អាទិទេព បៃ ស៊ី សម្លឹង ឈីន មូ មិនដាក់ភ្នែក ខណៈគេប្រុងប្រយ័ត្នល្អិតល្អន់ តជើងឱ្យគាត់យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ដោយមិនត្អូញត្អែរ។ គេដេរគល់ជើងភ្ជាប់នឹងជើងដែលអាទិទេពជ្រើស។
ឈីន មូ ពិនិត្យសរសៃប្រសាទ ជំរុញប្រព័ន្ធសរសៃត្រង់ផ្នែកខូច ហើយព្យាបាលដោយថ្នាំ៖ «បង បៃ ស៊ី មិនមែនជាមនុស្សទេមែនទេ? ខ្ញុំឃើញរចនាសម្ព័ន្ធកាយបងខុសពីមនុស្ស។ តើបងជាពូជអ្វី?»
ពន្លឺហូរចេញពីចន្លោះចិញ្ចើម បៃ ស៊ី ហើយវិញ្ញាណដើមហោះឡើង។ វាជាសេះនាគមានស្លាបលើខ្នង និងស្នែងវែងលើក្បាល។ កេសរបស់វាបក់តាមខ្យល់ រាងកាយសដូចព្រិលចែងចាំង។ សេះនាគរហ័សរហួន ពេញដោយស្មារតីក្លៀវក្លា និងថាមពលជីវិត ស័ក្ដិសមនឹងឈ្មោះពិតមែន!
ឈីន មូ ងើបមើល ហើយសរសើរ៖ «បងជាសេះទេវៈ! វិញ្ញាណដើមបែបនេះកម្រណាស់!»
វិញ្ញាណដើម បៃ ស៊ី សម្លឹងសកម្មភាពគេ៖ «ហៅខ្ញុំថាសេះទេវៈក៏សមដែរ។ តែខ្ញុំកម្របង្ហាញកាយពិត។ នាសម័យអធិរាជស្ថាបនិក... ក្អក ក្អក។ កាលពីមុន មុនឯងកើតយូរណាស់ សត្វជំនិះទេវៈដូចខ្ញុំបានត្រឹមបញ្ជូនសំបុត្រ និងឱ្យមនុស្សជិះ។ ពិតជាខ្ជះខ្ជាយទេពកោសល្យយើង»។
ទឹកមុខ ឈីន មូ ប្រែបន្តិច ហើយសួរ៖ «បើដូច្នេះ សិស្សច្បង បៃ ស៊ី ទៅឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់យ៉ាងម៉េច?»
អាទិទេពដកដង្ហើមធំ៖ «មេឃប្ដូរ ដីប្ដូរ សូម្បីអាទិទេពទាបតូចដូចពូជខ្ញុំក៏មានថ្ងៃរុងរឿង។ មិនយូរក្រោយគ្រោះមហន្តរាយ ខ្ញុំចុះចាញ់។ បន្ទាប់មក មហាប្រាសាទបាក់បែកក៏លេចឡើង។ អ្នកចុះចាញ់ជាមួយខ្ញុំជាច្រើនបានរុងរឿងជាង ព្រោះពូកែអែបអបជាងខ្ញុំ។ ពួកគេចាកចេញពីពិភពនេះទៅរស់សប្បាយ សល់យើងតែបន្តិច។ សុខចិត្តធ្វើក្បាលមាន់ ប្រសើរជាងកន្ទុយគោ»។
គាត់ញញឹម៖ «ទោះពួកនោះពូកែលិទ្ធស្បែកជើង ពេលដល់ឋានខាងលើ ក៏ក្លាយជាអ្នកទាបបំផុត។ ដូច្នេះនៅអន់ជាងយើងដែលនៅឋានក្រោម ជិះជាន់មនុស្ស ហើយឈរខ្ពស់ រីករាយនឹងសុខលោកិយ...»
ឈីន មូ ញញឹម៖ «តែរហូតមកដល់ឥឡូវ បងនៅតែជាអ្នករត់ការប៉ុណ្ណោះ»។
បៃ ស៊ី ខឹងខ្លាំង ហើយអានុភាពទេវៈផ្ទុះឡើង៖ «ឯងនិយាយអ្វី?»
ឈីន មូ ញញឹម៖ «កុំរំជើបរំជួល ធ្វើឱ្យខ្ញុំតសរសៃប្រសាទខុស។ បើមិនដូច្នេះ ទោះតជើងរួច បងក៏នៅដើរខ្ញើចដែរ»។
បៃ ស៊ី ដកដង្ហើម៖ «ឯងនិយាយត្រូវ ខ្ញុំពិតជាអ្នករត់ការ។ ពីមុនរត់បញ្ជូនសំបុត្រ ឥឡូវរត់នាំគ្រោះមហន្តរាយមកទឹកដីនេះ។ ការកខ្វក់ទាំងអស់គេបោះឱ្យខ្ញុំ ឥឡូវកាន់តែកខ្វក់ជាងមុន។ តែអាចធ្វើអ្វី? បើមិនធ្វើតាម ពិបាកគេចស្លាប់។ អ្នកគ្រប់គ្រងទាំងបួននៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ខ្លាំងប៉ុនណា? ពួកគេខ្លាំងជាងខ្ញុំ តែក៏បានត្រឹមរត់ការ។ ថែមទាំងត្រូវប្រថុយជីវិតទៀត! អ្នកណាដឹងថាពួកយើងនៅរស់ឆ្លងរឿងនេះបានប៉ុន្មាននាក់?»
ភ្នែកគាត់រួមតូចដោយបារម្ភ។ រហូតមកដល់ពេលនេះ អាវុធគ្រប់គ្រងអាកាសធាតុផ្សេងទៀតមិនទាន់ដំណើរការ។ នេះមានន័យថា ម្ចាស់តារា ឈាវ និងអ្នកដទៃប្រហែលជាស្លាប់ហើយ។
«បើបងចុះចាញ់ខ្ញុំ ខ្ញុំអាចឱ្យបងធ្វើអាទិទេពភ្នំ ទទួលគ្រឿងសក្ការៈ។ ហេតុអ្វីមិនធ្វើអាទិទេពភ្នំក្បែរទន្លេរលក ដើម្បីកំដរម្ចាស់ចិញ្ចឹមនាគ? អ្នកចងកនៅភ្នំ និងលោតពីច្រាំង នឹងក្លាយជាអាហារបង។ ខ្ញុំមានកន្លែងល្អ ក្បែរស្រុកក្ដាន់មានភ្នំឈ្មោះមួយរយឆ្នាំ។ ទេសភាពស្រស់ស្អាត ហើយខ្ពស់ជាងបីសែនហ្វីត។ បងធ្វើអាទិទេពភ្នំនៅទីនោះ មិនធ្វើឱ្យបងអាប់ឱនទេ»។
បៃ ស៊ី ពោលភ្លាម៖ «រំកិលឆ្នាំងធំមកជិត ដៃខ្ញុំមិនអាចចាកពីភាជន៍ផ្គរទាំងប្រាំទេ»។
ឈីន មូ ញញឹម៖ «សិស្សច្បង បៃ ស៊ី ពិតជាធ្វើអ្វីមិនទុកចន្លោះ។ បងនៅខ្លាចខ្ញុំលេងល្បិចឬ? ភាជន៍នៅទីនេះ ហើយបងដឹងថាខ្ញុំផ្លាស់វាមិនបាន។ បើដៃបងនៅលើវាជានិច្ច ខ្ញុំខ្លាចបងធ្វើឱ្យវាដំណើរការដោយចៃដន្យ»។
បៃ ស៊ី សម្លឹងគេ ហើយភ្នែកពួកគេជាប់គ្នា។ ឈីន មូ មិនថយ។
បៃ ស៊ី មានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ ពេញកម្លាំង។ គាត់សើចខ្លាំង ហើយពោល៖ «បាន...»
ឈីន មូ អង្គុយក្បែរ រង់ចាំស្ងប់ៗ។ ស្ដេចនាគជលទេវៈឈរការពារគេ។ វិញ្ញាណដើម បៃ ស៊ី យាមលើអាកាស ត្រៀមបើកភាជន៍គ្រប់ពេល ខណៈកាយគាត់ត្រាំក្នុងឆ្នាំង មានអារម្មណ៍ថាអំណាចថ្នាំជ្រាបចូលជើងរបួសយឺតៗ ចិញ្ចឹមសាច់។ ថាមពលថ្នាំចូលដល់ឆ្អឹង នាំជីវិតទៅខួរឆ្អឹង។
«ស្រួលខ្លួនណាស់»។ បៃ ស៊ី អផ្សុក ក៏សួរលេង៖ «មេបក្សឈីន រៀបការហើយឬនៅ?»
ឈីន មូ យកនាឡិកាព្រះអាទិត្យមកមើលពេល។ វាមានស្នាមកម្រិតច្រើន លម្អិតណាស់៖ «រៀបការហើយ។ ខ្ញុំរៀបការពីរដង»។
បៃ ស៊ី សើច៖ «គួរឱ្យស្ដាយ ខ្ញុំចង់ណែនាំនារីស្អាតក្នុងពូជខ្ញុំឱ្យឯង ពេលឯងទៅឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។ កូនឯងប្រាកដជាពាក់កណ្ដាលមនុស្ស ពាក់កណ្ដាលសេះ។ គ្រាន់តែគិត ខ្ញុំក៏ចង់សើច។ ហាហាហា!»
ឈីន មូ មិនតប បន្តសម្លឹងនាឡិកាព្រះអាទិត្យ។
បៃ ស៊ី ហាក់អារម្មណ៍ល្អ បន្តនិយាយផ្ដេសផ្ដាស សើចម្ដងម្កាល មើលទៅពេញចិត្តខ្លួនឯងណាស់។
មិនដឹងខ្លួន មួយថ្ងៃកន្លះកន្លងផុត។ សំណើច បៃ ស៊ី កាន់តែខ្លាំង ហើយក្រសែភ្នែកសម្លឹង ឈីន មូ កាន់តែអាក្រក់។
«មេបក្សឈីន ខ្ញុំនិយាយរឿងកំប្លែងឱ្យស្ដាប់។ កាលពីមុន មានមនុស្សម្នាក់ចម្អិនទា។ ចម្អិនឆ្អិនហើយ រៀបនឹងស៊ី ស្រាប់តែទាហោះបាត់។ ហាហាហា ហេតុអ្វីឯងមិនសើច? ខ្ញុំនិយាយមួយទៀត ក្រោយមកទាឆ្អិននោះហោះត្រឡប់មក ស៊ីអាល្ងង់នោះវិញ! ហាហាហា...»
ឈីន មូ នៅស្ងៀម បន្តមើលនាឡិកាព្រះអាទិត្យ។
បៃ ស៊ី សម្លឹងកាច ហើយចំអក៖ «ឯងមិនសើច មិននិយាយ តើមើលងាយខ្ញុំឬ? ឯងមើលងាយខ្ញុំ! ខ្ញុំនឹងសម្លាប់ឯង!»
ឈីន មូ ងើបមុខញញឹម៖ «ដល់ពេលហើយ ចាប់ផ្ដើម!»
ពាក្យគេទើបចប់ ក៏មានរំញ័រ ហើយបិសាចប្រាំមានមុខបៃតងចង្កូមវែងលេចជុំវិញអណ្ដូងក្រអូប។
វិញ្ញាណដើម បៃ ស៊ី លូកដៃចាប់ តែចាប់ទទេ។ វាចាប់បានតែបិសាចមួយ ហើយគ្រហឹមខឹង។ ផ្គរលាន់គគ្រឹកគគ្រេង ធ្វើឱ្យទីក្រុងពិសុទ្ធស្វាយទាំងមូលញ័រខ្លាំង!
ពីក្រោយ ឈីន មូ ស្ដេចនាគជលទេវៈគ្រហឹម បង្ហាញកាយពិត រុំព័ទ្ធទីធ្លាអណ្ដូងក្រអូប ហើយសម្លឹងវិញ្ញាណដើមសត្រូវ។
បៃ ស៊ី បំបែកបិសាចធំ ហៅវិញ្ញាណដើមត្រឡប់ភ្លាម។ ពេលវាចូលកាយ គាត់ដឹងថាឈីអាក្រក់ហូរពីជើងរបួស ឈ្លានពានគ្រប់ផ្នែក ធ្វើដំណើរក្នុងវិញ្ញាណដើមនិងឃ្លាំងទេវៈ។ ឈាមគាត់ត្រជាក់ស្រេប ហើយប្រញាប់បញ្ចេញអំណាចវេទមន្តសង្កត់វា!
'ចង្រៃ! ការពារគ្រប់បែបហើយ ក៏នៅតែគេចមិនផុត!'
ស្ដេចនាគជលទេវៈឆ្លៀតពេលលោតទៅរុំ បៃ ស៊ី ជាប់ ធ្វើឱ្យគាត់មិនអាចកម្រើក។ វារឹតខ្លាំងរហូតសរសៃលើថ្ងាសប៉ោង។
ឈីន មូ ក្រោក យកដាវសុខសាន្តបោះលើដី ទាំងញញឹម៖ «បង បៃ ស៊ី ទាដែលខ្ញុំចម្អិន គ្មានថ្ងៃហោះរួចទេ។ យកដាវទៅ បងអាចកាត់ផ្នែកត្រូវពុលដោយខ្លួនឯង។ ស្ដេចនាគជលទេវៈ លែងគាត់ទៅ។ ពេលចម្អិនទា ខ្ញុំចូលចិត្តឱ្យវាកាត់ខ្លួនឯង មិនបាច់ខ្ញុំជួយ។ ឥឡូវបងត្រូវពុលខ្ញុំហើយ សិស្សច្បង បៃ ស៊ី ត្រូវកាត់ពីកចុះក្រោម។ ផ្នែកខាងក្រោមគ្មានអ្វីសង្គ្រោះបានទេ»។
ស្ដេចនាគជលទេវៈស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត...
បៃ ស៊ី គ្រហឹមខ្លាំង អានុភាពទេវៈរាលជារលក បំផ្ទុះឆ្នាំងទឹកថ្នាំ។ គាត់ដើរទៅរក ឈីន មូ ដោយចេតនាសម្លាប់ហក់ឡើងមេឃ។
ស្ដេចនាគជលទេវៈភ័យខ្លាំង រៀបនឹងធ្វើចលនា ស្រាប់តែ បៃ ស៊ី រំសាយអានុភាព ហើយលុតជង្គង់ទាំងដកដង្ហើមធំ៖ «ខ្ញុំធ្លាប់ចុះចាញ់ម្ដងហើយ ចុះម្ដងទៀតមានអ្វី? ខ្ញុំស្ម័គ្រចុះចាញ់»។
ឈីន មូ ញញឹម៖ «កុំបារម្ភ ទេសភាពភ្នំមួយរយឆ្នាំល្អណាស់ សមឱ្យបងរស់។ ស្បថចំពោះអធិបតីផែនដីទៅ។ ស្បថរួច ខ្ញុំនឹងឱ្យបងធ្វើអាទិទេពភ្នំមួយរយឆ្នាំ ទទួលគ្រឿងសក្ការៈ»។
កន្លះថ្ងៃក្រោយ មុខ បៃ ស៊ី ខ្មៅងងឹត។ គាត់ជិះខ្យល់និងពពកទៅស្រុកក្ដាន់ក្បែរទន្លេរលក ទាំងមុខក្រញូវ។ ជុំវិញស្រុកមានតែភ្នំត្រងោលខ្ពស់បីពាន់ហ្វីត និងទន្លេព្រៃ។ តើភ្នំខ្ពស់បីសែនហ្វីតទេសភាពស្អាតនៅឯណា?
បៃ ស៊ី ចុះដល់ដី សួរកសិករម្នាក់៖ «ភ្នំមួយរយឆ្នាំនៅណា?»
«នោះហើយ!» បៃ ស៊ី មើលតាមម្រាមដៃគាត់ ឃើញថាភ្នំមួយរយឆ្នាំគ្រាន់តែជាកូនភ្នំពេញដោយក្លិនមរណៈ។ គាត់ទប់មិនជាប់ ក៏ស្រែកខឹង៖ «នោះច្បាស់ជាផ្នូរ កន្លែងកប់សាកសព! ហេតុអ្វីឈ្មោះភ្នំមួយរយឆ្នាំ?»
កសិករញញឹម៖ «មនុស្សធម្មតាក្រោយមួយរយឆ្នាំទៅជាអ្វី? ច្បាស់ជាស្លាប់! ដូច្នេះហើយហៅភ្នំមួយរយឆ្នាំ។ អ្នកគ្រប់គ្នាក្រោយមួយរយឆ្នាំត្រូវកប់នៅទីនោះ»។
បៃ ស៊ី ភាំង មិនយល់៖ «ភ្នំមួយរយឆ្នាំមិនមែនគួរខ្ពស់បីសែនហ្វីតទេឬ?»
កសិករទ្រាំមិនបាន ក៏ជេរ៖ «អាល្ងង់មានស្នែង! មនុស្សស្លាប់ដេកចុះ ខ្ពស់តែប៉ុន្មានអ៊ីញ។ សម្រាប់អ្នកស្លាប់ ភ្នំមួយរយឆ្នាំមិនមែនខ្ពស់បីសែនហ្វីតទេឬ?»
បៃ ស៊ី ខឹងខ្លាំង ហោះទៅភ្នំមួយរយឆ្នាំទាំងកំហឹង៖ «អាក្មេងឈីនចង្រៃ!»
ភ្លាមៗ ទន្លេរលកបែកចេញ ហើយក្បាលធំមួយផុសពីកណ្ដាលទន្លេ ពិនិត្យគាត់ចង់ដឹង ទាំងសើច៖ «ខ្ញុំកំពុងគិតថាអ្នកណាមានអានុភាពទេវៈបែបនេះ ទើបដឹងថាជាមិត្តតាវ បៃ ស៊ី។ ហេតុអ្វីឯងក៏មកទីនេះ? អម្បាញ់មិញឯងជេរអាក្មេងឈីន តើមានរឿងអ្វី?»
បៃ ស៊ី ឈរលើកំពូលភ្នំ ប្រញាប់គោរព៖ «អូ ម្ចាស់ចិញ្ចឹមនាគ! ខ្ញុំមកនាំគ្រោះមហន្តរាយទៅសន្តិភាពអមតៈ តែជួបមេបក្សបិសាចសួគ៌—»
«មិនបាច់ពន្យល់ ខ្ញុំយល់!» នាគធំក្នុងទន្លេរលាស់ខ្លួន ប្រែជាម្ចាស់ចិញ្ចឹមនាគរូបមនុស្ស ហើយពោលម៉ឺងម៉ាត់៖ «វាមានមុខស្មោះត្រង់ខ្លាំង មើលទៅងាយឱ្យគេធ្វើបាប មែនទេ?»
ម្ចាស់ចិញ្ចឹមនាគជាន់ជើងខឹង៖ «ដោយសារមុខស្មោះត្រង់នោះ ខ្ញុំក៏ក្លាយជាស្ដេចនាគទន្លេរលក!»