ឈីន មូ ទប់ភាពអន្ទះអន្ទែងក្នុងចិត្ត ដកក្រសែភ្នែកពីលោកយាយស៊ី។ បន្ទាប់មក គេឃើញអ្នកកាប់សាច់កាន់កាំបិត ឈរលើផ្កាយសួគ៌មួយ។
កាយគាត់ខ្ពស់មាំមួន។ កាំបិតពីរនៅជាប់គ្នា តែគាត់ក៏មិនកម្រើក។
ឈីន មូ ឃើញឥសី ឈីង យូ បន្ទាប់។ គាត់កាន់រំពាត់កន្ទុយសេះ ដែលពេលនេះសម្រាកក្បែរកែងដៃ។ គាត់អង្គុយភ្នែន ហើយអ្វីដែលគាត់អង្គុយលើក៏ជាផ្កាយ។
បន្ទាប់ទៀត ឈីន មូ ឃើញមនុស្សគឈរលើផ្កាយអគ្គីមួយ ក្នុងចំណោមផ្កាយសួគ៌គ្រប់ទិសដ៏មហិមា។
បេះដូង ឈីន មូ ញ័រខ្លាំង ស្ទើរក្អួតឈាម។ គេបង្ខំដកក្រសែភ្នែក រួចឃើញរាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ។
លោកអង្គុយលើឆ្នាំងរញ្ជួយដី ហើយក្រោមឆ្នាំងក៏ជាផ្កាយមួយក្នុងក្បួនផ្កាយសួគ៌គ្រប់ទិស។
ឈីន មូ ដកភ្នែកពីលោក ឃើញអ្នកអមតៈកណ្ដុរ អ្នកអមតៈកញ្ជ្រោង និងអ្នកផ្សេង។ មនុស្សខ្វិនស្ពាយគ្រូថ្នាំដែលនៅហូរឈាម អង្គុយលើផ្កាយមួយដែរ។ មនុស្សខ្វាក់ឱនក្បាលផ្អែកលើដំបងឫស្សី ក្រោមជើងក៏មានផ្កាយ។
លោកតាម៉ាដូចព្រះពុទ្ធ មនុស្សថ្លង់កាន់ជក់ មហាក្សត្រី អ៊ី កាន់កាំបិតស្លាប ហើយស្ដេចគុននៅមានស្នែងលើក្បាល។ ពួកគេសុទ្ធតែក្នុងក្បួនផ្កាយសួគ៌គ្រប់ទិសដែលផ្ទុះពីបាតដៃលោកយាយស៊ី ម្នាក់ៗឈរលើផ្កាយមួយ។
«បងជីងនៅណា? ហេតុអ្វីនាងមិននៅទីនេះ?»
ឈីន មូ ប្រញាប់មើលជុំវិញ ស្វែងរកដាន យ៉ាន ជីងជីង។
«សូម្បីនាវាព្រះអាទិត្យ ក៏មិនអាចទប់អាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់បានឬ?»
ភ្លាមៗ កាំពន្លឺភ្លឺមួយបោសកាត់ពួកគេ ហើយ ឈីន មូ ឃើញព្រះអាទិត្យ។ វាខ្មៅពាក់កណ្ដាល ដូច្នេះមានតែពេលបង្វិលទើបពន្លឺភ្លឺចាំងមកលើពួកគេ។
នាវាព្រះអាទិត្យធំសម្បើម ទោះកំពូលភ្នំបាំងតួនាវា ក៏នៅមើលឃើញពន្លឺថ្ងៃស្រពិចស្រពិលពីម្ខាងទៀត។
តែនាវាមិនមានចលនា ហើយក៏មិនដឹងអានុភាពវាឡើយ។
ចិត្ត ឈីន មូ ធ្លាក់ចុះភ្លាម។ ពេលនោះ ហ៊ូ លីងអ៊ើ ពោល៖ «ចៅហ្វាយតូច ខ្ញុំមិនឃើញអ្នកអមតៈលឿង និង ទូស៊ីង ហ្វឹង ទេ...»
ឈីន មូ តាំងស្មារតី បន្តពិនិត្យជុំវិញ ដោយកាំពន្លឺទេវៈពីរបាញ់ពីភ្នែក។ គេឃើញអាទិទេពមួយឈរក្រោយលោកយាយស៊ី ផ្គុំម្រាមដៃដូចដាវ តម្រង់ទៅក្រោយក្បាលនាង។
តែអាទិទេពនោះកកនៅនឹងកន្លែង មិនអាចកម្រើក។
បន្ទាប់មក ឈីន មូ ឃើញម្ចាស់បុប្ផានៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។ នាងជាស្ត្រី មានផ្ការីកក្រោមជើង ពេញមេឃដូចដុះពីផ្ទៃមេឃ។ នាងឈរបញ្ច្រាសលើផ្កាមួយ ដូចកំពុងដើរលើមេឃទៅវាយដែនកម្លាំងផ្កាយសួគ៌គ្រប់ទិស។
តែនាងក៏កកជាប់ មិនកម្រើកសោះ។
ឈីន មូ ឃើញអាទិទេពទីបីនៅលើមេឃខាងលើនាវាព្រះអាទិត្យ។ វាលាតក្រញ៉ាំដូចចង់វាយអ្នកលើនាវា តែក៏កកជាប់លើអាកាស។
ឈីន មូ មើលទៅក្រោយឆ្ងាយទៀត ឃើញអាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ផ្សេងៗក្នុងឥរិយាបថខុសៗគ្នា ដូចជាប់គាំងកណ្ដាលសង្គ្រាម។ គ្មានអង្គណានៅអាចកម្រើកបានឡើយ។
«ពួកគេស្លាប់ហើយឬ?»
ឈីន មូ ចង់ធ្វើចិត្តឱ្យនឹង តែពិបាកណាស់។ ទិដ្ឋភាពនេះចម្លែកពេក។ ម្នាក់ៗនៅស្ងៀមដូចពេលវេលាឈប់។ តែបើពេលវេលាឈប់មែន ហេតុអ្វីគេនិងអ្នកដទៃមិនរងឥទ្ធិពល?
ស្ដេចនាគជលទេវៈស្រាប់តែពោល៖ «ព្រះអង្គ ពួកគេគួរនៅរស់។ ខ្ញុំនៅដឹងអានុភាពពួកគេ។ ដង្ហើមវែងឆ្ងាយ មានតែមួយចំនួនដែលលែងមានដង្ហើម។ អ្វីចម្លែក គឺវិញ្ញាណដើមមិននៅក្នុងកាយ ដូចត្រូវទាញចេញ...»
ឈីន មូ ភ្ញាក់បន្តិច៖ «វិញ្ញាណដើមត្រូវទាញចេញពីកាយឬ?»
ស្ដេចនាគជលទេវៈងក់ក្បាល៖ «ក្នុងកាយទាំងនេះគ្មានវិញ្ញាណដើម។ តាមឥរិយាបថលោកយាយស៊ីនិងរាជគ្រូ ខ្ញុំស្មានថាវាជាក្បួនវិញ្ញាណដើមមួយបែប។ ពេលវិជ្ជាទេវៈពួកគេផ្ទុះឡើង វិញ្ញាណដើមគ្រប់គ្នាត្រូវទាញចេញដោយបង្ខំ។ បើបន្តតាមការស្មាននេះ របួសពួកគេប្រាកដជាធ្ងន់ពេក ទើបមានតែសម្រេចប្រើវិញ្ញាណដើមប្រយុទ្ធ»។
ឈីន មូ ដកដង្ហើមធូរ ចិត្តស្រាលបន្តិច៖ «ពួកគេមិនស្លាប់ គ្រាន់តែប្រយុទ្ធដោយវិញ្ញាណដើម... ស្ដេចនាគជលទេវៈ ឯងដឹងច្រើនជាងខ្ញុំរឿងនេះ តើដឹងថាវិញ្ញាណដើមពួកគេទៅណាទេ?»
«វិញ្ញាណដើមលឿនខ្លាំង អាចឆ្លងរាប់ម៉ឺនម៉ាយក្នុងមួយរំពេច ធ្វើដំណើរតាមលំហទទេគ្មានទីបញ្ចប់។ ដូច្នេះពួកគេគួរមិននៅទីនេះទេ។ គោលដៅពួកគេ ខ្ញុំមិនអាចដឹងឡើយ»។
ឈីន មូ និយាយមិនចេញ។ តែមួយភ្លែតក្រោយ គេសួរស្អក៖ «អ្នកណាខ្លះលែងមានដង្ហើម?»
ស្ដេចនាគជលទេវៈចង្អុលគ្រូថ្នាំ រួចមនុស្សខ្វិន មនុស្សថ្លង់ ស្ដេចគុន និងអ្នកអមតៈកណ្ដុរ។
ចិត្ត ឈីន មូ កាន់តែធ្ងន់។
ស្ដេចនាគជលទេវៈពោលទាបៗ៖ «អាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ខ្លះក៏គ្មានដង្ហើម។ វិញ្ញាណដើមពួកគេប្រាកដជាចាញ់ក្នុងសង្គ្រាម...»
មុខ ឈីន មូ ងងឹត គេហោះទៅនាវាព្រះអាទិត្យ។ អ្នកគ្រប់គ្នាលើនាវាកកជាប់។ នេះបញ្ជាក់ថាពេលលោកយាយស៊ីនិងអ្នកដទៃបញ្ចេញក្បួនវិញ្ញាណដើម វាទាញវិញ្ញាណដើមទាំងអស់នៅជុំវិញ មិនថាមនុស្សឬអាទិទេព!
ហ៊ូ លីងអ៊ើ មើលទឹកមុខគេ ចិត្តភ័យ៖ «ចៅហ្វាយតូច... ពួកគេ...»
ឈីន មូ បិទភ្នែក រួចបើកដោយឆន្ទៈមុតមាំ៖ «ពួកគេនឹងមិនស្លាប់ទេ។ ស្ដេចនាគជលទេវៈ មកឱ្យខ្ញុំខ្ចីកម្លាំង! ខ្ញុំចង់ប្រើអំណាចវេទមន្តអាទិទេព បញ្ចេញមន្តនាំព្រលឹង។ ឱ្យតែព្រលឹងពួកគេមិនរលត់ ខ្ញុំអាចកោះហៅត្រឡប់មកវិញ!»
ស្ដេចនាគជលទេវៈស្ទាក់ស្ទើរ៖ «ចៅហ្វាយតូច កាយសាច់ព្រះអង្គប្រហែលទប់អំណាចខ្ញុំមិនបាន។ ខ្ញុំខុសពីនាគជលទាំងនេះ ខ្ញុំជាអាទិទេព ពួកវាមិនមែន។ ព្រះអង្គអាចខ្ចីកម្លាំងពួកវាដោយឃ្លាំងទេវៈស្ពានទេវៈ ប៉ុន្តែខ្ចីអំណាចខ្ញុំ នឹងធ្វើឱ្យឃ្លាំងនោះខ្ទេច ព្រោះស្ពានវាបាក់ស្រាប់...»
ឈីន មូ ពោលដាច់ខាត៖ «...ឱ្យខ្ញុំ!»
ស្ដេចនាគជលទេវៈគ្មានជម្រើស បានត្រឹមដាក់សាកសពមហាគ្រូតាវចាស់ រូឡៃចាស់ និងអ្នកដទៃចុះ៖ «ព្រះអង្គ ខ្ញុំនឹងប្រែជានាគធំសណ្ដូកតាមឆ្អឹងខ្នង ទ្រកាយសាច់កុំឱ្យបែក។ តែខ្ញុំការពារឃ្លាំងទេវៈមិនបានទេ។ បើព្រះអង្គទ្រាំលែងបាន សូមប្រាប់ ខ្ញុំនឹងដកអំណាចមកវិញ»។
«ធ្វើទៅ!»
ស្ដេចនាគជលទេវៈរួមតូចយ៉ាងលឿន ក្លាយជានាគខៀវត្បូងកណ្ដៀងប្រវែងបីម៉ែត្រតោងខ្នង ឈីន មូ។ បន្ទាប់មក វាបាត់រូបបន្តិចម្ដងៗ ក្លាយជាស្នាមនាគខៀវលើខ្នងគេ ដូចសាក់។
ឈីន មូ ប្រើក្បួនអាថ៌កំបាំងបញ្ជានាគ ខ្ចីអំណាចនាគជលភ្លាម។ សំឡេងផ្ទុះលាន់ក្នុងកាយ ខណៈឃ្លាំងទេវៈផ្កាយទាំងប្រាំពីរ ឃ្លាំងមនុស្សសួគ៌ ឃ្លាំងជីវិតនិងមរណៈ និងឃ្លាំងស្ពានទេវៈភ្ញាក់ឡើងទាំងអស់!
អំណាចនាគជលប្រមូលផ្ដុំខាប់ណាស់ បំពេញស្ពានទេវៈដល់ចុង។ គេបញ្ជាអំណាចស្ដេចនាគជលទេវៈចូលបន្ថែម ហើយអំណាចដ៏ខ្លាំងទម្លុះឃ្លាំងស្ពានទេវៈ ត្រង់ទៅវិមានសួគ៌!
វិញ្ញាណដើម ឈីន មូ ត្រូវអំណាចទាំងនោះរុញឆ្លងត្រើយម្ខាង ផុតស្ពានទេវៈ។ អំណាចកាចសាហាវលើកវាឡើងទៅវិមានសួគ៌។
ប៉ុន្តែអំណាចស្ដេចនាគជលទេវៈមិនគ្រប់នាំគេទៅដល់វិមានសួគ៌ទេ។ គេត្រូវឈប់ត្រង់ទ្វារសួគ៌ទិសត្បូង ចាត់ថាទើបចូលដែននោះប៉ុណ្ណោះ។
'ស្ពានទេវៈព្រះអង្គមិនបាក់!'
ស្ដេចនាគជលទេវៈភ្ញាក់ខ្លាំង តែពេលនោះ ឈីន មូ កេណ្ឌអំណាចគ្មានគូប្រៀប ហើយភាសាបិសាចស្រពិចស្រពិលបន្លឺពីមាត់ ខណៈគេបញ្ចេញមន្តនាំព្រលឹង!
វាជាមន្តនិកាយខ្មោចទាំងប្រាំបួន មិនមែនវិជ្ជាទេវៈលេចធ្លោក្នុងសន្តិភាពអមតៈទេ តែធ្លាប់បង្កចលាចលក្នុងទឹកដីនេះ។
ពេល ឈីន មូ ចូលមហាវិទ្យាល័យអធិរាជដំបូង ដើម្បីរៀនបច្ចេកទេសនិងវិជ្ជាទេវៈ គេមិនជ្រើសក្បាច់មានអំណាចខ្លាំងអស្ចារ្យទេ។ គេរកមន្តនាំព្រលឹង និងបញ្ជាអក្សរមន្តផ្ទេរខ្មោចបញ្ជូនអាទិទេព ព្រោះយល់ថាមន្តទាំងពីរចម្លែក អាចបញ្ចេញអំណាចលើសការស្រមៃ។
បញ្ជាអក្សរមន្តផ្ទេរខ្មោចបញ្ជូនអាទិទេព ជាមន្តដែលស្ដេចបិសាច ឌូធៀន ទុកក្នុងសន្តិភាពអមតៈ ដោយគ្រោងប្រើវាដណ្ដើមទឹកដី ធ្វើលំនៅថ្មីឱ្យប្រជាជនខ្លួន។
ប្រភពមន្តនាំព្រលឹងក៏មិនគួរជានិកាយខ្មោចទាំងប្រាំបួនដែរ។ វាមិនមែនអ្វីដែលពួកគេអាចបង្កើតបាន។ មន្តនេះហាក់ពាក់ព័ន្ធយូទូ ហើយ ឈីន មូ ធ្លាប់សង្ស័យថាវាមកពីទីនោះ ជាមន្តប្រភេទព្រលឹងរបស់យូទូ។
តែចំណេះដឹងភាសាយូទូរបស់គេនៅខ្វះ ហើយក៏មិនស្គាល់ពិភពអាថ៌កំបាំងនោះច្រើន ទើបមិនអាចពង្រីកមន្តដល់កំពូល។
ទោះយ៉ាងនេះ សមិទ្ធផលមន្តនាំព្រលឹងគេលើសអ្វីដែលនិកាយខ្មោចទាំងប្រាំបួនធ្លាប់បង្ហាញឆ្ងាយណាស់!
ឈីន មូ ស្រែក៖ «ទ្វារទទួលមេឃ បើក!» ទ្វារដ៏គួរឱ្យខ្លាចស្រាប់តែបើកពីក្រោយគេ។
អំណាចវេទមន្តគេកញ្ជ្រោល ហើយទ្វារទទួលមេឃក៏ធំខ្ពស់សម្បើម។ ស្លាបទ្វារពីរខ្ពស់រាប់រយម៉ែត្របើកចេញ ពិភពយូទូលេចក្នុងភាពងងឹតភ្លាម។ ឈីបិសាចហូរចេញ ឈ្លានពានភាពងងឹតមហាប្រាសាទបាក់បែក បញ្ចេញអានុភាពដែលធ្វើឱ្យអាទិទេពខ្មោចញាប់ញ័រ!
អ្នកបដិបត្តិនិកាយខ្មោចទាំងប្រាំបួនមិនអាចបង្កើតទ្វារទទួលមេឃបានទេ។ ពួកគេបានត្រឹមខ្ចីមន្តនាំព្រលឹង បង្កើតទ្វារតភ្ជាប់ទ្វារយូទូ។ តែ ឈីន មូ អាចធ្វើបាន ហើយទ្វារដែលគេបណ្ដុះជាទ្វារពិត។
ទ្វារបើកហើយ អំណាចមន្តនាំព្រលឹងផ្ទុះឡើងភ្លាម។ អក្សរមន្តបញ្ចេញពន្លឺស្រអាប់ហូរចូលយូទូ បំភ្លឺផ្លូវក្នុងភាពងងឹត ដូចស្ពានអណ្ដែតលាតគ្មានទីបញ្ចប់ទៅជម្រៅ!
មួយសន្ទុះក្រោយ ថ្មភ្នំស្រាប់តែក្រឡាប់ គ្រោងឆ្អឹងផុសពីក្រោមដី រាំរលាស់ដៃយ៉ាងសប្បាយ។
នៅសន្តិភាពអមតៈនិងមហាប្រាសាទបាក់បែក ដីប៉ោងឡើងជាបន្តបន្ទាប់។ សាកសពនិងគ្រោងឆ្អឹងគ្រប់ប្រភេទផុសចេញ។ មាត់វាបើកបិទ តែគ្មានសំឡេង។
ឈីន មូ ជ្រួញចិញ្ចើម។ ព្រលឹងកាន់តែច្រើនត្រូវគេនាំចេញពីយូទូ។ ទោះវាជាព្រលឹងសត្វមានជីវិតគ្រប់បែបដែលស្លាប់ក្បែរនេះ គេមិនអាចកោះព្រលឹងគ្រូថ្នាំ មនុស្សខ្វិន និងអ្នកដទៃបានឡើយ!
ឈីន មូ ខាំធ្មេញ គ្រហឹមខឹង៖ «ពួកគេមិននៅយូទូឬ? ទោះអ្នកណាយកទៅ ខ្ញុំនឹងរកឱ្យឃើញ!» ទ្វារទទួលមេឃពង្រីកភ្លាម អំណាចមន្តនាំព្រលឹងកើនខ្លាំង៖ «លោកតាគ្រូថ្នាំ នាំព្រលឹងត្រឡប់មកទីនេះ—»
«ហ្វឹងទូនៅខាងមុខ»។ ក្នុងដែនរស់នៃអ្នកស្លាប់ អាទិទេពក្បាលបក្សីនាំមនុស្សមួយក្រុម ហើយប្រាប់គ្រូថ្នាំ មនុស្សខ្វិន និងមនុស្សថ្លង់៖ «មិត្តចាស់កំពុងរង់ចាំអ្នកទាំងអស់លើស្ពានអស់សង្ឃឹម»។
គ្រូថ្នាំងឿងឆ្ងល់៖ «មិត្តចាស់? មិត្តចាស់ម្នាក់ណា?»
អាទិទេពក្បាលបក្សីញញឹម៖ «ដល់ហើយនឹងដឹង»។
ពេលមកដល់ស្ពានអស់សង្ឃឹម គ្រូថ្នាំ មនុស្សខ្វិន និងអ្នកដទៃភាំង ដោយឃើញលោកមេភូមិមានដៃជើងគ្រប់ ឈរនៅកណ្ដាលស្ពាន៖ «អ្នកទាំងអស់ យើងជួបគ្នាម្ដងទៀតលើស្ពានអស់សង្ឃឹម ពួកឯងនៅតែ—»
គាត់មិនទាន់និយាយចប់ អ័ព្ទខ្មៅក្រោមស្ពានកញ្ជ្រោល បង្កើតជាកួចយក្ស។ សម្រែកខឹងមួយបន្លឺពីខាងក្នុង...
គ្រូថ្នាំ មនុស្សខ្វិន និងអ្នកដទៃលើស្ពានស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាមេឃដីវិល។ អំណាចចម្លែកទាញពួកគេចូលកួច ធ្លាក់ទៅជម្រៅ ដោយគ្មានកម្លាំងតទល់!
សម្រែកខឹងពោរពេញដោយអំណាចបន្លឺពីហ្វឹងទូ៖ «បិសាចណាហ៊ានបង្ករឿងក្នុងហ្វឹងទូរបស់យើង?»
កាយយមរាជងើបឡើងយឺតៗ។ ព្រះអង្គឱនមើលកួច ហើយឃើញមុខ ឈីន មូ នៅខាងក្នុង...
យមរាជភាំងបន្តិច។