នៅខាងមុខពួកគេ មេឃនិងដីហាក់តភ្ជាប់គ្នា។ ទិដ្ឋភាពចម្លែកស្រាប់ កាន់តែគួរឱ្យរន្ធត់ដោយរន្ធដ៏ធំមួយដែលបំផ្ទុះនៅចន្លោះនោះ។
វាពិបាកពណ៌នា ព្រោះមុននេះមេឃទទេស្អាត តើអាចមានរន្ធទម្លុះយ៉ាងម៉េចបាន?
ផែនដីក្រាស់ខ្លាំងណាស់។ ទោះមានរន្ធធំបំផុតចោះឆ្លង ក៏មិនអាចមើលធ្លុះវាបាន បង្កើតទិដ្ឋភាពអស្ចារ្យមួយទៀតដែលហួសការស្រមៃ។
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈប្រាកដជាប្រើឆ្នាំងរញ្ជួយដីនៅគ្រាអាសន្ន ខ្ចីវិជ្ជាទេវៈនៃអាវុធគ្រប់គ្រងអាកាសធាតុ ទម្លុះមេឃដីនៃពិភពនេះនិងពិភពមួយទៀត បង្កើតទិដ្ឋភាពដែលពិភពទាំងពីរតភ្ជាប់គ្នា!
លើសពីនេះ អំណាចឆ្នាំងរញ្ជួយដីខ្លាំងសម្បើម រហូតរបួសរវាងពិភពទាំងពីរមិនទាន់សះស្បើយ។ របាំងពិភពទាំងពីរមិនអាចជួសជុលខ្លួនឯងបាន!
នៅមុខរន្ធធំ មហាប្រាសាទបាក់បែកនិងសន្តិភាពអមតៈស្ថិតក្នុងរាត្រី តែពីក្រោយរន្ធ ព្រះអាទិត្យកំពុងរះ ចាំងលើប្រាសាទបិសាចខ្ពស់ៗពណ៌ខ្មៅ។
មេឃពិភពមួយទៀតស្ថិតក្រោមជើងមេឃជួរភ្នំបាក់អាទិទេព ចំណែកដីស្ថិតលើមេឃខាងលើជួរភ្នំ។ ពីទីតាំង ឈីន មូ គេមើលឃើញដីពិភពនោះ មានអគារមុតស្រួចគ្រប់បែប ដូចកាំបិតវែង ដាវវែង និងលំពែង។ អគារខ្ពស់មួយម៉ឺនហ្វីត សង់ញឹកស្អេកស្កះ។
ស្ថាបត្យកម្មនោះខុសស្រឡះពីសន្តិភាពអមតៈ។ ប្រាសាទបិសាចធំៗគួរឱ្យខ្លាចស្ថិតនៅលើនិងក្រោមជួរភ្នំដែលលាតសន្ធឹងគ្មានទីបញ្ចប់។ ខ្លះថែមទាំងអណ្ដែតលើមេឃ។ ព្រះអាទិត្យចាំងលើវា បោះស្រមោលមកជួរភ្នំបាក់អាទិទេព។
ដើមឈើនិងភ្នំក្នុងពិភពនោះមានទ្រង់ទ្រាយខុសធម្មតា រមួលវៀចគួរឱ្យខ្លាច។
ពន្លឺថ្ងៃពីពិភពមួយទៀតចាំងពីក្រោមដី មកលើរាងកាយ ឈីន មូ និងអ្នកដទៃ។ ឈរនៅមុខរន្ធមូលយក្ស ពួកគេតូចដូចស្រមោច។
ពន្លឺថ្ងៃនោះពន្លូតស្រមោលពួកគេឱ្យវែង តែប្រៀបនឹងរន្ធ ស្រមោលនៅស្ដើងល្អិតណាស់។
ក្រោមជើងមានព្រះអាទិត្យ លើក្បាលមានផែនដី។ ពួកគេដូចឈរមុខកញ្ចក់ដែលឆ្លុះអ្វីៗបញ្ច្រាស។
រន្ធនៅតែញ័រតិចៗ ធ្វើឱ្យថ្មជុំវិញជួរភ្នំបាក់អាទិទេពអណ្ដែតឡើងលើអាកាស ដោយការរញ្ជួយមិនឈប់។
រាងកាយពួកគេស្ពឹកដោយរំញ័រ ហើយវិញ្ញាណដើមក៏មិននឹងនរ។
គេអាចស្រមៃបានថា ថាមពលដែលរាជគ្រូបញ្ចេញពីឆ្នាំងរញ្ជួយដី គួរឱ្យខ្លាចប៉ុនណា!
«រំញ័រនៅទីនេះមកពីរន្ធ មិនមែនរាជគ្រូកំពុងប្រើឆ្នាំងរញ្ជួយដីទេ»។
ចិត្ត ឈីន មូ ធ្លាក់ចុះ។ តាំងពីចូលជួរភ្នំបាក់អាទិទេព គេដឹងរំញ័រម្ដងម្កាល ហើយគិតថារាជគ្រូនៅតែប្រើឆ្នាំង។ គេមិននឹកថាវាមកពីរន្ធដែលតភ្ជាប់ពិភពទាំងពីរឡើយ។
រាជគ្រូមិននៅទីនេះ ហើយមិនដឹងរស់ឬស្លាប់។
ឈីន មូ ងើបមុខមើលផែនដីដែលអណ្ដែតលើមេឃ។ អាទិទេពបិសាចដ៏ខ្លាំងមួយអង្គឈរនៅទីនោះ បញ្ចេញវិញ្ញាណដើម ខណៈកាយសាច់ក្លាយជាថ្ម។
បិសាចរូបរាងចម្លែកជាច្រើន ដូចស្រមោចឧស្សាហ៍ព្យាយាម ព័ទ្ធកាយអាទិទេពថ្ម សង់អាសនៈបូជាយញ្ញដ៏ធំ។ ទាសកររាប់ម៉ឺនត្រូវដេញមកសម្លាប់ ធ្វើពិធីបូជាឈាមដើម្បីបញ្ជូនអាទិទេពបិសាច...
គ្រូមន្តអាគមពាក់ឆ្អឹងសនិងរោមសត្វលើក្បាល កំពុងសូត្រមន្តលើអាសនៈធំ។ ទិដ្ឋភាពឈាមហូរជុំវិញចូលក្នុងភ្នែក ឈីន មូ និងអ្នកដទៃ ជាសម្រស់ឃោរឃៅមួយបែប។
ទិដ្ឋភាពនោះរន្ធត់ ឃោរឃៅ និងគួរឱ្យខ្លាច។
ពិភពនោះនៅក្នុងយុគព្រៃផ្សៃពោរពេញដោយឈាម។ វិជ្ជាទេវៈរបស់ពួកគេបុរាណដើមខ្លាំង និងធុំក្លិនឈាម។
«អាចនិយាយបានថា រាជគ្រូបានបង្កបញ្ហាធំហើយ!»
ស្បែកក្បាល ឈីន មូ ព្រឺ។ ឆ្នាំងរញ្ជួយដីបើកផ្លូវទៅពិភពមួយទៀត ដែលហាក់មានអាទិទេពបិសាចច្រើន។ ពេលឃើញអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ ពួកវារីករាយដូចបានឃើញចំណីថ្មី។ បំណងដណ្ដើមត្រួតត្រាកើតក្នុងចិត្ត រហូតមិនស្ទាក់ស្ទើរធ្វើឱ្យកាយខ្លួនជាថ្ម ដើម្បីបញ្ជូនមកសន្តិភាពអមតៈ!
តែអ្វីចម្លែក គឺក្រោយរូបសំណាកអាទិទេពបិសាចឆ្លងមក ពួកវាមិនធ្វើពិធីបូជាធំជាងមុន ដើម្បីពង្រីករន្ធពីឆ្នាំងរញ្ជួយដីឡើយ។ ពួកវាបែរជាស្វែងរកអ្វីមួយ។
ឈីន មូ ងឿងឆ្ងល់៖ «រន្ធធំបែបនេះ ហេតុអ្វីមិនឃើញបិសាចណាឆ្លងមក?»
ស្ដេចនាគជលទេវៈហាក់រកឃើញអ្វីមួយ ក៏ពោល៖ «ព្រះអង្គ កងទ័ពបិសាចនៅលើអាសនៈបូជាយញ្ញខាងនោះ!»
ឈីន មូ មើលតាមទិសនោះ ចិត្តពោរពេញដោយភ័យខ្លាច។
ទាសករនៅពិភពបិសាចកំពុងសង់អាសនៈធំជាងមុនរាប់ដង។ វាដូចភ្នំយក្សដែលកាត់រាបកំពូល។ គ្រូមន្តអាគមបិសាចរាប់ម៉ឺនហោះជុំវិញ ប្រើឈាមទាសករគូរអក្សរមន្តគ្រប់បែប។
នៅគែមអាសនៈ កងទ័ពបិសាចដើរយ៉ាងអង់អាចទៅកណ្ដាល។ ពួកវាប្រាកដជាត្រៀមឆ្លៀតឱកាស បញ្ជូនទ័ពមកសន្តិភាពអមតៈ!
«ឬពួកវាមិនអាចឆ្លងរន្ធនេះ ត្រូវពឹងអំណាចបូជាឈាមទើបបញ្ជូនទាហានមកបាន?»
ឈីន មូ សម្លឹងភ្លឹក។ គេលូកដៃសាកឆ្លងទៅពិភពម្ខាងទៀត តែប៉ះរបាំងមើលមិនឃើញ។ ច្បាស់ថាមានពិភពមួយនៅខាងមុខ តែគេចូលមិនបាន។
ស្ដេចនាគជលទេវៈនិងនាគឈីលីនក៏សាកដែរ។ កាន់តែខ្លាំង កម្លាំងរារាំងកាន់តែខ្លាំង។ ពួកគេមិនអាចចូលលំហនិងពេលវេលារបស់ពិភពម្ខាងទៀត។
ភ្លាមៗ មានសូរខ្លាំងដូចវត្ថុធ្ងន់ធ្លាក់ដល់ដី ធ្វើឱ្យពួកគេភ្ញាក់ពីការគិត។
រូបសំណាកអាទិទេពបិសាចត្រូវបញ្ជូនពីពិភពម្ខាងទៀតមកហើយ។ រូបសំណាកខ្ពស់បីរយយ៉ាតឈរស្ងាត់នៅខាងស្ដាំពួកគេ ចម្ងាយប្រហែលបីរយយ៉ាត។
លើផ្ទៃវា អក្សរមន្តពីឈាមស្រស់កម្រើកនិងប្រែរូបមិនឈប់ ជ្រាបចូលថ្មយឺតៗ។
រូបសំណាកញាក់ភ្លាម រួចកម្រើកខ្លួនយឺតៗ។ ច្បាស់ថាគ្រូមន្តអាគមពិភពនោះប្រើទាសករបូជាឈាម ឱ្យវាអាចផ្លាស់ទីដោយខ្លួនឯង។
តែអាទិទេពបិសាចនៅមិនអាចបញ្ជូនថាមពលមហិមាមកបាន ដូច្នេះរូបសំណាកមិនអាចត្រឡប់ជាកាយសាច់។
«ប្រញាប់ទៅ!»
ស្ដេចនាគជលទេវៈរត់ទៅឆ្ងាយភ្លាម វាងរន្ធធំនោះ។
ឈីន មូ ឈរលើខ្នងវា ងាកមើលក្រោយ។ រូបសំណាកឱនខ្លួន លូនទៅផ្ទៃដី។ ដៃវាខួងចូលដី ហើយមិនយូររូបសំណាកទាំងមូលក៏ជ្រមុជចូល ក្បាលមុន។ មួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ វាបាត់គ្មានដាន។
'រូបសំណាកទាំងនេះក៏ហាក់រកអ្វីមួយ! តើជាអ្វី? រាជគ្រូ លោកតាខ្វាក់ អ្នកទាំងអស់នៅរស់ទេ? បើនៅរស់ តើលាក់ខ្លួននៅណា?'
ឈីន មូ ប្រើភ្នែកទេវៈសួគ៌ទាំងប្រាំបួន ស្វែងរកដានរាជគ្រូនិងអ្នកដទៃយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ពេលបន្តទៅជើង គេឃើញដានសង្គ្រាមកាន់តែច្រើន ជាស្នាមដែលអ្នកកាប់សាច់និងមនុស្សខ្វាក់បន្សល់ពេលប្រយុទ្ធអាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។
«ស្ដេចនាគជលទេវៈ ប្រយ័ត្ន!»
ឈីន មូ ឃើញខ្សែខ្មៅមួយនៅស្ងៀមលើអាកាស។ ស្ដេចនាគជលទេវៈឈប់ ហើយភ្ញាក់បន្តិច ព្រោះវាក៏ឃើញភាពមិនប្រក្រតី។
វាវាងខ្សែខ្មៅ។ ពេលមុំមើលផ្លាស់ ខ្សែនោះកាន់តែទូលាយ។ វាជាពន្លឺកាំបិតដែលឈប់លើអាកាស! វាកាត់លំហ ហើយជាប់នៅទីនោះ។ អំណាចវិជ្ជាទេវៈក្នុងកាំបិតមិនទាន់រលាយ ទើបលំហមិនអាចជាសះស្បើយ!
«ក្បាច់កាំបិតគួរឱ្យខ្លាចណាស់!»
ស្ដេចនាគជលទេវៈញ័រខ្លួន។ ក្បាច់បែបនេះសមហៅថាកាំបិតទេវៈ។ ពេលចូលដល់មាគ៌ា វាគ្មានអ្វីអាចរាំង គួរឱ្យខ្លាចខ្លាំង។
«លោកតាអ្នកកាប់សាច់ជាកាំបិតសួគ៌ ហើយនេះជាក្បាច់កាំបិតសម្លាប់ជ្រូក!»
ឈីន មូ លាន់មាត់ដោយភ្ញាក់ផ្អើល។ គេក៏រៀនក្បាច់កាំបិតសម្លាប់ជ្រូក តែមិនអាចដល់កម្រិតអ្នកកាប់សាច់ឡើយ។
កាំបិតអ្នកកាប់សាច់ព្រៃផ្សៃពេក។ ទោះអ្នកផ្សេងរៀនបាន ក៏ពិបាកបញ្ចេញអំណាចពិត។ មានតែឆ្កួតដូចគាត់ ទើបអាចបញ្ចេញអំណាចក្បាច់នោះ។
បន្ទាប់មក ពួកគេឃើញសមុទ្រភ្លើងដុតភ្នំ។ សូម្បីភាពងងឹតក៏ពិបាកលេបសមុទ្រភ្លើងនោះ។
'ឡរបស់លោកតាគត្រូវបំបែកហើយ!'
ឈីន មូ ភាំង។ ប្រភពសមុទ្រភ្លើងគឺឡមនុស្សគ។ ក្រោយវាបែក អណ្ដាតភ្លើងខាងក្នុងក៏រាលគ្រប់ទិស។
'ឬលោកតាគស្លាប់ហើយ?'
ពួកគេឆ្លងសមុទ្រភ្លើង ហើយ ឈីន មូ ស្រាប់តែឃើញរូឡៃចាស់។
គាត់អង្គុយភ្នែន មានឋានសួគ៌ម្ភៃព័ទ្ធជុំវិញ។ អាទិទេពនិងព្រះពុទ្ធធំតូចអង្គុយជុំវិញគាត់។
ក្បែរនោះមានអាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។ អ្នកទាំងពីរប្រឈមមុខគ្នា។
ឈីន មូ ភាំងមួយភ្លែត រួចដកដង្ហើមធំ។ គេឱនគោរពរូឡៃចាស់ ហើយលើកគាត់ដាក់លើខ្នងស្ដេចនាគជលទេវៈ រួចបន្តដំណើរ។
ហ៊ូ លីងអ៊ើ ងាកមើលក្រោយ សួរចង់ដឹង៖ «ចៅហ្វាយតូច ហេតុអ្វីព្រះសង្ឃចាស់មិនកម្រើក ហើយត្រូវឱ្យលោកលើកទៀត?»
ឈីន មូ គ្រវីក្បាល៖ «គាត់យកអាទិទេពនោះទៅជាមួយហើយ»។
ហ៊ូ លីងអ៊ើ ភាំង។
មិនយូរ ឈីន មូ ឃើញមហាគ្រូតាវចាស់។ អ្នកតាវចាស់ធ្វើសញ្ញាដាវដោយដៃម្ខាង កាន់ដាវម្ខាងទៀត។ គាត់មានឥរិយាបថដូចអ្នកអមតៈ ឈរងើបមុខមើលអាទិទេពដែលទាញខ្លួនពាក់កណ្ដាលចេញពីភ្នំដែលវាជាប់។ លើមុខមហាគ្រូតាវចាស់មានស្នាមញញឹម។
ពន្លឺទេវៈបាញ់ពីភ្នែក ឈីន មូ។ គេឃើញចន្លោះចិញ្ចើមអាទិទេពត្រូវដាវចាក់។ របួសស្ដើងល្អិត ពិបាកកត់សម្គាល់។
គេមើលមហាគ្រូតាវចាស់ ឃើញកាយរយីករយាក មានរបួសគ្រប់ទី តែលែងហូរឈាម។
ហ៊ូ លីងអ៊ើ សួរ៖ «អ្នកតាវចាស់នៅរស់ទេ?»
ឈីន មូ គ្រវីក្បាល ចុះទៅលើកមហាគ្រូតាវចាស់ ហើយពោលតិចៗ៖ «ឈាមគាត់អស់ហើយ។ ការវាយចុងក្រោយ គាត់ប្រែវិញ្ញាណដើមជាដាវ ចាក់ទៅចន្លោះចិញ្ចើមអាទិទេពនោះ។ ក្រោយចាក់ វិញ្ញាណដើមគាត់រលាយចូលមាគ៌ា ផ្ទុះអំណាច ហើយបំផ្លាញខ្លួនឯងផង។ ពេលអំណាចក្បាច់អស់ វិញ្ញាណដើមក៏រលាយបាត់»។
អ្នកដើរមាគ៌ាខុសគ្នា មិនអាចរួមផែនការគ្នា។ ទោះមាគ៌ាបក្សបិសាចសួគ៌និងនិកាយតាវខុសគ្នា ឈីន មូ នៅតែគោរពមហាគ្រូតាវចាស់យ៉ាងខ្លាំង។
ហ៊ូ លីងអ៊ើ ប្រែមុខម៉ឺងម៉ាត់ រៀបសម្លៀកបំពាក់ រួចឱនគោរពមហាគ្រូតាវចាស់៖ «មនុស្សមានឧត្តមគតិខ្ពស់ និងសុចរិត ទោះវ័យចាស់ បេះដូងនៅពេញដោយចិត្តក្លៀវក្លា...»
នាគជលឃើញបែបនេះ ក៏ឈរជើងក្រោយ ផ្គុំក្រញ៉ាំមុខ៖ «ម៉ាហា!»
ពួកគេបន្តទៅមុខ រហូតឃើញពស់ធំដេកលើដី។ នោះគឺអ្នកអមតៈវីឡូ។
ពួកគេឃើញរូបសំណាកពីពិភពមួយទៀតកាន់តែតិច តែបរិយាកាសកាន់តែអាប់អួរ។ កន្ទុយភ្នែក ឈីន មូ កន្ត្រាក់ ខ្លាចឃើញសាកសពមនុស្សខ្វិន លោកយាយស៊ី និងអ្នកដទៃ។
គេអូសអ្នកអមតៈវីឡូដាក់លើខ្នងស្ដេចនាគជលទេវៈដែរ។
បន្ទាប់មក ពួកគេឃើញអ្នកអមតៈស ដែលពេញដោយបន្លាប្រាក់ មានខ្សែអំបោះរញ៉េរញ៉ៃជាប់ជុំវិញ។ គាត់កាន់ថាសម្ជុលប្រាក់ក្នុងដៃ។
ទ្រូងគាត់មានរន្ធធំ ដៃមួយនៅលូកចេញពីនោះ។ គាត់ប្រាកដជាសម្លាប់សត្រូវហើយ តែមិននឹកថាមុនសត្រូវស្លាប់ វានៅអាចយកជីវិតគាត់បាន។
ជុំវិញស្ងាត់ជ្រងំ មានតែថ្មភ្នំអណ្ដែតក្នុងភាពងងឹតនិងអ័ព្ទ។
ឈីន មូ និងអ្នកដទៃដើរចូលជិត ហើយអំណាចម៉ាញេទិចក្រោមជើងហាក់បាត់។ នៅទីនេះមានដែនកម្លាំងចម្លែក។ ឈីន មូ ងើបមុខមើលផ្កាយ។
«ផ្កាយសួគ៌គ្រប់ទិសដ៏មហិមា!»
'លោកយាយ...' បេះដូងគេលោតមិនឈប់។
ខាងលើជាមេឃតារាដែលបង្កើតពីអំណាចបាតដៃផ្កាយសួគ៌គ្រប់ទិស។ គេឃើញលោកយាយស៊ីអង្គុយមិនកម្រើកក្នុងមេឃតារា។ នារីដ៏ស្រស់ស្អាតលាតបាតដៃ ហាក់ដូចទើបបញ្ចេញវិជ្ជា។
នាងមើលទៅអស្ចារ្យឥតគណនា។