ពិភពដាវ គឺក្បាច់ដាវដែលរាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈបង្កើត ក្រោយចូលដល់មាគ៌ាដាវតាមការណែនាំរបស់លោកមេភូមិ។ វាខុសពីក្បាច់ដាវមុនៗ ព្រោះពីមុនលោកទើបមកដល់មាត់ទ្វារមាគ៌ាដាវប៉ុណ្ណោះ មិនទាន់ចូលទៅក្នុងនោះទេ។
ទោះកាលនោះក្បាច់ដាវលោកខ្លាំង ហើយគេស្គាល់ជាអាទិទេពដាវដែលបង្កើតទម្រង់ដាវមូលដ្ឋានបីថ្មីក៏ដោយ បើមិនចូលមាគ៌ាដាវ លោកមិនអាចស្មើលោកមេភូមិបានឡើយ។ ប៉ុន្តែក្រោយចូលបាន កម្លាំងប្រយុទ្ធលោកក៏កើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។
លោកមានទេពកោសល្យគ្មានគូប្រៀប និងសមត្ថភាពគ្មានចន្លោះខ្វះខាត។ មាគ៌ាដាវដែលលោកយល់ ខុសពីមនុស្សដែលលោកគោរពសរសើរ។
លោកមេភូមិរំលឹកដល់វីរជនពលី ហើយបង្កើតគំនូរដាវ ដើម្បីរក្សាអនុស្សាវរីយ៍នៃផ្លូវនោះ។ ចំណែករាជគ្រូបើកជើងមេឃថ្មី ជំរុញការកែទម្រង់ ដោយស្មារតីក្លៀវក្លា និងចិត្តទូលំទូលាយ។
ចំណុចចុងក្រោយនេះកំណត់សមិទ្ធផលលោក។ ជំនាន់លោកមេភូមិបានកន្លងផុត ខណៈលោកទើបចាប់ផ្ដើម។
ពិភពដាវរបស់លោកទើបបង្កើត ដូច្នេះមានតែវគ្គទីមួយប៉ុណ្ណោះដែលរួចរាល់ គឺព្រំដែន។
វាកំណត់ព្រំដែនភ្នំនិងទន្លេ ព្រំដែនអាណាចក្រ បង្ក្រាបភាពចលាចលក្នុងសមុទ្រទាំងបួន បោសសម្អាតគ្រោះមហន្តរាយក្នុងទិសទាំងប្រាំមួយ និងដែនទាំងប្រាំបី បើកយុគសន្តិភាពរុងរឿង។ ឆន្ទៈនិងមហិច្ឆតារាជគ្រូលាក់ក្នុងដាវ ជាក្បាច់ដាវខ្ពស់បំផុតដែលលោកអាចបង្កើតនៅពេលនេះ!
ពេលដាវចាក់ធ្លុះភ្នែកអាទិទេពភ្នែកមួយ ក្បាច់ព្រំដែនបានលាក់ខ្លួនក្នុងក្បាលវារួចទៅហើយ។
អាទិទេពភ្នែកមួយកំពុងប្រើល្បិច ព្រោះវាមានភ្នែកពីរ។ ដោយបច្ចេកទេសពិសេស វាមានសមិទ្ធផលខ្ពស់ក្នុងមាគ៌ាបង្កើត។ វាប្រើអំណាចអាថ៌កំបាំងនោះផ្លាស់ភ្នែកមួយមកចន្លោះចិញ្ចើម និងមួយទៀតទៅក្រោយក្បាល។ ភ្នែកក្រោយតែងត្រូវសក់បិទបាំង ធ្វើឱ្យគេគិតថាវាមានភ្នែកតែមួយ។
គ្មានអ្នកណាដឹងថាវាមើលឃើញទាំងមុខទាំងក្រោយឡើយ។ វាដឹងថារាជគ្រូជាសត្រូវខ្លាំង និងជាអ្នកដឹកនាំសំខាន់នៃការកែទម្រង់អាណាចក្រ។ ដូច្នេះ ទោះត្រូវលះភ្នែកមួយ ក៏វាចង់សម្លាប់លោកឱ្យបាន!
ទោះវាជាកញ្ជ្រោងចាស់ពោរពេញដោយល្បិច ហើយហ៊ានលះភ្នែកក៏ដោយ រាជគ្រូនៅតែឈ្នះវាមួយកម្រិតក្នុងការប្រកួតប្រាជ្ញា។
ក្បាច់ព្រំដែនដែលលាក់ក្នុងរបួសផ្ទុះឡើង ហើយក្បាលអាទិទេពភ្នែកមួយប្រេះបែក។ ខ្សែពន្លឺដាវសដូចព្រិលបាញ់ចេញពីស្នាមប្រេះ។
ភ្នែក ត្រចៀក មាត់ និងច្រមុះវាស្រាប់តែសក្បុស រួចពន្លឺដាវបាញ់ចេញពីរន្ធទាំងនោះ។ ស្នាមប្រេះកាន់តែច្រើន ពន្លឺដាវក៏កាន់តែច្រើន។ ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក ពន្លឺសបំភ្លឺភ្នំព្រិលឱ្យដូចថ្ងៃត្រង់!
ប៉ាំង!
កណ្ដាប់ដៃអាទិទេពភ្នែកមួយបោកលើរាងកាយរាជគ្រូ ហើយផែនដីបែកភ្លាម។ ស្នាមប្រេះរត់ទៅគ្រប់ទិស ឆ្ងាយហួសប្រមាណ។
រាជគ្រូក្អួតឈាម ខណៈឮសំឡេងឆ្អឹងខ្លួនបាក់។
ចាប់ពីកឡើងទៅរបស់អាទិទេពភ្នែកមួយបាត់សូន្យទាំងស្រុង។ សាកសពវារេរា រួចដួលដល់ដី។
ក្នុងរណ្ដៅខាងក្រោម រាជគ្រូមិនអាចកម្រើកបានឡើយ។ លោកប្រើដង្ហើមចុងក្រោយអង្វរថា៖ «ស្ដេចពុលមុខត្បូងមរកត ជួយខ្ញុំផង...»
ពេលនោះ មនុស្សខ្វិនស្ពាយគ្រូថ្នាំ រត់គេចចេញពីរង្វង់សង្គ្រាមយ៉ាងស្លន់ស្លោ។ គ្រូថ្នាំចម្រាញ់ថ្នាំមិនឈប់ លឿនជាង ឈីន មូ ឆ្ងាយណាស់។ គាត់បោះថ្នាំពុលទៅអាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ និងបោះឱសថទៅលោកមេភូមិនិងសមមិត្ត៖ «អាខ្វិន លឿនទៀត លឿនទៀត! ឯងធ្លាប់អួតថាល្បឿនឯងលេខមួយក្នុងលោកមិនមែនឬ?»
មនុស្សខ្វិនទាំងភ័យទាំងខឹង៖ «បើមិនស្ពាយឯង ខ្ញុំជាលេខមួយហើយ! បើឯងពូកែ សាកកាត់ជើងខ្លួនឯងហើយតវិញមើល! ពីរដង ជើងខ្ញុំត្រូវកាត់ពីរដងហើយ! វាទើបតែតវិញ ខ្ញុំខ្លាចថាបើរត់លឿនជាងនេះ ជើងនឹងរត់ចោលខ្លួនខាងលើ ទុកឱ្យខ្ញុំគេចម្នាក់ឯង!»
គ្រូថ្នាំលួងថា៖ «មិនអីទេ ថ្វីដៃអាមូល្អណាស់ វាមិនងាយដាច់ទេ។ រត់ឱ្យលឿនទៀត អាទិទេពខាងក្រោយជិតតាមទាន់ហើយ»។
ពីក្រោយពួកគេ អាទិទេពក្បាលបីរត់ដេញយ៉ាងកាចសាហាវ។ គ្រូថ្នាំបានលែង «កូនតូចៗ» ដែលខ្លួនចិញ្ចឹមតាំងពីយូរ។ សត្វពុលជាច្រើនសម្រុកទៅអាទិទេពដូចទឹកជំនន់។
គ្រូថ្នាំចិញ្ចឹមសត្វពុលទាំងនោះដោយថ្នាំវិញ្ញាណ ឱសថទិព្វ និងថ្នាំពុលគ្រប់ប្រភេទអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។ ពួកវាខ្លាំងពូកែ ហើយប្រែរូបពេលរត់។ មួយសន្ទុះប៉ុណ្ណោះ ខ្លួនពួកវារីកធំ សាច់ដុំនិងឆ្អឹងប៉ោងឡើង ក្លាយជាយក្សកាចសាហាវ អាចលេបពពក ព្រួសអ័ព្ទ ភ្លើង ទឹក និងពិស។
ទោះយ៉ាងនេះ ក៏ពួកវាអាចបានត្រឹមពន្យារល្បឿនអាទិទេពក្បាលបីប៉ុណ្ណោះ។
វាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំង បំបែកសត្វពុលជាដុំៗ ក្លាយជាទឹកដង្កូវចម្រុះពណ៌ ខណៈអវយវៈបាក់ហោះគ្រប់ទិស។ មិនទាន់ចូលជិតផង ពួកវាត្រូវសូរគ្រហឹមបោកខ្ទាតចេញ។
ទោះជាត្រូវពុលក៏ដោយ ក្បាលមួយក្នុងចំណោមក្បាលបីនឹងឆេះយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លើងឆេះពីក្នុងដល់ក្រៅ ប្រើអគ្គីទេវៈលត់ដំរាងកាយ។ ភ្លើងរត់ពេញខ្លួនជាច្រើនជុំ ដុតជាតិពុលចោល។
ក្បាលមួយទៀតប្រែជាខៀវត្បូងកណ្ដៀង។ កាំពន្លឺរបស់វាសម្អាតរាងកាយម្ដងហើយម្ដងទៀត បណ្ដេញជាតិពុលចេញភ្លាមៗ។
អាចនិយាយបានថា ថ្នាំពុលរបស់គ្រូថ្នាំបានជួបគូកំណាចរបស់វាហើយ។
លើសពីនេះ បើគ្មានសត្វពុល សមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួនគ្រូថ្នាំខ្សោយជាងគេក្នុងភូមិ។ គាត់នៅត្រឹមដែនមនុស្សសួគ៌ ព្រោះចំណាយពេលទាំងអស់ទៅលើថ្នាំពុលនិងសត្វពុល។
បើរាប់បញ្ចូលថ្នាំពុលនិងសត្វពុល កម្លាំងប្រយុទ្ធគាត់មិនអាចវាស់បានឡើយ។ គាត់អាចបំពុលអាទិទេពឱ្យស្លាប់ ប៉ុន្តែក៏អាចស្លាប់ដោយមួយកំផ្លៀងដែរ។
ពេលត្រូវស្ពាយមនុស្ស ល្បឿនមនុស្សខ្វិនថយពីកម្រិតកំពូល។ គាត់ថែមទាំងត្រូវជៀសការវាយឆ្មក់ពីអាទិទេពផ្សេងទៀត ដូច្នេះស្ថានការណ៍កាន់តែអាក្រក់។
ទោះមានល្បឿនគ្មានគូប្រៀប ការឆ្លងកាត់វិជ្ជាទេវៈដែលរញ្ជួយមេឃដីទាំងនោះនៅតែគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំង។ ធ្វេសប្រហែសតែបន្តិច អ្នកទាំងពីរនឹងស្លាប់។
«រាជគ្រូអស់កម្លាំងប្រយុទ្ធហើយ យើងត្រូវជួយគាត់មុន!»
មនុស្សខ្វិនស្ពាយគ្រូថ្នាំទៅកន្លែងរាជគ្រូធ្លាក់។ ប៉ុន្តែអាទិទេពក្បាលបីស្រាប់តែរលាស់ខ្លួន ហើយក្បាលពីរហោះកាត់មេឃ សម្រុកមកជាមួយភ្លើងនិងទឹក!
មនុស្សខ្វិនប្រញាប់គេច ប៉ុន្តែដីខាងមុខស្រាប់តែក្ដៅខ្លាំង ក្លាយជាថ្មរលាយពុះភ្លាមៗ។ ភ្នំព្រិលទាំងមូលលិចចុះមិនឈប់ ខណៈអាទិទេពមួយអង្គឈរខាងលើ កាន់កញ្ចក់ថ្លា។ កញ្ចក់ហោះឡើងព្យួរលើមេឃ បញ្ចាំងផ្ទៃដ៏ធំទៅសមុទ្រថ្មរលាយ។
ក្រោមដីហាក់ក្លាយជាបឹងថ្លា មិនអាចលាក់អ្វីបានឡើយ។
អាទិទេពនោះមានក្បាលពពែ និងស្នែងកោងមួយគូ។ ភ្នែកវាមុតស្រួច ពិនិត្យក្រោមដី។
ភ្លាមៗ ពន្លឺកញ្ចក់ចាំងត្រូវ ទូស៊ីង ហ្វឹង ដែលកំពុងរត់ក្នុងដី។ រាងកាយគាត់យឺតចុះភ្លាម។ ពីមុនគាត់ធ្វើដំណើរក្រោមដីបានសេរី ប៉ុន្តែពន្លឺកញ្ចក់អាចទប់គាត់ កំហិតល្បឿនបាន។
«ស្លាប់ទៅ!»
អាទិទេពក្បាលពពែសើចចំអក ហើយស្នែងទាំងពីរផ្ដាច់ពីក្បាល សម្រុកចូលថ្មរលាយ តម្រង់ទៅ ទូស៊ីង ហ្វឹង។
ពេលនោះ ថ្មរលាយស្រាប់តែហក់ឡើង បង្កើតមុខដ៏ធំ ហាមាត់លេបអាទិទេពក្បាលពពែ៖ «ទោះខ្ញុំស្លាប់ ក៏ត្រូវអូសឯងទៅជាមួយ!»
មនុស្សខ្វិននិងគ្រូថ្នាំមើលក្រោមដី ឃើញ ទូស៊ីង ហ្វឹង ត្រូវពន្លឺកញ្ចក់ចងជាប់។ ស្នែងទាំងពីរចាក់គាត់ពីមុខនិងក្រោយ។
វិជ្ជាទេវៈរបស់ ទូស៊ីង ហ្វឹង ទាញអាទិទេពក្បាលពពែឱ្យលិចចុះជ្រៅក្នុងផែនដី។
គ្រូថ្នាំប្រញាប់ស្រែក៖ «អាខ្វិន លួចកញ្ចក់នោះ!»
មនុស្សខ្វិនរត់ទៅ ប្រើក្បាច់ដៃលួចមេឃប្ដូរព្រះអាទិត្យ។ កញ្ចក់ថ្លាបាត់គ្មានដាន ត្រូវគាត់លាក់ទុក។
ទូស៊ីង ហ្វឹង នៅក្រោមដីអាចកម្រើកបានភ្លាម ហើយវាយអាទិទេពក្បាលពពែអស់កម្លាំង។ ប៉ុន្តែពេលគ្មានពន្លឺកញ្ចក់ មនុស្សខ្វិននិងគ្រូថ្នាំមើលលែងឃើញស្ថានការណ៍ក្រោមដី។
ថ្មរលាយពុះ បញ្ចេញរលកកម្ដៅ។ វាស្រាប់តែហក់ឡើង បង្កើតបាតដៃធំ ហើយកករឹងយ៉ាងរហ័ស។ បន្ទាប់មក មានបាតដៃ កណ្ដាប់ដៃ ញញួរ និងជើងផុសចេញពីថ្មរលាយ នៅជាប់លើអាកាស ញ័ររហូតដល់ស្នូល។
មនុស្សខ្វិនលាក់ក្រោយគ្រូថ្នាំដើម្បីគេចការខូចខាត ហើយស្រែកទៅក្នុងដី៖ «អាដែកគោលបីអ៊ីញ ឈប់វាយទៅ ប្រញាប់ចេញមកឱ្យគ្រូថ្នាំព្យាបាលរបួស...»
គ្រូថ្នាំទះស្មាគាត់ថ្នមៗ ហើយពោលទាបៗ៖ «មិនបាច់ហៅទៀតទេ។ ទុកឱ្យគាត់ប្រយុទ្ធតាមចិត្តចុះ។ ពេលគាត់ត្រូវចងជាប់មុននេះ ស្នែងពពែបានចាក់ជាប់វិញ្ញាណដើមរួចហើយ។ ឥឡូវគាត់នៅសល់តែដង្ហើមចុងក្រោយ។ ពេលចប់ គាត់នឹង...»
គាត់មិននិយាយបន្ត។
មនុស្សខ្វិនភាំងមួយភ្លែត រួចខាំធ្មេញ រត់ទៅកន្លែងរាជគ្រូធ្លាក់ ដោយមិនងាកក្រោយ។
សមុទ្រថ្មរលាយនៅតែញ័រ ហើយថ្មចម្លែកគ្រប់បែបផុសពីដី។ ការប្រយុទ្ធអស់សង្ឃឹមនៅខាងក្រោម លើសការស្រមៃ។ ប៉ុន្តែវាស្រាប់តែស្ងប់។ នៅសល់តែថ្មចម្លែក និងរូបបាតដៃកណ្ដាប់ដៃគ្រប់បែបលើសមុទ្រ។
វូស!
ថ្មរលាយបែកជាពីរ ហើយអាទិទេពក្បាលពពែដើរចេញយឺតៗ រាងកាយកាន់តែខ្ពស់។
ក្ដុង ក្ដុង ក្ដុង!
វាដើរចេញពីសមុទ្រថ្មរលាយ។ ថ្មរលាយហូរតាមខ្លួន ហើយក្លាយជាថ្មខ្មៅពេលដល់ដី។ ភ្នែកវាទទេ មើលទៅវេទនាណាស់ ប៉ុន្តែនៅតែពេញដោយឆន្ទៈប្រយុទ្ធដ៏អស្ចារ្យ។
មនុស្សខ្វិននិងគ្រូថ្នាំភ្ញាក់ផ្អើល។ ពេលនោះ អាទិទេពក្បាលពពែដួលទៅដី ដោយមានញញួរស្នែងមុតជាប់ក្រោយក្បាល។ រាងទាបរបស់ ទូស៊ីង ហ្វឹង ធ្លាក់ចុះទាំងកាន់ញញួរ ស្នែងពពែទាំងពីរនៅតែដោតក្នុងខ្លួន។
ភ្លើងក្រហមក្នុងភ្នែកមេអ្នកដំណើរក្រោមដីស្រអាប់យឺតៗ។
«រសជាតិផ្លែភ្លើងក្រោមដីដូចស្រាខ្លាំង។ ពេលហូរចូលមាត់ ឆ្លងបំពង់ក វាធ្វើឱ្យឯងរំលឹកជីវិតទាំងមូលឡើងវិញ»។ ភ្លើងក្រហមក្នុងភ្នែកគាត់រលត់បន្តិចម្ដងៗ ខណៈរអ៊ូថា៖ «ខ្ញុំភ្លក់រសជាតិនោះម្ដងទៀតហើយ ប្រហែលជាជីវិតខ្ញុំជិតចប់។ ខ្ញុំមិនគួរឆ្លើយតបការកោះហៅត្រាអធិរាជមនុស្សលោកទេ ប៉ុន្តែបុព្វបុរសយើងបានស្បថ ហើយអ្នកដំណើរក្រោមដីមិនដែលក្បត់សម្បថបុព្វបុរសឡើយ...»
គាត់បិទភ្នែក ហើយលិចចូលថ្មរលាយជាមួយអាទិទេពក្បាលពពែ។ អ្នកទាំងពីរត្រូវលេបបាត់យឺតៗ។
មនុស្សខ្វិននាំគ្រូថ្នាំមកក្បែររាជគ្រូ។ ពេលគ្រូថ្នាំកំពុងសង្គ្រោះបន្ទាន់ ពន្លឺដ៏ភ្លឺសម្បើមលេចពីភាពងងឹត។ ពួកគេងើបមុខ ឃើញនាវាព្រះអាទិត្យមកដល់។ រូបរាងដូចអាទិទេពសួគ៌ឈរលើនាវា កាន់ច្រវាក់ក្នុងដៃ បញ្ជាព្រះអាទិត្យនៅខាងលើ។
គ្រូថ្នាំស្គាល់ យ៉ាន ជីងជីង ភ្លាម ហើយភ្ញាក់ផ្អើល៖ «នារីដែលអាមូនាំមក! នាងជាអ្នកការពារព្រះអាទិត្យ! អ្នកការពារព្រះអាទិត្យ ប្រញាប់មកជួយផង!»
យ៉ាន ជីងជីង សម្លឹងចុះ ហើយទាញច្រវាក់។ ព្រះអាទិត្យខ្ពស់លើមេឃត្រូវកម្លាំងដ៏មហិមាទាញភ្លាម...
លើនាវាព្រះអាទិត្យ អ្នកឃ្វាលព្រះអាទិត្យរាប់ម៉ឺននាក់ប្រែទឹកមុខ ហើយស្រែកព្រមគ្នា៖ «អ្នកការពារព្រះអាទិត្យ កុំធ្វើអី!»
មេអ្នកឃ្វាលព្រះអាទិត្យស្រែក៖ «លោកបុព្វបុរសតូច នាងមិនអាចយកតម្រាប់តាមព្រះអង្គបានទេ—»
ព្រះអាទិត្យញ័រ ហើយឈប់ជាប់នៅពាក់កណ្ដាលផ្លូវ។ ពីខាងក្រោមវា កាំពន្លឺមាសមុតស្រួចបំផុតបាញ់ទៅអាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់!