សមរភូមិលាតសន្ធឹងរាប់រយម៉ាយ បែកជាច្រើនតំបន់ ប៉ុន្តែសុទ្ធតែនៅតាមបណ្ដោយជួរភ្នំបាក់អាទិទេព។
អ្នកអមតៈទាំងប្រាំ ស្ដេចគុន មហាក្សត្រី អ៊ី មនុស្សខ្វាក់ លោកតាម៉ា អ្នកកាប់សាច់ មនុស្សគ មនុស្សថ្លង់ រាជគ្រូ លោកមេភូមិ លោកយាយស៊ី មហាគ្រូតាវចាស់ រូឡៃចាស់ និងឥសី ឈីង យូ សុទ្ធតែមានសមរភូមិរបស់ខ្លួន។ ពួកគេខ្លាំងជាងគេក្នុងពូជរៀងខ្លួន កម្រជួបគូស័ក្ដិសម ប៉ុន្តែនៅទាបជាងអាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់មួយកម្រិត។
រាជគ្រូនិង ទូស៊ីង ហ្វឹង ជាកំពូលអ្នកបដិបត្តិរួចហើយ។ រាជគ្រូប្រឹងអស់ពីសមត្ថភាពទើបសម្លាប់អាទិទេពភ្នែកមួយបាន ប៉ុន្តែរងរបួសធ្ងន់។ ចំណែក ទូស៊ីង ហ្វឹង ស្លាប់រួមគ្នាជាមួយសត្រូវ។ នេះបង្ហាញគម្លាតសមត្ថភាពរបស់ពួកគេ។
អ្នកអមតៈទាំងប្រាំនិងលោកយាយស៊ីខ្សោយជាងបន្តិច ប៉ុន្តែមានល្បិចច្រើន ដូច្នេះពួកគេពឹងការផ្លាស់ទីវាយដោយវិជ្ជាទេវៈ។ យ៉ាងណា គូប្រជែងខ្លាំងពេក ធ្វើឱ្យពួកគេអស់កម្លាំង។
យ៉ាន ជីងជីង មកទាន់ពេល។ ពេលព្រះអាទិត្យនៃនាវាធ្លាក់ចុះ អ្នកអមតៈលឿងបើកថង់លើខ្នង។ ផ្សែងលឿងក្លិនស្អុយភាយចេញ ធ្វើឱ្យសត្រូវចង់ក្អួត រហូតមានអារម្មណ៍ថាថ្លើមពោះវៀនត្រូវកាត់ជាកំណាត់ៗ ហើយក្អួតយ៉ាងខ្លាំង។
អ្នកអមតៈលឿងចូលទៅស្រូបព្រលឹងនិងវិញ្ញាណ ប៉ុន្តែត្រូវសត្រូវសង្កត់ចុះ។
នៅកន្លែងផ្សេង អ្នកអមតៈវីឡូបង្ហាញកាយពិតជាពស់បៃតងដ៏ធំ ដូចនាគបៃតងរុំព័ទ្ធកំពូលភ្នំព្រិល។ គូប្រជែងក៏បង្ហាញកាយពិត ខ្ពស់ស្មើភ្នំ ពេញដោយរោមស និងភ្នែកដូចផ្កាភ្លើងក្នុងភាពងងឹត។ អ្នកអមតៈវីឡូត្រូវវាយរហូតក្អួតឈាម ហើយឈាមហូរមិនឈប់ពីភ្នែក ត្រចៀក មាត់ និងច្រមុះ។
អ្នកអមតៈស កណ្ដុរ និងកញ្ជ្រោងក៏រងរបួស។ មានតែលោកយាយស៊ីដែលនៅអាចពឹងទង់រំកិលខ្លួន និងអំណាចបាតដៃផ្កាយសួគ៌គ្រប់ទិស គេចការវាយប្រហារបាន។
ជាធម្មតា អ្នកអមតៈទាំងប្រាំរួមគ្នាទប់សត្រូវម្នាក់ ប៉ុន្តែដោយខ្វះមនុស្ស ពួកគេត្រូវទប់អាទិទេពពីរអង្គ ធ្វើឱ្យលំបាកខ្លាំង។ លោកយាយស៊ីជួយបន្ថយសម្ពាធបានបន្តិច តែនៅមិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីប្រជែងអាទិទេពទាំងពីរ។
ម្ខាងទៀត មហាគ្រូតាវចាស់បញ្ចេញដាវតាវដល់វគ្គទីដប់បួន។ គាត់ហ្វឹកហាត់បានតែពាក់កណ្ដាលក្បាច់នៃវគ្គនេះ ប៉ុន្តែអាចពុះភ្នំនិងបំបែកដី។ យ៉ាងណា សត្រូវរកឃើញចន្លោះខ្សោយភ្លាម។ កាំពន្លឺទេវៈទម្លុះពន្លឺដាវជាស្រទាប់ៗ ចាក់គាត់ជាប់ច្រាំងថ្ម។
«ដាវតាវ... មានតែប៉ុណ្ណឹងឬ!» បាតដៃយក្សរបស់អាទិទេពបោកទៅមហាគ្រូតាវចាស់ដែលជាប់ច្រាំង!
រូឡៃចាស់បញ្ចេញឋានសួគ៌ទាំងម្ភៃក្នុងគម្ពីរមហាយានរូឡៃ។ កាយគាត់ដូចព្រះពុទ្ធដ៏ធំ មានព្រះពុទ្ធមួយម៉ឺនអង្គព័ទ្ធជុំវិញ ហើយបុកទល់សត្រូវដោយកម្លាំង។ ប៉ុន្តែគាត់ក៏ចាញ់ប្រៀប ហើយឋានសួគ៌ទាំងម្ភៃត្រូវបំបែក។
អាទិទេពក្បាលបីដៃប្រាំមួយចូលកៀក ប្ដូរកណ្ដាប់ដៃនឹងគាត់។ មិនយូរ រូឡៃចាស់ពេញដោយឈាម លាបចិញ្ចើមសឱ្យក្រហម។
គាត់ចាស់ហើយ ឈីនិងឈាមមិនខ្លាំងដូចមុន ហើយកាយសម្បទាក៏ចុះខ្សោយ។
កាលពីមុន ដោយអំណាចគម្ពីរមហាយានរូឡៃ គាត់អាចប្រយុទ្ធឥតហត់។ ឈីនិងឈាមដ៏ខ្លាំងអាចបង្កើនអំណាចវិជ្ជាទេវៈយ៉ាងលឿន។ តែឥឡូវមិនដូចមុនទេ ហើយចុងក្រោយត្រូវសត្រូវសង្កត់។
លោកតាម៉ានៅក្បែរចង់មកជួយជាច្រើនលើក តែតែងត្រូវគូប្រជែងរារាំង។ គាត់ក៏ស្ទើរតែដូចគ្នា ព្រោះបានហ្វឹកហាត់ដល់ដែនចុងក្រោយនៃគម្ពីរមហាយានរូឡៃ គឺដែនព្រហ្ម។ អាទិទេពនិងព្រះពុទ្ធព័ទ្ធគាត់ជាមួយរូបរាងដ៏វិសេសម្ភៃស្រទាប់។
កម្លាំងលោកតាម៉ាស្ថិតនៅត្រង់ភាពក្មេង និងរាងកាយមាំមួន។ ចំណែកឈីនិងឈាមរូឡៃចាស់ស្វិតស្ងួត មិនអាចទ្រាំបានយូរ។
«សារីបុត្រ រូបមិនខុសពីសុញ្ញតា សុញ្ញតាមិនខុសពីរូប!»
សូត្រធម៌បន្លឺពីមាត់រូឡៃចាស់ ហើយឈីនិងឈាមគាត់ខ្លាំងឡើងភ្លាម។ អំណាចក្បាច់កាន់តែគួរឱ្យខ្លាច រហូតលើសសត្រូវ។
បេះដូងលោកតាម៉ាញ័រ ហើយគាត់ស្រែក៖ «លោកគ្រូ!»
រូឡៃចាស់ងាកមើលគាត់ទាំងញញឹម៖ «ព្រះពុទ្ធសាសនាប្រគល់ឱ្យឯងហើយ ជួយផ្សព្វផ្សាយជំនួសខ្ញុំផង!»
«វេទនា សញ្ញា សង្ខារ និងវិញ្ញាណ ក៏ដូចគ្នាដែរ!»
ពន្លឺព្រះពុទ្ធចែងចាំង គ្របលិចរូឡៃចាស់និងសត្រូវ។
ខុសពីពួកគេ មនុស្សខ្វាក់ហោះឆ្លងសមរភូមិទាំងឡាយ ប្រើភ្នែកទេវៈនៃចិត្តរកចន្លោះខ្សោយ ហើយវាយឆ្មក់។ ប៉ុន្តែគាត់បានត្រឹមបង្ខំអាទិទេពឱ្យការពារ ដើម្បីសង្គ្រោះសមមិត្ត មិនអាចវាយប្រល័យបាន។
អ្នកកាប់សាច់និងម្ចាស់តារា យ៉ាន ប្រយុទ្ធដូចមនុស្សឆ្កួត ប្រើអ្វីៗទាំងអស់។ ពេលដកកាំបិត ក្នុងភ្នែកពួកគេគ្មានអ្នកផ្សេងឡើយ។ មនុស្សម្នាក់ កាំបិតមួយ! ទោះរបួសធ្ងន់ប៉ុនណា ទោះសត្រូវខ្លាំងប៉ុនណា ក៏នៅតែកាប់ទៅមុខ!
ឡធំលើខ្នងមនុស្សគពេញដោយអគ្គីទេវៈ។ គ្រាប់ប្រាក់ហូរពីប្រអប់ ប្រែរូបឥតចប់ជាអាវុធទេវៈគ្រប់បែប។ នៅតំបន់ដានធៀនរបស់គាត់ហាក់មានឡដ៏ធំ ផ្ទុកថាមពលគ្មានទីបញ្ចប់។ ឡទាំងពីរឆេះ ធ្វើឱ្យគាត់មានកម្លាំងគ្មានគូប្រៀប។
មនុស្សថ្លង់គូរដោយទឹកខ្មៅ លាបពណ៌មេឃដី។ គាត់គូរលើភ្នំនិងដីព្រិល ឱ្យគំនូរត្រួតលើពិភពពិត។ វាលាក់ក្នុងភ្នំនិងទន្លេ បង្កើតពិភពចម្លែកដ៏វិចិត្រ។ គាត់នាំសត្រូវឆ្លងរវាងការពិតនិងគំនូរ តែមិនប្រយុទ្ធផ្ទាល់។
ក្នុងការប៉ះទង្គិចដោយផ្ទាល់ គាត់ច្បាស់ជាមិនអាចតទល់បានទេ។
ពេលនោះ ជក់គាត់គូរភ្នំនិងទន្លេចម្ងាយមួយរយម៉ាយ។ មានគំនូរក្នុងគំនូរ ពិភពក្នុងពិភព ធ្វើឱ្យសត្រូវវង្វេងទិស រកផ្លូវចេញមិនឃើញ។
មនុស្សថ្លង់លោតពីគំនូរមកពិភពពិត គិតបំផ្លាញភ្នំទន្លេនិងពិភពក្នុងគំនូរ។ ប៉ុន្តែពន្លឺដាវស្រាប់តែបាញ់ពីគំនូរ ចាក់ទម្លុះទ្រូងគាត់។
មនុស្សថ្លង់ត្រូវបោកថយក្រោយ ហើយប្រើកម្លាំងទាំងអស់បញ្ជាជក់។ គំនូសដ៏ខ្លាំងមួយធ្វើឱ្យភ្នំទាំងអស់ក្នុងរង្វង់មួយរយម៉ាយបាក់រលំម្ដងមួយៗ ដួលចូលខាងក្នុង ហើយផ្ទុះថាមពលដ៏គួរឱ្យខ្លាច!
«មនុស្សធម្មតាមិនគួរមានអំណាចរបស់អាទិទេពនិងបិសាចទេ!»
សម្រែកខឹងលាន់ពីការផ្ទុះនៃពិភពបាក់រលំ ហើយបាតដៃពេញឈាមលូកមកចាប់មនុស្សថ្លង់ដែលកំពុងហោះថយក្រោយ។
មហាក្សត្រី អ៊ី និងស្ដេចគុនបង្ហាញកាយពិត ធ្វើដំណើរឆ្លងរវាងសមុទ្រនិងមេឃ។ ពួកគេដូចអាទិទេពសត្វពីរដែលគ្រហឹមកក្រើកត្រចៀក។ សត្វយក្សនិងអាទិទេពប្រយុទ្ធគ្នា បំបែកមេឃហែកដី។ ពពកខ្មៅបាំងព្រះចន្ទ តែបែកម្ដងម្កាល ទើបពន្លឺចន្ទអាចចាំងចុះ។
ស្ដេចគុននិងមហាក្សត្រី អ៊ី ពេញដោយរបួស ប៉ុន្តែឆន្ទៈប្រយុទ្ធនៅខ្លាំងក្លា។ មហាក្សត្រី អ៊ី ជាបក្សីយក្ស ទះស្លាបឆ្លងសមុទ្រ។ ទីណាដែលនាងឆ្លង ទឹកក៏កញ្ជ្រោល។ រាល់ពេលនាងវិលលឿន នាងបញ្ចេញកាំបិតកាត់ខ្យល់ កាប់អាទិទេពដែលសង្កត់ស្ដេចគុន។
កាំបិតនាងពុះមេឃ ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្លាក់ចុះពីស្នាមបែក គឺព្រះអាទិត្យ ជំនួសឱ្យពន្លឺព្រះចន្ទ។
មហាក្សត្រី អ៊ី មិនដឹងថាមានរឿងអ្វីទេ។ ប៉ុន្តែបញ្ចេញកាំបិតទៅហើយ ពិបាកដកត្រឡប់។ នាងបានត្រឹមប្រើកម្លាំងទាំងអស់កាប់អាទិទេពដែលសង្កត់ស្ដេចគុន។
ពេលនោះ ពពកខ្មៅបែកម្ដងទៀត អាទិទេពមួយអង្គលេចមកដោយមុខកាចសាហាវ។ វាលូកដៃទៅមហាក្សត្រី អ៊ី ហើយម្រាមទាំងប្រាំដូចភ្នំសម្រុកមក!
អាទិទេពដែលលាក់ក្នុងពពកឃើញព្រះអាទិត្យធ្លាក់ ក៏ភាំងទាំងច្របូកច្របល់។
«នេះជាវិជ្ជាទេវៈអ្វី?»
ពេលនោះ ព្រះអាទិត្យផ្ទុះពន្លឺ ហើយកាំមាសមុតស្រួចបំផុតធ្លាក់ស្រោចលើវាពីខាងក្រោម!
អាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ផ្សេងទៀតក៏រងការវាយប្រហារ។ កាំមាសមុតខ្លាំង ចាក់ទម្លុះរាងកាយពួកគេ។
យ៉ាន ជីងជីង មិនឃោរឃៅដូច ឈីន មូ ទេ។ គេធ្លាប់លើកព្រះអាទិត្យបោកសត្រូវដោយអំណាចបំផ្លាញដ៏អស្ចារ្យ ប៉ុន្តែវិធីនោះងាយបំផ្លាញព្រះអាទិត្យផង។ មូលហេតុសំខាន់គឺគេមិនចេះបញ្ជា ឬបញ្ចេញអំណាចវា។ ចំណែក យ៉ាន ជីងជីង ជាអ្នកការពារព្រះអាទិត្យ ធ្លាប់បញ្ជានាវាប្រយុទ្ធក្នុងភាពងងឹតជាច្រើនដង ស្គាល់ការប្រើនាវានិងព្រះអាទិត្យច្បាស់ អាចបញ្ជាតាមចិត្ត។
នៅក្រោមដៃនាង នាវាព្រះអាទិត្យអាចបញ្ចេញអំណាចខ្ពស់បំផុត ដោយធ្វើឱ្យព្រះអាទិត្យខូចខាតតិចបំផុត។
ពេលនោះ ចម្ងាយរាប់ពាន់ម៉ាយជុំវិញជួរភ្នំបាក់អាទិទេពភ្លឺឡើង។ ស្ដេចគុនក្នុងសមុទ្រប្រើស្នែងមាសចាក់ទម្លុះកាយខាងក្រោមអាទិទេពដែលជាន់គាត់ ចងវាជាប់លើផ្ទៃសមុទ្រ។ វាគេចមិនទាន់ ហើយត្រូវកាំព្រះអាទិត្យបំផ្លាញ។
ដៃដែលលូកទៅមនុស្សថ្លង់បែកខ្ទេចក្រោមកាំពន្លឺ។ បាតដៃដែលរៀបនឹងទះមហាគ្រូតាវចាស់ក៏ត្រូវចាក់ទម្លុះ។ ក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យ មុខអាទិទេពនោះឆេះឡើង។
ពន្លឺព្រះពុទ្ធខ្លាំងណាស់ តែក៏ត្រូវពន្លឺព្រះអាទិត្យបណ្ដេញចេញ បង្ហាញរូបរាងពីរឈរត្រង់នៅខាងក្នុង។ រូឡៃចាស់បានយកអាទិទេពនោះទៅជាមួយហើយ។
ពន្លឺព្រះអាទិត្យបន្តចាំង បំភ្លឺភ្នំព្រិលដ៏មហិមា។ ទីតាំងអ្នកអមតៈវីឡូជោគឈាមក្រហម។ ពស់យក្សដូចនាគបៃតងធ្លាក់ពីភ្នំ ចំណែកថង់អ្នកអមតៈលឿងធ្លុះធ្លាយ។ ម្ចាស់ថង់ត្រូវអាទិទេពជាន់បែកខ្ទេច តែអាទិទេពនោះពេញដោយម្ជុលប្រាក់អ្នកអមតៈស ដូចកាំប្រមាយក្ស។
ពន្លឺព្រះអាទិត្យបន្តទៅឆ្ងាយ បំភ្លឺគ្រប់សមរភូមិ។ រាងកាយអ្នកកាប់សាច់និងម្ចាស់តារា យ៉ាន ភ្លឺលើអាកាស ចំណែកឥសី ឈីង យូ និងម្ចាស់បុប្ផាដួលធ្លាក់ទាំងរាងកាយលាតសន្ធឹង។
ពន្លឺចាំងកាន់តែឆ្ងាយ ហើយអាចឃើញក្បាច់ទីប្រាំបួននៃគំនូរដាវ។
ក្រោមនាវាព្រះអាទិត្យ ក្បាលពីររបស់អាទិទេពក្បាលបីទើបវាយមនុស្សខ្វិននិងគ្រូថ្នាំឱ្យរបួសធ្ងន់ បោកពួកគេហោះឡើងខ្ពស់។ ពេលនោះ ដង្កូវនាងសួគ៌ហោះចេញពីខ្លួនគ្រូថ្នាំ ព្រួសសូត្រអស់កម្លាំងរុំរាជគ្រូ មិនឱ្យលោកស្លាប់ដោយរបួស។
ប៊ូម!
នាវាព្រះអាទិត្យញ័រខ្លាំង។ អាទិទេពក្បាលបីហៅក្បាលទាំងពីរត្រឡប់មក រួចលោតលើនាវា សម្រុកទៅ យ៉ាន ជីងជីង នៅកណ្ដាលសសរបួន។ មេអ្នកឃ្វាលព្រះអាទិត្យនិងអ្នកដទៃប្រែទឹកមុខ ប្រឹងរារាំង។ អ្នកឃ្វាលរាប់មិនអស់ត្រូវវាយបែកខ្ទេច តែនៅមិនអាចបន្ថយល្បឿនវាបាន។
ការមកដល់នាវាព្រះអាទិត្យប្ដូរសមរភូមិយ៉ាងខ្លាំង។ បើទុកឱ្យ យ៉ាន ជីងជីង បន្តវាយប្រហារ អាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់អាចចាញ់ទាំងស្រុង។
យ៉ាន ជីងជីង បញ្ជាអាវុធទេវៈបុរាណហៅនាវាព្រះអាទិត្យ ដែលមានអំណាចគ្រប់គ្រាន់គំរាមអ្នកទាំងអស់។ ប៉ុន្តែការបញ្ជាធ្វើឱ្យចលនានាងមានកម្រិត នាំគ្រោះថ្នាក់ធំមក។ បើមានអ្នកចូលកៀក នាងនឹងចាញ់ប្រៀបខ្លាំង។
ពេលនាវាមកដល់ អាទិទេពក្បាលបីកំពុងដេញមនុស្សខ្វិននិងគ្រូថ្នាំនៅក្បែរនោះ។ វានៅជិតនាវាជាងគេ ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាគិតថាវានឹងបោះបង់គោលដៅដើម ហើយលោតឡើងនាវាឡើយ។
មេអ្នកឃ្វាលព្រះអាទិត្យលើកកណ្ដឹងព្រះអាទិត្យ វាយខ្លាំងៗ តែនៅពិបាកទប់សត្រូវ។ វាចូលជិតសសរទេវៈហើយ។ ក្បាលពីរហោះចេញម្ដងទៀត ឆ្លងកាត់គាត់ ទៅវាយគោលដៅពិត។ ក្បាលមួយព្រួសទឹក ក្បាលមួយព្រួសភ្លើងទៅ យ៉ាន ជីងជីង។
នាងក្អួតឈាម ខណៈលូកដៃការពារ។ អំណាចព្រះអាទិត្យថយចុះភ្លាម។
ម្ខាងទៀត អំណាចក្បាច់ទីប្រាំបួននៃគំនូរដាវផ្ទុះពេញលេញ។ ពន្លឺដាវចែងចាំងបំភ្លឺលោក លុបពន្លឺព្រះអាទិត្យ តែមិនយូរក៏ស្រអាប់។
នៅប្រភពពន្លឺនោះ ម្ចាស់តារាឈរត្រង់ សម្លឹងត្រជាក់ទៅសត្រូវចាស់ គឺអធិរាជមនុស្សលោកដែលឈរម្ខាងទៀត។
«ឯងចាស់ហើយ»។
ម្ចាស់តារា ឈាវ សម្លឹងចំអក ខណៈស្នាមប្រេះរាលនៅចន្លោះចិញ្ចើម៖ «បើឯងនៅកំពូលកម្លាំង ខ្ញុំប្រាកដជាស្លាប់ដោយក្បាច់នេះ។ តែឥឡូវ ឈីនិងឈាមឯងជិតអស់ហើយ។ ក្បាច់នេះមិនអាចសម្លាប់ខ្ញុំភ្លាមបានទេ គ្រាន់តែ...»
ខ្លួនគាត់រេរា ហើយឈាមហូរពីជ្រុងមាត់។ គាត់សើចថា៖ «ឯងនៅតែបានបំផ្លាញជីវិតខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មិនអន់ដែរ យ៉ាងហោចណាស់អាចអូសឯងទៅជាមួយបាន»។
អាទិទេពដែលរួមប្រយុទ្ធក្បែរគាត់តទល់អាទិទេពដាវចាស់ ស្រាប់តែបែកជាកំណាត់ ក្លាយជាដុំសាច់ធ្លាក់ដល់ដី។