហើយ។
ទឹកមុខរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យស្រពោនចុះ។ នៅសល់តែបុព្វបុរសបិសាចសួគ៌ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលនៅតែប្រយុទ្ធ។ ទោះបីជាគាត់ស្ទាត់ជំនាញក្នុងអត្ថបទបង្កើតទាំងប្រាំពីរនៃមហាគម្ពីរអប់រំបិសាចសួគ៌ក៏ដោយ ក៏ពិបាកនឹងផ្លាស់ប្ដូរលទ្ធផលនៃសង្គ្រាមនេះបានដែរ។
នៅក្នុងប្រាសាទបាក់បែក ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យលែងងើបមុខមើលការប្រយុទ្ធលើមេឃទៀតហើយ។ គាត់បែរជាសម្លឹងមើលអណ្ដាតភ្លើងក្នុងភ្នក់ ហើយបន្ថែមអុសចូលដោយមិនដឹងខ្លួន។
អណ្ដាតភ្លើងឡើងកាន់តែខ្ពស់ ហើយកម្ដៅក៏កាន់តែខ្លាំង តែគាត់មិនមានអារម្មណ៍អ្វីសោះ។
«ហេតុអ្វីរដូវរងានេះត្រជាក់ម្ល៉េះ...»
គាត់ញ័រញាក់ដោយភាពត្រជាក់ ហើយបន្ថែមអុសទៀត៖ «ភ្លើងនេះមានបញ្ហាអ្វី? ទោះឆេះខ្លាំងប៉ុនណា ក៏នៅតែត្រជាក់ដដែល»។
ផ្កាយមួយដួងទៀតស្រអាប់ចុះលើមេឃ មុននឹងបញ្ចេញពន្លឺឡើងម្ដងទៀត។ វាស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់ បំភ្លឺពេញផ្ទៃមេឃ។
«អច្ឆរិយៈនៃការបង្កើត ពន្លឺនិងស្រមោលគ្របដណ្ដប់គ្រប់ទិស!»
សម្រែកមួយហែកភាពងងឹត លាន់ឡើងយ៉ាងអង់អាច និងរន្ធត់ចិត្ត។
តុង!
សំឡេងកណ្ដឹងដ៏ពិរោះបន្លឺចុះពីលើមេឃ រាលដាលទៅគ្រប់ទិស។ មិនយូរប៉ុន្មាន វាក៏រលាយបាត់ ហើយអច្ឆរិយៈនៃការបង្កើតក៏លែងមានទៀត។
ពន្លឺនៅលើមេឃរលាយបាត់បន្តិចម្ដងៗ ហើយក្រោយការផ្ទុះ ភាពងងឹតក៏លេចឡើងវិញយឺតៗ។
ផ្កាយមួយដួងបានធ្លាក់ហើយ។
ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យឱនក្បាលកប់ក្នុងដៃទាំងពីរ ដោយមិននិយាយអ្វីសោះ។
គាត់កំពុងរង់ចាំពេលភ្លឺ ដើម្បីទៅប្រមូលសាកសពរបស់បុរសចាស់ទាំងពីរ។
នៅលើមេឃ ផ្កាយទាំងដប់ប្រាំបីដួងឈប់បន្តិច មុននឹងបន្តដំណើរទៅទិសខាងកើត។
ជួរភ្នំបាក់អាទិទេពនៃមហាប្រាសាទបាក់បែក មានកំពូលស្រួចដូចកាំបិត ហើយគ្របដណ្ដប់ដោយព្រិល។ នៅលើមេឃ នាគជលទាំងឡាយកំពុងហោះយ៉ាងលឿនឆ្ពោះទៅកាន់ជួរភ្នំនោះ។
ខ្យល់បក់យ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឱ្យពុកមាត់និងកេសរបស់ពួកវាបក់ទៅខាងក្រោយ។
នៅក្បែរ ឈីន មូ ស៊ី យុនស៊ាង ព្យាយាមប្រើកញ្ចក់ពិនិត្យចិត្ត ដើម្បីទាក់ទងលោកបុព្វបុរសវ័យក្មេង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងក៏ស្រឡាំងកាំង៖ «លោកបុព្វបុរសថា គាត់នឹងមិនត្រឡប់មកវិញទេ។ គាត់ថា អ្នកទាំងអស់គ្នាមិនចាំបាច់នឹកគាត់ឡើយ»។
ឈីន មូ ភាំងស្មារតី ហើយលោកយាយស៊ីបែរមុខចេញ ដើម្បីលួចជូតទឹកភ្នែកដោយស្ងាត់ៗ។
«អាចាស់នោះពិតជាទៅមុនពួកយើងមែន»។ លោកមេភូមិរកពាក្យនិយាយមិនបាន បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំ៖ «គាត់នៅតែអន្ទះសាដូចពីមុន»។
ពួកគេខិតជិតជួរភ្នំបាក់អាទិទេពកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ ក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេមើលរំលងជួរភ្នំ ទៅកាន់មហាប្រាសាទបាក់បែកដែលគ្របដណ្ដប់ដោយភាពងងឹត។
នៅទីនោះ ពួកគេអាចឃើញផ្កាយកំពុងផ្លាស់ទីលើមេឃ ហោះយ៉ាងលឿនឆ្ពោះមករកពួកគេ។
លោកមេភូមិស្រាប់តែបញ្ជាថា៖ «អាមូ ឈប់នៅលើភ្នំ!»
ឈីន មូ ចេញបញ្ជា ហើយនាគជលទាំងនោះបន្ថយល្បឿន។ ពួកវាលាតរាងកាយ ខណៈដែលក្រញ៉ាំមុតដូចកាំបិតតោងជាប់កំពូលភ្នំ ដើម្បីទប់ខ្លួន។ ពុកមាត់របស់ពួកវាបក់រវិចៗ ហើយរាងកាយដ៏មាំមួនបុកបំបាក់ធ្នូគុជអាថ៌កំបាំងជាច្រើន។
ព្រិលមានពណ៌ស រីឯភ្នំមានពណ៌ខ្មៅ។ ប៉ុន្តែនាគជលមានគ្រប់ពណ៌ ទាំងស ខ្មៅ ក្រហម និងសូម្បីតែពណ៌ខៀវត្បូងកណ្ដៀង។ រាងកាយរបស់ពួកវាបញ្ចេញពន្លឺពីអក្សរមន្តធម្មជាតិនៃពូជរបស់ខ្លួន។ ពន្លឺនោះចាំងលើព្រិល ធ្វើឱ្យវាមានពណ៌ចម្រុះ។
«យើងប្រយុទ្ធនៅទីនេះចុះ»។ លោកមេភូមិក្រឡេកមើលជុំវិញ ហើយសួរថា៖ «ពួកឯងគិតថាកន្លែងនេះយ៉ាងម៉េចដែរ?»
ស្ដេចគុនពិនិត្យមើលជុំវិញ ហើយពោលថា៖ «ល្អណាស់ គ្រាន់តែត្រជាក់បន្តិច»។
ទូស៊ីង ហ្វឹង លោតចុះពីខ្នងនាគ ហើយទាញសម្លៀកបំពាក់ឱ្យរឹតជិតខ្លួន។ គាត់រអ៊ូថា៖ «កន្លែងចង្រៃនេះនៅតែត្រជាក់ខ្លាំងដដែល។ នៅក្រោមដីកក់ក្ដៅជាង ស្រួលជាងគេហើយ។ អធិរាជមនុស្សលោក ឈីន បើទ្រង់បានទៅពិភពក្រោមដីរបស់ពួកយើងជាអ្នកដំណើរក្រោមដី...»
«ពិភពក្រោមដីទាំងមូលពោរពេញដោយកែវត្បូងមរកត និងគ្រីស្តាល់ក្រាស់ៗព្យួរចុះពីពិតាន។ ខ្លះមានជ្រុងប្រាំមួយ ខ្លះមានជ្រុងប្រាំបី ប្រមូលផ្ដុំគ្នាដូចជាគ្រឿងតុបតែងពណ៌ឆើតឆាយ។ នៅពេលចាំងឆ្លុះនឹងពន្លឺថ្មរលាយ ពួកវាស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់។ នៅមានរុក្ខជាតិជាច្រើនដុះនៅក្នុងថ្មរលាយ ហើយមានរសជាតិឆ្ងាញ់អស្ចារ្យ។ ពេលស៊ី វាក្ដៅក្រហាយបំពង់កដូចស្រាល្អ តែរសជាតិរបស់វានៅដក់ជាប់—»
«ឈប់និយាយទៅ»។ ពស់នៅលើស្មារបស់ សួន សឹងអ៊ូ លេបទឹកមាត់៖ «គ្រាន់តែស្ដាប់ឯងរៀបរាប់ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមឃ្លានហើយ»។
ទូស៊ីង ហ្វឹង ងើបមុខសម្លឹងមើលផ្កាយដែលកំពុងខិតជិតមក ហើយកាន់ញញួរស្នែងមុតរបស់គាត់ជាប់ ព្រមទាំងរអ៊ូថា៖ «មិនដឹងថាខ្ញុំនឹងនៅមានឱកាសត្រឡប់ទៅក្រោមដីស៊ីម្ដងទៀតឬអត់ទេ។ ពិភពក្រោមដីរបស់យើងនៅមានផ្លែភ្លើង ដែលកើតចេញពីអំណាចធាតុម៉ាញេទិចទៀត។ រសជាតិនោះ...»
លោកមេភូមិសម្លឹងមើល ឈីន មូ ហើយពោលថា៖ «អាមូ នាំពួកនាគ និងប្រពន្ធតូចៗរបស់ឯងចុះពីភ្នំទៅ។ នៅទីនេះលែងត្រូវការឯងទៀតហើយ។ ចាំតែស្អែកមកប្រមូលសាកសពបានហើយ»។
ឈីន មូ ងក់ក្បាល ហើយហៅពួកនាគ។ បន្ទាប់មក គេនាំ ស៊ី យុនស៊ាង ហ៊ូ លីងអ៊ើ និង យ៉ាន ជីងជីង ចុះពីភ្នំ។ នៅលើមេឃ ផ្កាយទាំងនោះកាន់តែខិតជិតមក។
ស៊ី យុនស៊ាង មិនព្រមចាកចេញងាយៗឡើយ៖ «តើយើងគ្រាន់តែឈរមើលពួកគេប្រយុទ្ធដើម្បីអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈប៉ុណ្ណោះឬ? តើយើងអាចធ្វើអ្វីបាន? តើយើងពិតជាមិនអាចធ្វើអ្វីសោះមែនឬ?»
ក្រសែភ្នែករបស់ ឈីន មូ ភ្លឺផ្លេក៖ «យើងអាចចូលទៅមហាប្រាសាទបាក់បែក! យើងអាចទៅរកនាវាព្រះអាទិត្យ និងនាវាព្រះចន្ទ! ប៉ុន្តែភាពងងឹតនេះកំពុងរាំងផ្លូវយើង! យ៉ាងណាក៏ដោយ យើងមានអង្គរក្សដ៏ខ្លាំងពូកែម្នាក់។ ស្ដេចនាគទន្លេរលក នៅឯណា?»
«ស្ដេចនាគនៅទីនេះ!»
នៅខាងក្រោមជួរភ្នំបាក់អាទិទេព ទឹកទន្លេពុះកញ្ជ្រោល ខណៈដែលនាគដ៏ធំមួយក្បាលផុសចេញពីភាពងងឹត។ វារមូរខ្លួន ហើយឱនក្បាលដ៏ធំចុះ៖ «តើព្រះអង្គមានព្រះបញ្ជាអ្វី?»