ជំពូកទី ៤៣០

ឈីន មូ ចំណាយពេលនិងកម្លាំងច្រើនចម្រាញ់ថ្នាំពុល។ វាមានសមាសធាតុច្រើន ត្រូវចម្រាញ់ម្ដងហើយម្ដងទៀត។ ដំបូងគេធ្វើថ្នាំពុលមូលដ្ឋានរាប់រយគ្រាប់ យកទៅចិញ្ចឹមសត្វពុល ដូចដង្កូវ គីង្គក់ និងសត្វល្អិតគ្រប់បែប។ ពេលរួច គេយកពួកវាធ្វើជីឱ្យផ្សិតនិងស្មៅពុល។

គេធ្វើដដែលៗ រហូតចម្រាញ់បានពងពុលមួយគូ ដាក់ក្នុងខួរឆ្អឹងជើងទាំងពីរ។ ពងមិនរលាយដោយខ្លួនឯងទេ តែពេលខួរឆ្អឹងចាប់ផ្ដើមបង្កើតឈាម សំបកនឹងបែក ហើយពិសហូរតាមឈាមទៅគ្រប់ផ្នែក បំផ្លាញឃ្លាំងទេវៈ វិញ្ញាណដើម និងលុបព្រលឹងចោល។

ឈីន មូ ទើបចម្រាញ់ពិសចម្លែករួច ហើយទុកពងពុលខ្លះជាបម្រុង ស៊ី យុនស៊ាង ក៏នាំដំណឹងមក៖ «ព្រឹទ្ធាចារ្យនិងអ្នកជំនាញក្បួនបិសាចទាំងប្រាំផ្លាស់ទីមកដល់ហើយ»។

ឈីន មូ ដកដង្ហើមធូរ ហើយពោលម៉ឺងម៉ាត់៖ «សូមអញ្ជើញពួកគេចូល»។

ស៊ី យុនស៊ាង អញ្ជើញសមាជិកបក្សបិសាចសួគ៌ចូល។ ឈីន មូ ពិនិត្យឃើញថាមនុស្សជាច្រើនពិតជាមេទ័ព ព្រោះពួកគេប្រញាប់មកទាំងមិនទាន់ដោះគ្រឿងសឹក។

ក្បួនបិសាចទាំងប្រាំផ្លាស់ទីមិនមែនមន្តខ្លាំង ឬមន្តចម្បងទេ។ វាជាមន្តនៃមុខរបរទាបបំផុត។ ប៉ុន្តែតាមពិត សូម្បីមន្តខ្សោយបំផុត ក៏ផ្ទុកអំណាចមិនអាចស្រមៃ។

មន្តគ្មានល្អឬអាក្រក់ទេ ចំណុចសំខាន់ស្ថិតនៅការប្រើ។

បើ ឈីន មូ ចង់វាយចូលទីធ្លាអណ្ដូងក្រអូប ទោះអ្នករបស់គេចេះមន្តទេវៈខ្លាំងបំផុត សុទ្ធតែនៅដែនស្ពានទេវៈ ហើយត្រៀមពលី ក៏ប្រហែលមិនអាចរារាំង បៃ ស៊ី បើកភាជន៍ផ្គរទាំងប្រាំបាន។

ប៉ុន្តែក្បួនបិសាចទាំងប្រាំផ្លាស់ទីដ៏ទាប អាចផ្លាស់ភាជន៍ចេញ ដោយគ្មាននរណាត្រូវស្លាប់។

ឈីន មូ ឱនកាយគោរព៖ «លោកទាំងអស់! លើកនេះមានតែជោគជ័យ មិនអាចបរាជ័យ។ បើរន្ទះគ្របសន្តិភាពអមតៈ ខ្ញុំមិនដឹងមនុស្សប៉ុន្មាននាក់នឹងស្លាប់វេទនា! ជោគជ័យឬអត់ ត្រូវពឹងសមត្ថភាពអ្នកទាំងអស់!»

សមាជិកបក្សប្រញាប់គោរពតប៖ «នេះជាភារកិច្ចយើង មិនហ៊ានទទួលការគោរពពីលោកមេបក្សទេ!»

ឈីន មូ ឈរត្រង់ ពោលម៉ឺងម៉ាត់៖ «ជើង ត្បូង កើត លិច និងកណ្ដាល គឺពពកផ្គរធំទាំងប្រាំក្នុងភាជន៍ ហើយក្នុងពពកមានអាវុធទេវៈកណ្ដឹងអគ្គី។ ទោះគ្រាន់តែផ្លាស់រតនវត្ថុនេះ ក៏ត្រូវប្រយ័ត្នខ្លាំង កុំឱ្យអំណាចវាផ្ទុះ។ មានអ្នកណាយល់ពពកទាំងប្រាំទេ?»

អ្នកទាំងអស់មើលគ្នាបារម្ភ។ ព្រឹទ្ធាចារ្យម្នាក់ចេញពីជួរ៖ «លោកមេបក្ស ខ្ញុំយល់ពពកផ្គរធំទាំងប្រាំ និងអាវុធកណ្ដឹងអគ្គីខ្លះ។ កាលវ័យក្មេងធ្វើដំណើរ ខ្ញុំរកឃើញគម្ពីរចម្លែកក្នុងវិហារអណ្ដើកខ្មៅនៃមហាប្រាសាទបាក់បែក។ វាកត់រឿងខ្លះអំពីអាទិទេពទិសជើង»។

ទឹកមុខ ឈីន មូ ប្រែបន្តិច។ មហាប្រាសាទបាក់បែកទៀតហើយ។

អ្នកនិយាយគឺព្រឹទ្ធាចារ្យ ស៊ី គុង នៃបក្សបិសាចសួគ៌៖ «ពពកផ្គរធំទាំងប្រាំនិងអាវុធកណ្ដឹងអគ្គី ជារតនវត្ថុអាទិទេពទិសជើងសិត។ ព្រះអង្គក៏ឈ្មោះមហាអាទិទេពអណ្ដើកខ្មៅ ពូកែវិជ្ជាទេវៈមន្តរន្ទះ។ រតនវត្ថុទាំងនេះជាស្នាដៃកំពូល មានអំណាចខ្លាំងបំផុត»។

«នៅវិហារអណ្ដើកខ្មៅ គម្ពីរនោះឆ្លាក់លើខ្នងអណ្ដើកខ្មៅមួយ។ វាទាំងមូលសិតពីដែក បើកទំព័រពិបាកណាស់។ ខ្ញុំបើកបានពីរទំព័រ អានកំណត់ត្រាខ្លះ។ អធិរាជស្ថាបនិកធ្លាប់ធ្វើពិធីជប់លៀង អញ្ជើញអាទិទេពទិសជើង។ ព្រះអង្គកោះពពកផ្គរឆ្លងពិភពទាំងមូល រហូតអធិរាជស្ថាបនិកលាន់មាត់សរសើរ។ ចំណែកគម្ពីរចម្លែកចង់បញ្ជាក់អ្វី ខ្ញុំមិនដឹង»។

ឈីន មូ ភាំង។ អាទិទេពទិសជើងនិងអធិរាជស្ថាបនិកមានទំនាក់ទំនងឬ? អធិរាជស្ថាបនិកធ្លាប់អញ្ជើញព្រះអង្គជាភ្ញៀវឬ?

«គម្ពីរនិយាយពីអច្ឆរិយៈខ្លះនៃពពកផ្គរធំទាំងប្រាំ ហើយក្រោយមកខ្ញុំបានស្រាវជ្រាវមន្តរន្ទះខ្លះ»។

ស៊ី គុង ដកដង្ហើម រួចបន្ត៖ «មន្តរន្ទះធំបាត់យូរហើយ តែមហាគម្ពីរអប់រំបិសាចសួគ៌មានមន្តរន្ទះតូច ដែលខ្ញុំហ្វឹកហាត់។ ទោះមើលបានតែពីរទំព័រ ក៏ធ្វើឱ្យមន្តរន្ទះតូចខ្ញុំរីកចម្រើនយ៉ាងខ្លាំង ទទួលផលច្រើន។ បើលោកមេបក្សទុកចិត្ត សូមឱ្យខ្ញុំដឹកនាំការផ្លាស់ទីលើកនេះ!»

ឈីន មូ ងក់ក្បាល៖ «អំណាចមន្តពពករន្ទះតូចមិនតូចទេ។ ព្រឹទ្ធាចារ្យ ស៊ី គុង ហ្វឹកហាត់មន្តនេះ យើងដូរយោបល់គ្នាបន្តិចបានទេ? ប្រាប់ខ្ញុំពីការយល់របស់លោក»។

ស៊ី គុង រៀបរាប់វិជ្ជាដែលខ្លួនយល់នៅមុខអ្នកទាំងអស់។ ឈីន មូ ស្ដាប់ម៉ត់ចត់ ផ្ទៀងផ្ទាត់នឹងមហាគម្ពីរអប់រំបិសាចសួគ៌របស់ខ្លួន។ ពេលព្រឹទ្ធាចារ្យបញ្ចប់ គេក៏ពន្យល់ការយល់របស់ខ្លួន។

តាំងពីតូច ឈីន មូ ទទួលការណែនាំពីមនុស្សចាស់ទាំងប្រាំបួននៃភូមិមនុស្សចាស់ពិការ។ ចក្ខុវិស័យគេឈានដល់កម្រិតដែលមនុស្សធម្មតាមិនអាចសង្ឃឹម។

គេថែមមានឱកាសផ្សេងៗ ដូចគម្ពីរអ្នកកាប់ឈើ ការថែរក្សារបស់ ឈីន ហានចិន លើនាវារតនៈ ការយល់នៅវត្តមហារន្ទះ ដាវតាវលើផ្ទាំងថ្ម ការយល់នៅរាជធានីត្បូងមរកតតូច និងការឃើញរាជគ្រូយល់មាគ៌ានៅច្រកឈីងមិន។ ទោះចក្ខុវិស័យគេមិនមែនលេខមួយ ក៏មនុស្សដែលលើសគេមានមិនច្រើន។

មន្តរន្ទះតូចជាមន្តក្នុងមហាគម្ពីរអប់រំបិសាចសួគ៌ ហើយថ្មដែលអ្នកកាប់ឈើបង្រៀនមានសេចក្ដីពន្យល់ជ្រៅរួចហើយ។ ដោយការណែនាំពីមនុស្សថ្លង់ជាមហាប្រាជ្ញ និងការយល់របស់ខ្លួន ក្នុងនាមមហាគ្រូបង្កើតវិញ្ញាណដើមទិសទាំងប្រាំមួយ ការណែនាំមន្តរន្ទះឱ្យ ស៊ី គុង មិនមែនបញ្ហាទេ។

ឈីន មូ បង្រៀន ហើយអ្នកទាំងអស់ស្ដាប់ដូចស្រវឹង ទទួលការយល់រៀងខ្លួន។

ស្ដាប់ចប់ ស៊ី គុង សរសើរ ឈីន មូ ដោយស្មោះ ហើយជឿជាក់ទាំងស្រុង៖ «លោកមេបក្សជាមហាទេពកោសល្យ កើតមកសម្រាប់ជាមេបក្សវិសុទ្ធ!»

ទោះ ឈីន មូ ទើបអាយុដប់ប្រាំមួយ និងហ្វឹកហាត់ត្រឹមដែនទិសទាំងប្រាំមួយ ចំណេះដឹងគេទូលំទូលាយ និងការយល់ជ្រៅ រហូតអាចធ្វើឱ្យអ្នកបដិបត្តិដែនស្ពានទេវៈដូចគាត់កោតសរសើរ។

«សូមស្វែងយល់ឱ្យលម្អិត។ ប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត យើងត្រូវផ្លាស់ភាជន៍ផ្គរទាំងប្រាំ»។ ឈីន មូ ងាកសួរ ស៊ី យុនស៊ាង៖ «ឥឡូវអធិរាជនៅណា?»

ស៊ី យុនស៊ាង ឆ្លើយ៖ «ទ្រង់ទើបដល់ខេត្តស្ងប់ ចម្ងាយជាងដប់ថ្ងៃទៀតពីទីនេះ។ ទ្រង់ចង់ឱ្យលោកមេបក្សពន្យារដប់ថ្ងៃ។ បើមិនបាន យ៉ាងតិចប្រាំបីថ្ងៃ។ ពេលនោះ ទ្រង់នឹងបាញ់កាំភ្លើងធំពីចម្ងាយប្រាំពាន់ម៉ាយ សម្លាប់ បៃ ស៊ី»។

ឈីន មូ គ្រវីក្បាល៖ «បៃ ស៊ី មិនទុកឱ្យយើងប្រាំបីថ្ងៃទេ។ វានឹងសម្រេចក្នុងបីទៅប្រាំថ្ងៃ។ សង្គ្រាមជួរភ្នំបាក់អាទិទេពយ៉ាងម៉េចហើយ?»

ស៊ី យុនស៊ាង ជ្រួញចិញ្ចើម៖ «ទីនោះខ្ទេចខ្ទីហើយ សំណល់អំណាចវិជ្ជាទេវៈមានគ្រប់ទី។ អ្នកជំនាញដែនមនុស្សសួគ៌ក៏មិនអាចចូល។ អធិរាជបញ្ជាទ័ពនៅច្រកព្រំអមតៈនិងច្រកទឹកអាថ៌កំបាំងឱ្យថយ បោះបង់ច្រកទឹកអាថ៌កំបាំង កុំឱ្យធ្លាក់ក្នុងសមរភូមិ។ ចំណែកលទ្ធផល...» នាងគ្រវីក្បាល៖ «ទ្រង់បញ្ជាមេទ័ពច្រកទាំងពីរទៅស៊ើប តែមិនទាន់មានដំណឹង។ រហូតឥឡូវ... មិនទាន់មានអ្នកណាចេញមក»។

បេះដូង ឈីន មូ រួមរឹត គេដកដង្ហើមញ័រ ហើយភ្នែកមុតឡើង៖ «បើដូច្នេះ ដោះស្រាយ បៃ ស៊ី រួច ខ្ញុំនឹងទៅផ្ទាល់។ រស់ត្រូវឃើញមនុស្ស ស្លាប់ត្រូវឃើញសាកសព! ព្រឹទ្ធាចារ្យ ស៊ី គុង ខ្ញុំទុកពេលពីរថ្ងៃ។ ប្រញាប់ត្រៀម យើងមិនចាំអធិរាជទៀត!»

ស៊ី គុង និងអ្នកទាំងអស់ញាប់ញ័រ ប្រញាប់ទៅហាត់ប្រើមន្តជាមួយមនុស្សមួយរយនាក់។ ឱ្យមនុស្សមួយរយសហការល្អ បញ្ចេញក្បួនតែមួយ ដោយមិនច្រឡំបង្កអំណាចភាជន៍ ក្នុងពីរថ្ងៃ ពិបាកខ្លាំង។ តែពេលជិតអស់ ពួកគេមានតែហាត់ឱ្យច្រើន។

ភ្លាមៗ អ្នកបដិបត្តិយាមទីធ្លាអណ្ដូងក្រអូបមករាយការណ៍៖ «លោកមេបក្សឈីន អាទិទេពអញ្ជើញលោក!»

ចិត្ត ឈីន មូ កម្រើក គេក្រោកទៅទីធ្លា។ ទឹកមុខ បៃ ស៊ី ល្អច្រើន ច្បាស់ថាគាត់ចម្រាញ់ថ្នាំព្យាបាលខ្លួន របួសធូរហើយ។ កម្លាំងហ្វឹកហាត់ក៏ស្ដារច្រើន។

ប៉ុន្តែគាត់កាត់ជើងម្ខាងហើយ មិនអាចរត់គេច។ ដូច្នេះ ឈីន មូ ខ្លាចគាត់អស់សង្ឃឹម ហើយបើកភាជន៍ផ្គរទាំងប្រាំ ខណៈគេបានចំណាយពេលជាច្រើនរួចហើយ។

«មិត្តតូច ថ្មីៗនេះមានភ្ញៀវច្រើនមែន»។ ស្នែងលើក្បាល បៃ ស៊ី ភ្លឺ ហើយកងពន្លឺរអិលពីចុងចុះមក...

ឈីន មូ ពិនិត្យពន្លឺ ចិត្តកម្រើកបន្តិច។ វារំញ័រកាយសាច់អាទិទេព បង្ខំឈាមខូចចេញ។ នេះគួរជាវិជ្ជាលត់ដំកាយ ឱ្យស្ដារលឿន។

ពីមុន បៃ ស៊ី ត្រូវវាយវេទនា សូម្បីឱកាសគេចរកជីវិតក៏គ្មាន។ តែឥឡូវ កម្លាំងខ្លះត្រឡប់មក គាត់កំពុងស្ដារអំណាចកាយសាច់ផង។

ឈីន មូ ញញឹម៖ «អ្នកមកសុទ្ធតែអ្នកតូចតាច មិនអាចគំរាមអាទិទេពដូចបង មែនទេ? ខ្ញុំឃើញសមត្ថភាពបងស្ដារលឿន ធ្វើឱ្យបារម្ភ ខ្លាចបងក្បត់សន្យា។ ខ្ញុំចាំប្រហែលប្រាំពីរថ្ងៃហើយ មិនគិតថាចាំទៀតមានប្រយោជន៍។ យើងគួរចុះកិច្ចសន្យាអធិបតីផែនដី។ គ្មានពេលណាល្អជាងឥឡូវ ហេតុអ្វីមិនធ្វើថ្ងៃនេះ?»

«សន្យាអ្វី? ខ្ញុំមានសន្យាជាមួយឯងឬ? ហាហាហា!» បៃ ស៊ី សើច សូរដូចផ្គរលាន់ទូទាំងក្រុង៖ «ខ្ញុំលេងទេ មើលមុខឯងស្លេកស្លាំង! ចាំប្រាំពីរថ្ងៃហើយ ចាំទៀតបន្តិចមិនបានឬ? ឯងថានឹងតជើងទេវៈឱ្យខ្ញុំមិនមែនឬ? ខ្ញុំមិនទាន់តទេ។ ពេលមានជើងទាំងពីរ យើងចុះកិច្ចសន្យា!»

ឈីន មូ ប្រែទឹកមុខ ពោលត្រជាក់៖ «សមត្ថភាពបងស្ដារច្រើនហើយ។ បើខ្ញុំតជើង ហើយបងបើកភាជន៍រត់ ខ្ញុំមិនត្រូវរែកបាបឱ្យបងសម្លាប់ប្រជាជនរាប់មិនអស់ទេឬ? ជើងអាចចាំបាន។ ចុះកិច្ចសន្យាមុន ទើបត!»

បៃ ស៊ី ដាក់បាតដៃលើភាជន៍ ញញឹមភ្លឺ៖ «ឯងឈ្មោះ ឈីន មូ មែនទេ? ខ្ញុំសួរអ្នកនៅជុំវិញហើយ មេបក្សបិសាចសួគ៌ ឈីន មូ។ ឯងក៏ជាអធិរាជមនុស្សលោក អ្នកខ្លាំងពិត កាត់ជើងខ្ញុំបាន។ ស៊ូ សឹងហួ ទៅរកឯង តែមិនត្រឡប់ ប្រហែលឯងសម្លាប់គេហើយ។ មិនចម្លែកទេ គេម៉េចអាចឈ្នះឯង? មក តជើងខ្ញុំសិន ទើបនិយាយ។ បើមិនធ្វើ ខ្ញុំនឹងបើកភាជន៍ភ្លាម!»

ទឹកមុខ ឈីន មូ ប្រែខ្លាំង ហើយស្រែក៖ «ស្ដេចនាគជលទេវៈ!»

ពន្លឺទឹករំញ័រពីក្រោយ ហើយស្ដេចនាគជលទេវៈលេចមកឱនគោរព៖ «ស្ដេចនាគជលទេវៈនៅទីនេះ ព្រះអង្គមានបញ្ជាអ្វី?»

បៃ ស៊ី ចំអក៖ «កុំលេងផ្ដេសផ្ដាស មេបក្សឈីន ដៃខ្ញុំនៅលើភាជន៍»។

កន្ទុយភ្នែក ឈីន មូ កន្ត្រាក់ រួចទឹកមុខតឹងរឹងរលាយដូចខ្យល់និទាឃរដូវនិងភ្លៀង។ គេសើចខ្លាំង៖ «សិស្សច្បង បៃ ស៊ី ពិតជាខ្លាំង ខ្ញុំនឹងជួយតជើង។ ស្ដេចនាគជលទេវៈ កុំភ័យ។ យកថ្នាំខ្ញុំចម្រាញ់មក! សិស្សច្បង ជើងដែលបងជ្រើសនៅណា? យកចេញមក»។

បៃ ស៊ី បោះជើងខ្លីជាងនោះមក ហើយញញឹម៖ «ប្រវែងជើងនេះមិនត្រូវ។ យកពីរទៀតចេញ ខ្ញុំជ្រើសម្ដងទៀត»។

ស្នាមញញឹម ឈីន មូ កកជាប់ ហើយគេជ្រួញចិញ្ចើមតិចៗ។

បៃ ស៊ី ឈរជើងម្ខាង ញញឹមពោលស្រួលៗ៖ «មេបក្សឈីនមានយោបល់អ្វីឬ?»

ឈីន មូ ដកដង្ហើមជ្រៅ រួចយកជើងទេវៈពីរទៀតចេញ ទាំងខាំធ្មេញជាប់៖ «គ្មានទេ សិស្សច្បងសូមជ្រើស!»

បៃ ស៊ី មើល ហើយសើចពេលឃើញមុខ ឈីន មូ ខ្មៅ៖ «ក្មេងនៅមិនអាចទប់ចិត្ត»។ អំណាចវេទមន្តគាត់ហូរចេញ បោសជើងទាំងពីរ ពិនិត្យល្អិតល្អន់ តែរកមិនឃើញល្បិច ឈីន មូ៖ «ខ្ញុំយកមួយនេះ។ គ្រូពេទ្យទេវៈឈីន ជួយតឱ្យខ្ញុំ»។

ឈីន មូ ពោលទាំងខំទប់កំហឹង៖ «សិស្សច្បង សូមដេកចុះ»។

បៃ ស៊ី ដេក បាតដៃនៅតែលើភាជន៍ ហើយពោលស្រួលៗ៖ «កុំលេងល្បិច។ ដៃខ្ញុំកម្រើកតែបន្តិច ភាជន៍ផ្គរទាំងប្រាំនឹងផ្ទុះ ហើយពពករន្ទះបំផ្លាញលោកបានយ៉ាងងាយ។ រតនវត្ថុអាទិទេពទិសជើង សូម្បីអាណាចក្រអធិរាជស្ថាបនិកក៏ប្រែជាមហាប្រាសាទបាក់បែកបាន ចុះសន្តិភាពអមតៈមានសង្ឃឹមអ្វី... ហេហេ!»