«គម្ពីរណែនាំវិញ្ញាណដើម» ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយឈិនមូ និងលីងយូស៊ីវ ដោយការរួមបញ្ចូលទ្រឹស្តីបច្ចេកទេសជាមូលដ្ឋានបំផុតនៃបច្ចេកទេសថ្នាំទិព្វទាំងបីនៃរាងកាយអធិបតី។ គ្រឹះរបស់វាផ្អែកលើបច្ចេកទេសណែនាំដាវអ៊ីន (Daoyin) ដែលប្រើសម្រាប់ដឹកនាំខ្យល់ប្រភពជីវិត។
ខណៈពេលជាមួយគ្នានោះ «គម្ពីរណែនាំវិញ្ញាណដើម» ដឹកនាំគភ៌វិញ្ញាណរបស់មនុស្សម្នាក់ឱ្យលាយឡំជាមួយព្រលឹងរបស់មនុស្សម្នាក់ទៀត មុនពេលហោះចេញពីរាងកាយរបស់ពួកគេ។ បន្ទាប់មក ព្រលឹងនិងវិញ្ញាណក៏ប្តូរត្រឡប់មកវិញ ដោយឆ្លៀតឱកាសនោះរួមបញ្ចូលគ្នាបង្កើតបានជាវិញ្ញាណដើម។
ហេតុដូច្នេះហើយ ទើបបច្ចេកទេសនេះត្រូវការបញ្ចូលពាក្យថា «ណែនាំ» នៅក្នុងឈ្មោះរបស់វា។
មូលហេតុដែលវិញ្ញាណដើមរបស់ឈិនមូ អាចរំញ័រស៊ីគ្នាជាមួយវិញ្ញាណដើមរបស់ស៊ឺយុនស៊ាងបាន គឺដោយសារតែគភ៌វិញ្ញាណរបស់គេ។ វាគ្មានធាតុច្បាស់លាស់ណាមួយឡើយ ដែលខុសពីរាងកាយវិញ្ញាណរបស់ស៊ឺយុនស៊ាង និងលីងយូស៊ីវ ដែលសុទ្ធតែមានធាតុផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។
ការរំញ័រស៊ីគ្នារវាងគភ៌វិញ្ញាណ កើតចេញពីការរលាយចូលគ្នានៃវិញ្ញាណដើម ហើយបង្កើតបានជាប្រេកង់ថេរមួយ។ ដោយសារធាតុរបស់មនុស្សម្នាក់ៗខុសគ្នា នោះនឹងមានភាពខុសប្លែកគ្នាតិចឬច្រើននៅលើវិញ្ញាណដើមរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ ហើយប្រេកង់ក៏ខុសគ្នាដែរ។
គូស្នេហ៍ដែលបណ្តុះវិញ្ញាណដើមជាមួយគ្នា នឹងរំញ័ររួមគ្នា និងសម្របសម្រួលឱ្យស្ថិតនៅលើប្រេកង់តែមួយ ដោយបង្កើតបានជាប្រេកង់ពិសេសផ្តាច់មុខសម្រាប់តែពួកគេទាំងពីរ។ នៅពេលដែលពួកគេទៅហ្វឹកហាត់ទ្វេជាមួយវិញ្ញាណដើមរបស់អ្នកដទៃ ពួកគេនឹងមិនអាចសម្រេចបានការរំញ័រស៊ីគ្នាឡើយ ពីព្រោះពួកគេមិនស្ថិតនៅលើប្រេកង់តែមួយ។
ប៉ុន្តែវិញ្ញាណដើម និងគភ៌វិញ្ញាណរបស់ឈិនមូ ចៃដន្យអីគ្មានធាតុនៃរាងកាយវិញ្ញាណណាមួយសោះ ដូច្នេះវាប្រៀបដូចជាក្រដាសសមួយសន្លឹក។ នៅពេលហ្វឹកហាត់ទ្វេជាមួយលីងយូស៊ីវ ប្រេកង់របស់គេគឺត្រូវគ្នានឹងប្រេកង់របស់លីងយូស៊ីវ ហើយនៅពេលគេហ្វឹកហាត់ទ្វេជាមួយស៊ឺយុនស៊ាង វាក៏ក្លាយជាប្រេកង់របស់ស៊ឺយុនស៊ាង។
អធិរាជយ៉ានហ្វឹងមិនធ្លាប់បានដឹងថា «រាងកាយអធិបតី» របស់ឈិនមូចម្លែកយ៉ាងណានោះទេ ដូច្នេះទ្រង់មិនបានចាប់អារម្មណ៍ ហើយក៏មិនបានប្រាប់លីងយូស៊ីវអំពីបម្រាមនៃការរំញ័រវិញ្ញាណដើមដែរ។ ឥឡូវនេះ ទ្រង់ពោរពេញទៅដោយការស្តាយក្រោយយ៉ាងខ្លាំង។
ឈិនមូ និងលីងយូស៊ីវ បានបញ្ចប់បច្ចេកទេសសម្រាប់បុរស និងស្ត្រីនៃ «គម្ពីរណែនាំវិញ្ញាណដើម» ដោយសរសេរវិធីសាស្ត្រហ្វឹកហាត់ និងវិធីសាស្ត្រផ្លាស់ប្តូរព្រលឹងយ៉ាងលម្អិត។ អ្នកទាំងពីរមានសេចក្តីរីករាយជាពន់ពេក។
ស្រាប់តែពេលនោះ ពួកគេក៏បានឈានដល់ការយល់ដឹងដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយដែលមិនអាចពណ៌នាបាន។ វាមិនត្រឹមតែទាក់ទងនឹងដាវ (Dao) ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ទាក់ទងនឹងចិត្តដាវ (Dao Heart) របស់ពួកគេផងដែរ។
តាមរយៈការឆ្លងកាត់ដំណើរការនៃការបង្កើតបច្ចេកទេសរួមគ្នា ចិត្តដាវរបស់ពួកគេបានលោតផ្លោះទៅមុខមួយកម្រិតធំ ជាការផ្លាស់ប្តូរគុណភាពដ៏អស្ចារ្យតែម្តង!
វាអាចនិយាយបានថាជាការកើតឡើងភ្លាមៗ ប៉ុន្តែតាមពិតវាមិនមែនជារឿងចៃដន្យភ្លាមៗទាល់តែសោះ។
ការបង្កើតអ្វីថ្មីចេញពីភាពទទេស្អាត គឺជាការលំបាកបំផុត។
ពួកគេបានបង្កើតបច្ចេកទេសមួយចេញពីភាពទទេស្អាត ហើយបានផ្លាស់ប្តូរប្រព័ន្ធនៃការហ្វឹកហាត់ក្នុងកម្រិតទិសទាំងប្រាំមួយ និងកម្រិតបន្តបន្ទាប់ ដោយទាញយកវិញ្ញាណដើមឱ្យលេចឡើងក្នុងកម្រិតទិសទាំងប្រាំមួយ។ ការផ្លាស់ប្តូរនេះ បានឈានហួសឆ្ងាយពីក្បាច់ដាវមូលដ្ឋានទាំងបី ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយគ្រូរាជ្យយ៉ានហ្វឹងទៅទៀត!
គេថែមទាំងអាចនិយាយបានថា ប្រសិនបើឈិនមូ និងលីងយូស៊ីវ អាចអភិវឌ្ឍភាពអស្ចារ្យនៃវិញ្ញាណដើមទិសទាំងប្រាំមួយដល់កម្រិតកំពូល វាអាចទៅរួចដែលថាការផ្លាស់ប្តូរនេះនឹងធ្វើឱ្យមនុស្សអាចឈានដល់កម្រិតមនុស្សសួគ៌បានលឿនជាងមុន ដោយរួមបញ្ចូលវាជាមួយកម្រិតផ្កាយប្រាំពីរ និងបង្រួមពីរកម្រិតឱ្យក្លាយជាកម្រិតតែមួយ!
លើសពីនេះទៅទៀត ការផ្លាស់ប្តូរនេះនឹងជះឥទ្ធិពលដល់អ្នកហ្វឹកហាត់សិល្បៈទេពទាំងអស់សម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ!
កម្រិតគភ៌វិញ្ញាណ និងកម្រិតធាតុទាំងប្រាំ គឺជាកម្រិតរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ក្បាច់គុនធម្មតា ដែលជាមនុស្សមិនទាន់បានឈានជើងចូលទ្វារនៃសិល្បៈទេពនៅឡើយ។
ចំណែកមនុស្សនៅក្នុងកម្រិតទិសទាំងប្រាំមួយ ទើបអាចហៅថាជាអ្នកហ្វឹកហាត់សិល្បៈទេពពិតប្រាកដ ហើយត្រូវបានចាត់ទុកថាបានឈានជើងចូលទ្វារនៃសិល្បៈទេពជាផ្លូវការ។
បន្ទាប់ពីកម្រិតទិសទាំងប្រាំមួយមក គឺមានកម្រិតផ្កាយប្រាំពីរ កម្រិតមនុស្សសួគ៌ កម្រិតរស់និងស្លាប់ និងកម្រិតស្ពានទេព។ ទាំងអស់នេះសុទ្ធសឹងជាកម្រិតដែលអ្នកហ្វឹកហាត់សិល្បៈទេពត្រូវតែឆ្លងកាត់មួយជំហានម្តងៗ ដើម្បីឈានទៅដល់កម្រិតព្រះទេពក្នុងរឿងព្រេងនិទាន។ កម្រិតទាំងបួននោះគឺជាជំហានទាំងបួន ប៉ុន្តែកម្រិតនីមួយៗសុទ្ធតែលំបាកជាងកម្រិតមុនៗឆ្ងាយណាស់ ដូច្នេះការបោះជំហាននីមួយៗទាមទារពេលវេលាយ៉ាងយូរអង្វែង។
អ្វីដែលឈិនមូ និងលីងយូស៊ីវបានបង្កើតឡើង ប្រហែលជាអាចផ្លាស់ប្តូរជំហានទាំងបួននេះឱ្យនៅសល់ត្រឹមតែបីជំហានប៉ុណ្ណោះ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកហ្វឹកហាត់សិល្បៈទេពអាចឈានដល់កម្រិតព្រះទេពក្នុងរយៈពេលខ្លីជាងមុន!
នេះគឺជាសមិទ្ធផលដ៏ធំធេង និងជាបុណ្យកុសលដ៏មហាសាលក្នុងការចូលរួមបង្កើតបច្ចេកទេសបែបនេះ!
ពិភពលោកពីដើមឡើយគ្មានផ្លូវទេ ប៉ុន្តែកាលណាមានមនុស្សដើរកាត់កាន់តែច្រើន ផ្លូវក៏កើតឡើង។ ការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងប្រព័ន្ធនៃការហ្វឹកហាត់ អាចបណ្តាលឱ្យមាគ៌ា ជំនាញ និងសិល្បៈទេពមានការផ្លាស់ប្តូរ។ ច្បាប់ដាវដ៏អស្ចារ្យនៃមេឃនិងដី ក៏នឹងផ្លាស់ប្តូរទៅតាមនោះដែរ។
ការផ្លាស់ប្តូរដ៏ធំធេងដែល «គម្ពីរណែនាំវិញ្ញាណដើម» នឹងនាំមកនោះ គឺជាអ្វីដែលយុវជនទាំងពីរនាក់មិនធ្លាប់បានរំពឹងទុកទាល់តែសោះ។
ការស្វែងរកបង្កើតបច្ចេកទេសគឺពិតជាលំបាកខ្លាំងណាស់ ដូច្នេះពួកគេត្រូវតែយល់ដឹងអំពីរឿងរ៉ាវជាច្រើន។ ចិត្តដាវរបស់ពួកគេបានឈានហួសពីកំពូលគ្រូធំៗ ហើយអ្នកទាំងពីរក៏បានលង់ជ្រៅទៅក្នុងការយល់ដឹងរៀងៗខ្លួន។
កាលដែលគ្រូរាជ្យយ៉ានហ្វឹងបានបង្កើតក្បាច់ដាវមូលដ្ឋានទាំងបីឡើង ក៏ជាពេលដែលលោកបានក្លាយជាកំពូលគ្រូដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ដែរ។ ផ្នត់គំនិតរបស់លោកក៏បានកើនឡើងពីកម្រិតបច្ចេកទេស ទៅដល់កម្រិតនៃសិល្បៈជំនាញ។
អ្វីដែលឈិនមូ និងលីងយូស៊ីវកំពុងឆ្លងកាត់នៅពេលនេះ ក៏ជាការផ្លាស់ប្តូរបែបនោះដូចគ្នា។
ពួកគេអាចចាត់ទុកថាបានបញ្ចប់ «គម្ពីរណែនាំវិញ្ញាណដើម» ហើយ ប៉ុន្តែអំពីរបៀបពង្រឹងវិញ្ញាណដើមរបស់ពួកគេនៅក្នុងកម្រិតទិសទាំងប្រាំមួយ នៅតែជាកន្លែងទទេស្អាតមួយដែលត្រូវបន្តរុករក។
ការពង្រឹងវិញ្ញាណដើមតាមរយៈការហ្វឹកហាត់ តាមពិតទៅគឺជារឿងនៃកម្រិតផ្កាយប្រាំពីរ។ គ្មានបច្ចេកទេសណាមួយក្នុងកម្រិតទិសទាំងប្រាំមួយដែលមានវិធីសាស្ត្រពង្រឹងវិញ្ញាណដើមឡើយ ដែលនេះមានន័យថា ក្នុងនាមជាអ្នកបង្កើតដំបូង ពួកគេអាចដើរមុនអ្នកដទៃមួយជំហានក្នុងការស្វែងយល់ពីបច្ចេកទេសហ្វឹកហាត់នៃកម្រិតទិសទាំងប្រាំមួយ និងបង្កើតអ្វីៗថ្មីៗបានកាន់តែច្រើន។
«ព្រះករុណា!» តាខ្វាក់ស្រាប់តែទាត់ភ្លៅរបស់អធិរាជយ៉ានហ្វឹងមួយជើង ដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ មិនដូចជាកំពុងនិយាយលេងសើចឡើយ។ គាត់និយាយទាំងទឹកមុខមាំថា «តើព្រះអង្គមានអារម្មណ៍ដឹងពីការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងមេឃនិងដីដែរឬទេ?»
អធិរាជយ៉ានហ្វឹងចង់ផ្ទុះកំហឹង ប៉ុន្តែទ្រង់ភ្ញាក់ផ្អើលនឹងពាក្យសម្តីរបស់គាត់ខ្លាំងពេក។ ទ្រង់មានបន្ទូលដោយងឿងឆ្ងល់ថា «ពិតជាមានការផ្លាស់ប្តូរមួយដែលមើលមិនឃើញមែន ចម្លែកខ្លាំងណាស់...»
«អាថ្លង់ អាខ្វិន ក្រោកឡើង! ឆាប់ដឹងពីច្បាប់ដាវដ៏អស្ចារ្យនៃមេឃនិងដីមើល៍!»
តាខ្វាក់បានស្រែកហៅតាថ្លង់ និងតាខ្វិន ហើយបុរសចំណាស់ទាំងពីរនាក់នោះ ក៏មានអារម្មណ៍ដឹងពីចលនាមួយដែលមិនអាចបែងចែកបាន ប្រៀបដូចជាដំណក់ទឹកភ្លៀងនិទាឃរដូវដែលលាយឡំជាមួយខ្យល់បក់រំភើយនៅពេលយប់។ ចលនានោះស្រាលស្រទន់ និងយឺតៗ។
«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?» តាថ្លង់សួរទាំងងឿងឆ្ងល់។
«នៅពេលដែលមូអ៊ើរ និងព្រះនាងស៊ីវបានបង្កើតគម្ពីរណែនាំវិញ្ញាណដើម ការផ្លាស់ប្តូរនេះក៏បានកើតឡើង។ ចម្លែកខ្លាំងណាស់» តាខ្វាក់និយាយ។ «សាកដឹងឱ្យច្បាស់មើល៍ ច្បាប់ដាវដ៏អស្ចារ្យនៃមេឃនិងដី ហាក់ដូចជាកំពុងជួបប្រទះការផ្លាស់ប្តូរដ៏អស្ចារ្យនៅកន្លែងណាមួយ។ រំញ័រនេះខ្សោយខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែវាមិនអាចគេចផុតពីចិត្តដាវរបស់ខ្ញុំបានឡើយ!»
មិនថាជាតាខ្វិន តាថ្លង់ ឬសូម្បីតែអធិរាជយ៉ានហ្វឹងនោះទេ ពួកគេសុទ្ធតែជាកំពូលគ្រូធំៗ។ តាខ្វិនផ្ទាល់បានយល់ពីភាពអស្ចារ្យនៃជើងទេព ដើម្បីរុញល្បឿនរបស់គាត់ឱ្យឈានដល់កម្រិតព្រះទេព។ អ្វីដែលគាត់ប្រើប្រាស់ គឺជាបច្ចេកទេសដែលគាត់បានរកឃើញដោយខ្លួនឯង ដូច្នេះចិត្តដាវរបស់គាត់ក៏រឹងមាំខ្លាំងណាស់ដែរ។
ចំណែកតាថ្លង់វិញ បានរុញច្រានមាគ៌ាគំនូររបស់គាត់ឱ្យឡើងដល់កម្រិតកំពូល ដោយឈានហួសពីកម្រិតព្រះទេព និងអ្នកបរិសុទ្ធទៅទៀត!
រីឯអធិរាជយ៉ានហ្វឹងវិញ ទ្រង់បានពឹងផ្អែកលើបច្ចេកទេសស្តេចនាគទាំងប្រាំបួន ដែលពីដំបូងមិនសូវអស្ចារ្យប៉ុន្មានទេ ដើម្បីអភិវឌ្ឍវាឱ្យឡើងដល់កម្រិតខ្ពស់បំផុតក្នុងពេលតែមួយ ដោយធ្វើឱ្យវាមានកម្រិតស្មើនឹងវិជ្ជាកំពូលនៃដែនដីបរិសុទ្ធធំៗទាំងបី។ លើសពីនេះទៅទៀត បច្ចេកទេសស្តេចនាគទាំងប្រាំបួនដែលទ្រង់ពឹងផ្អែកនោះ គឺគ្រាន់តែជាអក្សរនាគបុរាណពីរបីនៅលើថាសអធិរាជប៉ុណ្ណោះ!
មនុស្សឯទៀតនៅក្នុងវិមាន សូម្បីតែអ្នកខ្លាំងពូកែដូចជាយាយស៊ឺ យូចាវឈីង និងព្រះវររាជមាតាក៏ដោយ ក៏មិនទាន់បានឈានដល់ផ្នត់គំនិតនៃកំពូលគ្រូធំនៅឡើយទេ ដូច្នេះពួកគេមិនអាចដឹងពីការផ្លាស់ប្តូរដ៏រំញ័រ និងមិនអាចពណ៌នាបាននៅក្នុងច្បាប់ដាវដ៏អស្ចារ្យនៃមេឃនិងដីនេះឡើយ។
«ព្រះករុណា សមិទ្ធផលរបស់ព្រះរាជបុត្រីទ្រង់នៅពេលអនាគត នឹងឈានហួសពីទ្រង់ឆ្ងាយណាស់» តាថ្លង់ស្រាប់តែនិយាយឡើង។ «តើព្រះអង្គធ្លាប់គិតចង់តែងតាំងនាងជាម្ចាស់ក្សត្រីមកុដដែរឬទេ?»
អធិរាជយ៉ានហ្វឹងស្រឡាំងកាំងបន្តិច ខណៈដែលទ្រង់សម្លឹងមើលលីងយូស៊ីវ ដែលកំពុងលង់ជ្រៅទៅក្នុងពិភពមួយដែលមិនអាចពណ៌នាបាន។
តែងតាំងព្រះនាងស៊ីវជាម្ចាស់ក្សត្រីមកុដឬ?
ទ្រង់ពិតជាមានគំនិតបែបនោះមែននៅក្នុងពេលនោះ។
«ឱ្យយូស៊ីវទៅកាន់កងទ័ពព្រំដែនដើម្បីហ្វឹកហាត់មួយរយៈ។ នៅមានកងទ័ពបះបោរមួយចំនួននៅសេសសល់លើវាលព្រិលភាគខាងជើងដែលមិនទាន់ត្រូវបានកម្ចាត់ចោល។ ឱ្យនាង និងយូស៊ី ដឹកនាំកងទ័ពរៀងៗខ្លួនចុះ។»
ព្រះទ័យរបស់អធិរាជយ៉ានហ្វឹងបានស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។ វាមិនមែនដោយសារមិនធ្លាប់មានម្ចាស់ក្សត្រីមកុដពីមុនមកនោះទេ ប៉ុន្តែចំនួនរបស់ពួកគេមិនច្រើនដូចព្រះរាជបុត្រឡើយ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត មានស្ត្រីជាច្រើនដែលជាអ្នកហ្វឹកហាត់សិល្បៈទេព ហើយនិកាយខ្លះថែមទាំងមានស្ត្រីជាមេនិកាយទៀតផង។ ដូច្នេះហើយ គេអាចមើលឃើញយ៉ាងងាយថា អាចនឹងមានអធិរាជជាស្ត្រី គ្រាន់តែពួកគេជាភាគតិចប៉ុណ្ណោះ។
'ប្រសិនបើស៊ីវអ៊ើរ អាចធ្វើបានល្អជាងយូស៊ូ...'
ឈិនមូ និងលីងយូស៊ីវ បានភ្ញាក់ឡើងពីការយល់ដឹងរបស់ពួកគេ។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ ពួកគេបានយល់ដឹងពីភាពអស្ចារ្យជាច្រើនអំពីវិញ្ញាណដើម ហើយវាបានបង្កើតជាវិធីសាស្ត្រហ្វឹកហាត់សម្រាប់វានៅក្នុងកម្រិតទិសទាំងប្រាំមួយ។ ខ្លះអាចសរសេរទុកសម្រាប់ឱ្យអ្នកដទៃរៀនសូត្របាន ខណៈដែលខ្លះទៀតអាចយល់បានតែខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេអាចយល់បានក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែមិនអាចបង្រៀនដោយពាក្យសម្តីបានឡើយ។
«ស៊ីវអ៊ើរ របួសរបស់បិតាជិតជាសះស្បើយហើយ ដូច្នេះចូរតាមបិតាត្រឡប់ទៅរាជធានីវិញ» អធិរាជយ៉ានហ្វឹងមានបន្ទូល។
លីងយូស៊ីវទទួលបញ្ជា ខណៈដែលក្រសែភ្នែករបស់នាងសម្លឹងទៅកាន់ឈិនមូ។ «អ្នកឃ្វាលគោ តើអ្នកនឹងត្រឡប់ទៅរាជធានីជាមួយខ្ញុំទេ? ពួកយើងអាចបន្តហ្វឹកហាត់ទ្វេនៅទីនោះទៀត...»
ឈិនមូរារែកមួយសន្ទុះ រួចគ្រវីក្បាល។ «នាងទៅមុនចុះ។ ខ្ញុំត្រូវរង់ចាំនៅទីនេះរហូតដល់តាកាប់ជ្រូកត្រឡប់មកវិញ។ ខ្ញុំនៅមានរឿងខ្លះដែលត្រូវសួរគាត់។» គេបានប្រគល់កំណែពេញលេញនៃបច្ចេកទេសសម្រាប់បុរសនៃ «គម្ពីរណែនាំវិញ្ញាណដើម» ទៅឱ្យលីងយូស៊ីវ ហើយនិយាយថា «យកវាទៅជូនគ្រូរាជ្យចុះ ដើម្បីឱ្យលោកជួយផ្សព្វផ្សាយវា។»
លីងយូស៊ីវងក់ក្បាល រួចស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត។ «បច្ចេកទេសស្តេចនាគទាំងប្រាំបួនដែលអ្នកបានកែលម្អ តើខ្ញុំអាចបង្រៀនវាទៅព្រះបិតារបស់ខ្ញុំបានទេ?»
«នោះជារបស់ត្រកូលលីងរបស់នាងស្រាប់ហើយ ដូច្នេះចូរបង្រៀនទ្រង់ទៅចុះ» ឈិនមូនិយាយទាំងញញឹម។
លីងយូស៊ីវស្រាប់តែឈានជើងទៅមុខ ថើបថ្ពាល់របស់គេមួយខ្សឺត រួចរត់ចេញទៅដូចជាកូនចាបដែលភ័យស្លន់ស្លោ។
អធិរាជយ៉ានហ្វឹងគ្រវីព្រះសិរ រួចនាំនាងទៅលាព្រះវររាជមាតា។ «កូនមិនបានអនុញ្ញាតឱ្យមន្ត្រីដែលតាមកូនមកទីនេះទេ គឺឱ្យពួកគេស្នាក់នៅខេត្តប៉ាឈីង។ យកល្អកុំឱ្យពួកគេដឹងពីរឿងរ៉ាវទាំងអស់ដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងវិមាននេះ។ ព្រះមាតា សូមថែរក្សាព្រះកាយ។»
ព្រះវររាជមាតាដកដង្ហើមធំ ហើយមានបន្ទូលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា «កូនក៏ត្រូវថែរក្សាខ្លួនឯងដែរ! អ្វីដែលកូន និងគ្រូរាជ្យចង់ធ្វើ នឹងមិនបញ្ចប់ត្រឹមការស្លាប់ធម្មតាៗនោះទេ ដូច្នេះកូនត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្ន។ ទោះបីជាកូនធំដឹងក្តីហើយក៏ដោយ ក៏ម្តាយនៅតែបារម្ភពីកូនជានិច្ច។»
អធិរាជយ៉ានហ្វឹងបែរក្រោយយាងចេញទៅ ហើយលីងយូស៊ីវក៏ដើរតាមពីក្រោយ។ «ព្រះបិតា អ្នកឃ្វាលគោបានបង្រៀនខ្ញុំនូវបច្ចេកទេសស្តេចនាគទាំងប្រាំបួន ដែលខុសពីអ្វីដែលព្រះបិតាបានបង្រៀនខ្ញុំ។ ខ្ញុំចង់បង្រៀនវាដល់ព្រះបិតា។»
អធិរាជយ៉ានហ្វឹងសើចក្អាកក្អាយ ហើយគ្រវីព្រះសិរ។ «ទោះបីជាសង្សារតូចរបស់កូនពោរពេញដោយទេពកោសល្យ និងមានសមត្ថភាពអស្ចារ្យ ដោយសម្រេចបានសមិទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យជាមួយកូនលើកនេះ រហូតដល់ធ្វើឱ្យបិតាមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀនក៏ដោយ ក៏វានៅតែមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ដែរ។ បើនិយាយពីបច្ចេកទេសស្តេចនាគទាំងប្រាំបួនវិញ សង្សារតូចរបស់កូននៅទាបជាងបិតាឆ្ងាយណាស់។ បច្ចេកទេសដែលគេបានរៀន ក៏នៅតែបង្រៀនដោយបិតាដដែលហ្នឹង។»
«តើព្រះបិតាចង់រៀន ឬមិនរៀន?» លីងយូស៊ីវសួរដោយសំឡេងអន់ចិត្តបន្តិច។
«បានៗ ប្រាប់បិតាមកមើល៍។»
លីងយូស៊ីវបានរៀបរាប់ប្រាប់ទ្រង់អំពីបច្ចេកទេសស្តេចនាគទាំងប្រាំបួនដែលឈិនមូបានបង្រៀននាង ហើយទឹកព្រះភក្ត្ររបស់អធិរាជយ៉ានហ្វឹងក៏កាន់តែតានតឹងឡើងៗ។ លុះនាងនិយាយចប់ ព្រះភក្ត្ររបស់ទ្រង់ក៏ប្រែជាខ្មៅស្រអាប់ភ្លាម រួចទ្រង់សួរដោយសំឡេងត្រជាក់ស្រេបថា «តើគេជាអ្នកបង្រៀនកូនមែនទេ?»
លីងយូស៊ីវអាចដឹងពីចេតនាសម្លាប់ដ៏ខ្លាំងក្លាដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោលឡើង ហើយនាងមិនអាចទប់ការញ័ររន្ធត់បានឡើយ។ «ព្រះបិតា...»
«ថាសអធិរាជគឺនៅលើខ្លួនវា!» ព្រះភក្ត្ររបស់អធិរាជយ៉ានហ្វឹងពោរពេញដោយកំហឹង ខណៈដែលទ្រង់សើចឡើងដោយសារតែកំហឹងខ្លាំងពេក។ «នេះគឺជាបច្ចេកទេសដែលបានមកពីការស្វែងយល់លើថាសអធិរាជ! កំណប់ទ្រព្យនៃត្រកូលលីងរបស់យើង តាមពិតនៅលើខ្លួនសង្សារតូចរបស់កូនតាំងពីដើមមក! ឥឡូវនេះយើងនឹង—»
ទ្រង់ហៀបនឹងដើរត្រឡប់ទៅវិញ ប៉ុន្តែស្រាប់តែឈប់ដំណើរមួយរំពេច ហើយសម្លឹងមើលព្រិលពណ៌សដែលកំពុងធ្លាក់លើដំបូលវិមាន។ ទ្រង់ឈរសម្លឹងមើលទាំងស្រឡាំងកាំងមួយសន្ទុះ មុននឹងគ្រវីព្រះសិរ រួចមានបន្ទូលទៅកាន់លីងយូស៊ីវដែលកំពុងភាន់ច្រឡំថា «ត្រឡប់ទៅរាជធានីវិញ។»
«ថាសអធិរាជនៅលើខ្លួនគេ ខ្ញុំនឹងទៅសុំគេមកវិញ។ ព្រះបិតា កុំខឹងអី។»
អធិរាជយ៉ានហ្វឹងគ្រវីព្រះសិរ។ «បិតាបានពិនិត្យមើលបំណែកថាសអធិរាជនោះរាប់ពាន់ដងហើយ ប៉ុន្តែមិនដែលយល់ដឹងអ្វីពីវាសោះ។ បុព្វបុរសនៃត្រកូលលីងក៏បានពិនិត្យមើលវាច្រើនដងដែរ ប៉ុន្តែមិនដែលរកឃើញភាពអស្ចារ្យនៅក្នុងនោះឡើយ។ រាជបល្ល័ង្កនេះ មិនមែនជារបស់ត្រកូលលីងដោយសារតែថាសអធិរាជនោះទេ។ មិនចាំបាច់ទៅបែកបាក់គ្នាទាំងស្រុងជាមួយលទ្ធិបិសាចស្ថានសួគ៌នោះឡើយ។»
លីងយូស៊ីវលួចមើលទឹកព្រះភក្ត្ររបស់ទ្រង់។ អធិរាជយ៉ានហ្វឹងមើលទៅស្ងប់ស្ងាត់ ដូចជាផ្ទៃទឹកដែលគ្មានរលក។ គ្មាននរណាដឹងពីចេតនាពិតប្រាកដរបស់ទ្រង់ឡើយ។
«ស៊ីវអ៊ើរ កុំនិយាយឱ្យសោះថា គម្ពីរណែនាំវិញ្ញាណដើមត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយកូន និងមន្ត្រីឈិន។ រឿងនេះមិនអាចប្រាប់ទៅនរណាម្នាក់ឡើយ» អធិរាជយ៉ានហ្វឹងមានបន្ទូលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់បំផុត។ «ប្រសិនបើកូននិយាយចេញទៅ សូម្បីតែបិតាក៏មិនអាចការពារកូនបានដែរ។»
លីងយូស៊ីវស្រឡាំងកាំង ប៉ុន្តែនាងនៅតែងក់ក្បាលដោយស្ងៀមស្ងាត់។
នៅក្នុងវិមាន ឈិនមូបានដើរទៅពិនិត្យមើលភ្នែករបស់តាខ្វាក់។ របួសនៅលើជើងរបស់តាខ្វាក់បានជាសះស្បើយហើយ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់គាត់នៅតែរុំដោយក្រណាត់ ដែលត្រូវស្រាយចេញម្តងម្កាលដើម្បីផ្លាស់ប្តូរថ្នាំ។
«មូអ៊ើរ ចំពោះរឿងបង្កើតគម្ពីរណែនាំវិញ្ញាណដើម កុំនិយាយឱ្យសោះថាឯងជាអ្នកបង្កើតវា» តាខ្វាក់ស្រាប់តែនិយាយឡើង។ «មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលបានឃើញ ត្រូវតែបិទមាត់ឱ្យជិត មិនឱ្យបែកការណ៍សូម្បីតែមួយម៉ាត់។ យល់ទេ?»
ឈិនមូងឿងឆ្ងល់។ «ហេតុអ្វីទៅលោកតា?»
ក្រណាត់រុំត្រូវបានស្រាយចេញ ហើយតាខ្វាក់ក៏បើកភ្នែករបស់គាត់បន្តិចម្តងៗ។ ពីដំបូងភ្នែកនោះគ្មានពន្លឺអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែបន្តិចម្តងៗ ប្រស្រីភ្នែកខ្មៅរបស់គាត់ក៏ពោរពេញទៅដោយពន្លឺទេព។ ស្រទាប់នៃសញ្ញាគំនូសយ័ន្តវេទមន្តជាច្រើនស្រទាប់បានវិលវល់នៅក្នុងនោះ ហើយស្ថានសួគ៌ទាំងប្រាំបួនដែលគ្មានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមបាន ក៏ចាប់ផ្តើមលេចចេញជារូបរាង។
សំឡេងរបស់តាខ្វាក់ស្ងប់ស្ងាត់ខ្លាំងណាស់ នៅពេលដែលគាត់និយាយបន្ត៖ «ច្បាប់បានផ្លាស់ប្តូរ មាគ៌ាបានផ្លាស់ប្តូរ ហើយផ្ទៃមេឃក៏បានផ្លាស់ប្តូរដូចគ្នា។ ការផ្លាស់ប្តូរនៃផ្ទៃមេឃ នឹងនាំមកនូវការស្លាប់។ កំពូលគ្រូធំៗទាំងអស់នៅលើលោក នឹងដឹងពីចលនាដ៏មិនធម្មតានេះ។ ខ្យល់ព្យុះសង្ឃរាកំពុងតែកើតឡើងហើយ...»