ឈីន មូ មានការស្រឡាំងកាំងជាខ្លាំង។ ចាប់តាំងពីអ្នកកាប់សាច់បានត្រឡប់មកវិញ លោកមេភូមិនិងអ្នកដទៃទៀតគួរតែដឹងហើយថា ស៊ីង អាន បានវាយប្រហារចូលមក ហើយរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ដោយសារតែគ្រោះថ្នាក់ពី ស៊ីង អាន ត្រូវបានដោះស្រាយរួចរាល់ហើយ វាពិតជាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ដែល តា ម៉ា មិនបានស្នាក់នៅឯវត្តមហាផ្គរលាន់ (Great Thunderclap Monastery) ឡើយ តែបែរជាមកជាមួយលោកមេភូមិនិងអ្នកផ្សេងទៀតទៅវិញ។
«លោកមេភូមិ, ចុះរឿង ស៊ីង អាន...»
លោកមេភូមិគ្រវីក្បាល៖ «រឿង ស៊ីង អាន មិនសំខាន់ទេ។ ខ្ញុំហៅឯងត្រឡប់មកវិញ ពីព្រោះមានរឿងសំខាន់ជាងនេះ។ តើឯងអាចទាក់ទងទៅបុព្វបុរសនៃបក្សបិសាចសួគ៌បានទេ?»
បេះដូងរបស់ ឈីន មូ លោតញាប់ ខណៈដែលគេសួរថា៖ «តើមានរឿងធំកើតឡើងមែនទេ? លោកបុព្វបុរស និងចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យវិន័យ បានចេញទៅដើរមើលពិភពលោក ហើយបានប្រាប់ថា ចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យវិន័យនឹងនាំយកធាតុរបស់គាត់ត្រឡប់មកវិញបន្ទាប់ពីគាត់ទទួលមរណភាព។ លោកមេភូមិ តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងពិតប្រាកដទៅ? ខ្ញុំនិងបរិសុទ្ធស្រី ស៊ាង ទើបតែប្រទះឃើញរឿងចម្លែកមួយពេលកំពុងដើរលេងអម្បាញ់មិញ—ភ្នំមួយបានប្រេះបែកចេញ ហើយមានរូបសំណាកថ្មមួយបានផុសឡើង។ តើពួកលោកមកទីនេះដោយសារតែរឿងនោះមែនទេ?»
ស៊ី យុនស៊ាង ងក់ក្បាលញាប់ស្អេកទាំងបន្ថែមថា៖ «រូបសំណាកថ្មនោះគួរឱ្យខ្លាចណាស់ ហើយមើលទៅហាក់ដូចជាដុះចេញពីភ្នំ រួចផុសឡើងយ៉ាងលឿន!»
«មិនមែនមានរូបសំណាកថ្មតែមួយនោះទេ»។ តា ម៉ា ធ្វើឱ្យអ្នកដទៃមានអារម្មណ៍ថា ប្រាជ្ញារបស់លោកមានភាពរលូននិងមូលក្រឡុំដូចជាគ្រាប់គុជ។ «រូបសំណាកថ្មបានលេចឡើងពាសពេញពិភពលោក ហើយមានចំនួនប្រហែលមួយរយ។ លើសពីនេះ ក៏មានរតនវត្ថុចម្លែកៗជាច្រើនទៀតផង។ របស់ទាំងអស់នេះស្រាប់តែលេចឡើងមកភ្លាមៗ ហើយវាមិនមែនជារបស់ពិភពលោកយើងឡើយ។ រូបសំណាកថ្មមួយចំនួនបានផ្ទុះចេញពីក្រោមភ្នំសុមេរុ (Mount Meru) មកប៉ះទង្គិចនឹងភ្នំ ប៉ុន្តែវាមិនបានធ្វើឱ្យភ្នំបែកបាក់ទេ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកវាត្រូវបានសង្កត់កម្ទេចវិញ»។
ឈីន មូ បង្ហាញទឹកមុខចម្លែក។
ទឹកមុខរបស់មនុស្សគមានភាពក្រៀមក្រំ ខណៈដែលម្រាមដៃរបស់គាត់កម្រើកយ៉ាងរហ័សធ្វើជាកាយវិការចម្លែកៗ។
«រូបសំណាកថ្មបែបនេះ គឺជាសញ្ញាបញ្ជាក់ថា ពួកអាទិទេពនិងបិសាចកំពុងចុះមក»។ មនុស្សថ្លង់បានសម្លឹងមើលដៃរបស់ខ្លួន រួចពោលថា៖ «ពួកអាទិទេពនិងបិសាចមកពីពិភពផ្សេង មិនអាចឆ្លងកាត់របាំងពិភពលោកបានដោយងាយស្រួលឡើយ ដូច្នេះហើយទើបពួកគេជ្រើសរើសប្រែក្លាយខ្លួនឱ្យទៅជារូបសំណាកថ្មដែលគ្មានថាមពល ដើម្បីបញ្ជូនខ្លួនគេមក។ ដោយវិធីនេះ វិញ្ញាណដើមនិងអំណាចវេទមន្តរបស់ពួកគេនឹងនៅតែស្ថិតនៅក្នុងពិភពរៀងៗខ្លួនរបស់ពួកគេដដែល។
«ប្រសិនបើពួកគេចង់ទទួលបានរូបកាយសាច់ឈាមត្រឡប់មកវិញ ពួកគេនឹងត្រូវការការបូជាឈាមដើម្បីកោះហៅវិញ្ញាណដើមរបស់ពួកគេពីពិភពផ្សេងមក។ ពួកយើងបានឃើញរតនវត្ថុមួយចំនួននៅតាមផ្លូវ ហើយរបស់ទាំងនោះគឺជាអាវុធធាតុអាកាសដែលប្រើសម្រាប់បង្កមហន្តរាយដ៏ធំធេង ដើម្បីកាប់សម្លាប់ប្រជាជន... កុំមើលមុខខ្ញុំអី នោះជាអ្វីដែលមនុស្សគបាននិយាយតាសោះ!»
មនុស្សគ្រប់គ្នាក៏ងាកទៅមើលមនុស្សគ ហើយលោកមេភូមិក៏ទ្រាំមិនបានសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងដឹងច្រើនដល់ម្ល៉ឹង? ឯងយល់ដឹងរឿងទាំងអស់នេះច្បាស់ជាងខ្ញុំទៅទៀត»។
មនុស្សគបានញញឹមស្ញេញ រួចធ្វើកាយវិការដៃ។ មនុស្សថ្លង់ក៏បន្តថា៖ «អាម្នាក់នេះធ្វើចរិតជាគនិងថ្លង់ម្តងទៀតហើយ ខ្ញុំមិនយល់ថាវាធ្វើកាយវិការចង់មានន័យថាម៉េចទេ»។
«រឿងនេះគួរឱ្យភ័យខ្លាចពេកហើយ។ តាមដែលខ្ញុំមើលទៅ មិនចាំបាច់ទៅតាមរកលោកបុព្វបុរស ឬនរណាផ្សេងទៀតទេ ប្រញាប់ត្រឡប់ទៅកាន់ទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេងវិញភ្លាមទៅ!» លោកយាយ ស៊ី ពោលឡើង។ «រូបសំណាកថ្មជាច្រើនបានលេចឡើងក្នុងអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ ហើយនៅពេលដែលពួកវារស់ឡើងវិញ តើមាននរណាអាចទប់ទល់នឹងពួកវាបាន? តា ម៉ា ឈប់ធ្វើជារូឡៃ (Rulai) អីទៀតទៅ ចង់អ្នកណាឡើងកាន់តំណែងក៏តាមចិត្តចុះ។ ខ្ញុំក៏មិនចង់បានផ្ទះនេះទៀតដែរ ដូច្នេះប្រញាប់ត្រឡប់ទៅកាន់ទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេងឱ្យលឿនឡើង!»
អ្នកកាប់សាច់ក្រវីក្បាលហើយពោលថា៖ «យាយ, រត់ចោលស្រួលៗបែបនេះមិនល្អទេដឹង? តើយើងមិនក្លាយជាមនុស្សកំសាកទេឬ ប្រសិនបើយើងរត់ទៅពួននៅទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេងនោះ? កូនប្រុសដើមទ្រូងប្រាំហត្ថត្រូវតែមានស្មារតីអង់អាចមិនចុះចាញ់ ហើយប្រយុទ្ធដោយចិត្តក្លៀវក្លា!»
លោកយាយ ស៊ី សម្លក់ទៅគាត់ រួចពោលដោយត្រជាក់ស្រេងថា៖ «បើឯងមិនទៅទេ តើឯងចង់ងាប់មែនទេ? តើឯងចង់វិលត្រឡប់ទៅអតីតកាល រស់នៅយ៉ាងវេទនាជាមួយរូបកាយពាក់កណ្តាលខ្លួនផ្នែកខាងលើរបស់ឯងទៀតឬ?»
មុខរបស់អ្នកកាប់សាច់ប្រែជាក្រហមងាំងដោយសារកំហឹង៖ «ខ្ញុំមិនបន្ទាបខ្លួនទៅប្រកែកជាមួយស្រីដូចជាឯងទេ!»
លោកមេភូមិក្អកបន្តិចរួចពោលថា៖ «យាយ ស៊ី អធិរាជមនុស្សលោកត្រូវតែមានទំនួលខុសត្រូវ...»
«ទំនួលខុសត្រូវ?» លោកយាយ ស៊ី ញញឹមទាំងកំហឹងពុះកញ្ជ្រោល។ «តើឯងអាចទទួលខុសត្រូវខ្លួនឯងបានទេ? សូម្បីតែខ្លួនឯងមិនទាន់រួចផង បែរជារុញ អាមូ ឱ្យធ្លាក់ចូលទៅក្នុងរណ្តៅទៅវិញ! បើឯងមានសមត្ថភាព ទទួលខុសត្រូវដោយខ្លួនឯងទៅ! មើលខ្លួនឯងពេលនេះមើល ពួននៅក្នុងទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេងដូចជាកំណាត់ឈើ ធ្វើពុតជាងាប់ សូម្បីតែមុខមាត់មកនិយាយរឿងទំនួលខុសត្រូវក៏ឯងនៅមានដែរ!»
លោកមេភូមិខឹងខ្លាំងពេក រហូតនិយាយមិនចេញ៖ «ឯង... ឯងនេះ!»
«ឯងស្អី?» លោកយាយ ស៊ី សួរយ៉ាងកាចសាហាវ។ «មានរូបសំណាកថ្មជាងមួយរយឯណោះ។ បើឯងមានសមត្ថភាព កាប់កម្ទេចពួកវាឱ្យអស់ទៅ! បើមិនអញ្ចឹងទេ ឯងក៏ត្រូវតែត្រឡប់ទៅកាន់ទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេងដោយស្តាប់បង្គាប់ ហើយធ្វើពុតជាងាប់ដូចខ្ញុំដែរទៅ!»
មនុស្សថ្លង់ក្អកមួយហ្វូងរួចពោលថា៖ «យាយ ស៊ី ឯងនិយាយជ្រុលហួសហេតុពេកហើយ...»
«តើវាពាក់ព័ន្ធស្អីនឹងឯង? ខ្ញុំជាអ្នកចិញ្ចឹមបីបាច់ ឈីន មូ លាងអាចម៍លាងនោមឱ្យវា។ ចំណែកឯងវិញ រាល់ថ្ងៃធ្វើមុខខ្មៅមុខក្រញូវវាយបាតដៃវា។ បើកុំតែឯងចេះសរសេរអក្សរបានល្អ ហើយបង្រៀន អាមូ ឱ្យចេះអានអក្សរទេ កុំអីខ្ញុំវាយឯងឱ្យងាប់តាំងពីយូរមកហើយ!»
មនុស្សថ្លង់ខឹងនិយាយត្រដិតៗ៖ «ការរៀនសូត្រមិនវាយម៉េចនឹងចេះ... ឯង... ឯងជាស្រីដែលគ្មានហេតុផលទាល់តែសោះ! មានតែមនុស្សថោកទាបទេដែល...»
លោកយាយ ស៊ី បានបោះស្បែកគោគ្របលើក្បាលរបស់គាត់ ធ្វើឱ្យមនុស្សថ្លង់ប្រែក្លាយទៅជាគោឈ្មោលមួយក្បាលភ្លាមៗកំពុងស្រែក 'មោ-មោ'។
«យាយ ស៊ី ខ្ញុំគិតថា...» គ្រូថ្នាំចាប់ផ្តើមនិយាយ ប៉ុន្តែក៏ត្រូវបានកាត់ចង្វាក់ផងដែរ។
«ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ!» លោកយាយ ស៊ី គំហកយ៉ាងត្រជាក់។ «ត្រឡប់ទៅបម្រើស្រីៗរបស់ឯងវិញទៅ!»
«បាន» គ្រូថ្នាំឆ្លើយយ៉ាងស្រួលៗ រួចបែរខ្នងដើរចេញទៅ។
មនុស្សគបានគោះបំពង់កញ្ឆែតថ្នាំជក់របស់គាត់ រួចធ្វើកាយវិការ៖ «អា៎... អា៎...»
«បិទមាត់ទៅ អាមនុស្សកំហូច គិតតែពីរឿងខូចខិលគ្រប់ពេល!»
មនុស្សគឱនក្បាលចុះទាំងមានអារម្មណ៍អាក់អន់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ហើយក៏ឈប់និយាយតទៅទៀត។ មនុស្សខ្វិនបានបើកមាត់ចង់និយាយអ្វីមួយ ប៉ុន្តែលោកយាយ ស៊ី បានងាកទៅសម្លក់គាត់។ មនុស្សខ្វិនស្រាប់តែញ័រខ្លួន ហើយសើចស្ងួតៗ៖ «ហេតុអីបានជាកាចម្ល៉េះ? ពួកយើងអាចពិភាក្សាគ្នាដោយសន្តិវិធីបានតើ ហាហា... គ្រប់យ៉ាងមិនអីទេ... តា ម៉ា, តា ម៉ា ជួយនិយាយអីមួយម៉ាត់មើល៍! ខ្ញុំស្តាប់ពាក្យសម្តីឯងជាងគេ បើឯងថាត្រឡប់ទៅភូមិវិញ ខ្ញុំនឹងទៅវិញ។ ឱ្យតែ តា ម៉ា ថាទៅ ខ្ញុំនឹងទៅភ្លាម!»
លោកយាយ ស៊ី ក្រឡេកមើលទៅ តា ម៉ា៖ «បើឯងមិនព្រមត្រឡប់ទៅកាន់ទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេងវិញទេ ខ្ញុំនឹងទៅកម្ទេចវត្តមហាផ្គរលាន់របស់ឯង ហើយចាំមើលថាតើនៅសល់លោកសង្ឃប៉ុន្មានអង្គនៅក្នុងវត្តរបស់ឯង!»
តា ម៉ា មិនបាននិយាយសូម្បីតែមួយម៉ាត់។
«អាខ្វាក់ ជួយនិយាយអីខ្លះមើល៍» លោកមេភូមិសម្លឹងទៅមនុស្សខ្វាក់។
«ប្រសិនបើ អាមូ ចង់នៅទីនេះ ពួកយើងនឹងនៅ។ ប្រសិនបើ អាមូ ចង់ត្រឡប់ទៅកាន់ទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេងវិញ ពួកយើងក៏នឹងត្រឡប់ទៅដែរ»។ លោកយាយ ស៊ី សម្លក់ទៅគាត់យ៉ាងត្រជាក់ រីឯមនុស្សខ្វាក់ក៏បិទភ្នែកហើយពោលថា៖ «យាយ ស៊ី បើឯងចង់នាំ អាមូ ចេញទៅ អ្នកដទៃមិនអាចឃាត់ឯងបានទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាច។ ខ្ញុំធ្លាប់នាំ អាមូ ចេញម្តងហើយ ដូច្នេះខ្ញុំដឹងពីការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់វា។ ពួកយើងសុទ្ធតែចាស់ៗរៀងខ្លួនអស់ហើយ ហើយប្រសិនបើលោកមេភូមិមិនអាចជួសជុលស្ពានទេវៈរបស់គាត់បានជោគជ័យទេ គាត់ប្រហែលជាមិនអាចរស់ផុតរដូវផ្ការីកក្រោយឡើយ ដូច្នេះតើចាំបាច់អីត្រូវធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងរវាងពួកយើងកាន់តែតានតឹងនោះ? គ្រាន់តែស្តាប់តាមអ្វីដែល អាមូ សម្រេចចិត្តទៅបានហើយ»។
ចិត្តរបស់លោកយាយ ស៊ី ចាប់ផ្តើមទន់ភ្លន់ឡើង ហើយគាត់ក៏សម្លឹងទៅ ឈីន មូ។ ដោយសំឡេងស្រទន់ គាត់បានពោលថា៖ «អាមូ ចៅធំដឹងក្តីហើយ។ ពួកមនុស្សខូចនៅក្នុងភូមិបានបង្រៀនឱ្យចៅក្លាយជាបែបនេះ ប៉ុន្តែចៅមិនត្រូវរៀនចរិតអាក្រក់ពីពួកគេឡើយ។ តាមយាយត្រឡប់ទៅវិញទៅ បើមានក្មេងស្រីណាដែលចៅពេញចិត្ត...»
ឈីន មូ មើលជុំវិញខ្លួនទាំងច្របូកច្របល់ មុននឹងឱនក្បាលចុះ។
ស៊ី យុនស៊ាង មើលជុំវិញខ្លួនទាំងភាន់ច្រឡំបន្តិចដែរ នាងមិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងនោះទេ។ 'លោកមីងពិតជាអស្ចារ្យមែន ជេរប្រទេចអត្ថិភាពកម្រិតអាទិទេពទាំងនេះឱ្យនៅស្ងៀមស្តាប់បង្គាប់ទាំងអស់។ តើពេលណាទើបខ្ញុំអាចខ្លាំងពូកែដូចគាត់ទៅហ្ន៎...'
មួយសន្ទុះក្រោយមក ឈីន មូ ក៏ងើបក្បាលឡើង៖ «រូបសំណាកថ្មទាំងនេះដូចជារូបសំណាកថ្មនៅទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេងដែរ គឺជាពួកអាទិទេពនិងបិសាចដែលបានប្រែក្លាយខ្លួនជាថ្ម ប៉ុន្តែពួកវាស្រាប់តែលេចឡើងមក ដោយសារតែខ្ញុំនិង យូស៊ីវ បានបង្កើតគម្ពីរវិជ្ជា 'ការណែនាំវិញ្ញាណដើម' ឡើង។ រូបសំណាកថ្មទាំងនោះមកដើម្បីកម្ទេចអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ មែនទេ? បើដូច្នេះមែន រឿងនេះគឺបណ្តាលមកពីខ្ញុំ មែនទេ? តើពួកគេមកទីនេះដើម្បីសម្លាប់ខ្ញុំឬ?»
«រឿងនេះប្រហែលជាមិនមែនបង្កឡើងដោយសារតែឯងតែម្នាក់ឯងនោះទេ ប៉ុន្តែគឺដោយសារតែព្រះចៅអធិរាជ យ៉ានហ្វេង បានបាញ់កាំភ្លើងធំសម្លាប់ស្ដេចត្បូងពេជ្រ (Jade Sovereign) នៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។ ដោយគិតតាមពេលវេលា ឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់គួរតែបានរាយការណ៍រឿងនោះទៅកាន់ម្ចាស់របស់ពួកគេហើយ។ លើសពីនេះទៅទៀត ការកែទម្រង់របស់រាជគ្រូនិងព្រះចៅអធិរាជ យ៉ានហ្វេង គង់តែនឹងនាំមកនូវរឿងនេះមិនយូរមិនឆាប់ឡើយ គ្រាន់តែវាអាចនឹងកើតឡើងពីរបីឆ្នាំក្រោយប៉ុណ្ណោះ» លោកមេភូមិបានពន្យល់។
«បម្រែបម្រួលនេះមិនមែនទម្លាក់បន្ទុកមកលើស្មារបស់ឯងតែម្នាក់ឯងនោះទេ ប៉ុន្តែគឺមកពីការកែទម្រង់ទាំងមូល។ ដំបូងឡើយ កាំភ្លើងធំរបស់ព្រះចៅអធិរាជ យ៉ានហ្វេង បានទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ពួកអ្នកគ្រប់គ្រងឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។ បន្ទាប់មក ព្រះនាង ស៊ីវ និងឯង បានបង្កើតគម្ពីរវិជ្ជា 'ការណែនាំវិញ្ញាណដើម' ដែលនាំឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរដ៏ធំធេងនៃមហាដាវ»។
«បើអញ្ចឹង មូលហេតុមួយផ្នែកនៅតែជារបស់ខ្ញុំដដែល»។ ឈីន មូ គិតពិចារណាមួយភ្លែត រួចពោលទៅកាន់លោកយាយ ស៊ី ថា៖ «លោកយាយ ខ្ញុំមិនត្រឡប់ទៅវិញទេ។ ខ្ញុំនៅមានមិត្តភក្តិជាច្រើននៅទីនេះ ដូចជា វ៉ី យ៉ុង (Wei Yong), ឆិន វ៉ាន់យុន (Chen Wanyun), មូ ឈីងតៃ (Mu Qingdai), និង យៀក ឈីងហុង (Yue Qinghong)។ ខ្ញុំមិនចង់ឮដំណឹងមរណភាពរបស់ពួកគេប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយនោះទេ។ តើពួកលោកមិនធ្លាប់បានប្រាប់ទេឬ? ថារឿងដែលខ្ញុំបានបង្កឡើង ខ្ញុំត្រូវតែជាអ្នកដោះស្រាយដោយខ្លួនឯង»។
លោកយាយ ស៊ី ស្រឡាំងកាំងបន្តិច៖ «អាអ្នកកាប់សាច់បង្រៀនឱ្យឯងស្គាល់ភាពស្មោះត្រង់និងភក្តីភាព ឯងក៏ចេះស្មោះត្រង់តាមវាពិតមែន? តើភាពស្មោះត្រង់និងភក្តីភាពអាចជួយអ្វីបាន? តើវាអាចជួយសង្គ្រោះជីវិតឯងបានទេ?»
ឈីន មូ គ្រវីក្បាល៖ «វាមិនអាចទេ ប៉ុន្តែវាធ្វើឱ្យចិត្តរបស់ខ្ញុំស្ងប់»។
ដំបូងឡើយលោកយាយ ស៊ី ស្រឡាំងកាំង បន្ទាប់មកគាត់ក៏ដកដង្ហើមធំ៖ «ចិត្តស្ងប់? ខ្ញុំមិនដឹងថាឯងនៅតែអាចមានអារម្មណ៍ស្ងប់ចិត្តបានទៀតឬអត់ទេ នៅពេលដែលអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈត្រូវវិនាសសាបសូន្យដោយសារភ្លើងសង្គ្រាម។ ប៉ុន្តែឯងធំដឹងក្តីហើយ ហើយក៏មានគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនដែរ។ ចុះបើអញ្ចឹងក៏បាន ខ្ញុំមិនបង្ខំឯងទៀតទេ។ អញ្ជើញលោកបុព្វបុរសត្រឡប់មកវិញមក»។
ឈីន មូ ព្រិចភ្នែកសួរដោយចង់ដឹងចង់ឃើញ៖ «ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវអញ្ជើញលោកបុព្វបុរសមកវិញ?»
«ពួកឆ្អឹងចាស់ៗយើងបានពិភាក្សាគ្នា ហើយយល់ឃើញថា ឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់នឹងចុះមកដំណើរការរតនវត្ថុដែលផុសចេញពីដីទាំងនោះ ដើម្បីបញ្ចេញនូវមហន្តរាយធម្មជាតិគ្រប់បែបយ៉ាង ដោយប្រើប្រាស់ការស្លាប់ដែលបង្កឡើងនោះធ្វើជាគ្រឿងបូជាយញ្ញ នាំយករូបកាយពិតរបស់ពួកអាទិទេពដែលរូបសំណាកថ្មរបស់ពួកគេបានភ្ញាក់ឡើងនៅក្នុងអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ។ ដើម្បីបញ្ឈប់រឿងនោះ ពួកយើងបានពិភាក្សាគ្នាអំពីផែនការវាយប្រហារឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ ដើម្បីទប់ស្កាត់សកម្មភាពរបស់ពួកគេជាមុន»។
«ដោយសារតែរូបសំណាកទាំងនោះជារូបកាយរបស់ពួកអាទិទេពនិងបិសាច ចុះហេតុអ្វីបានជាយើងមិនកម្ទេចពួកវាចោលតែម្តងទៅ?» ឈីន មូ សួរទាំងងឿងឆ្ងល់។
«នៅពេលដែលពួកអាទិទេពនិងបិសាចប្រែក្លាយខ្លួនទៅជាថ្ម រូបកាយរបស់ពួកគេនឹងរឹងមាំខ្លាំងណាស់ ពិបាកនឹងបំផ្លាញកម្ទេចបានណាស់» មនុស្សខ្វាក់ពោល។ «តើឯងធ្លាប់ឃើញរូបសំណាកថ្មណាមួយបែកបាក់នៅទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេងដែរឬទេ?»
ឈីន មូ គិតសញ្ជឹងមួយសន្ទុះ ក៏ដឹងថាវាពិតជាបែបនោះមែន។ គេធ្លាប់បានដើរឆ្លងកាត់ទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេងជាច្រើនលើកច្រើនសារ ប៉ុន្តែកម្រនឹងបានឃើញរូបសំណាកថ្មណាមួយបែកបាក់ណាស់។ ក៏ប៉ុន្តែ គេធ្លាប់បានឃើញរូបសំណាកស្តេចនាគជាច្រើនដែលត្រូវបានកាត់ក្បាលនៅឯសមុទ្រខាងកើត។
កាលនោះ ប្រហែលជាស្តេចសួគ៌ (Heavenly King) មកពីវិហារស្តេចសួគ៌ (Heavenly King Temple)។ គាត់បានជិះគីលីននាគ (Dragon Qilin) ដើម្បីបង្ក្រាបការបះបោរនៅសមុទ្រខាងកើត ដោយប្រើដាវធំចន្ទ្រានាគបៃតង (Green Dragon Crescent Blade) កាត់ក្បាលរូបសំណាកថ្មរបស់ស្តេចនាគ។
«តើយើងអាចផ្លាស់ទីរូបសំណាកថ្មទាំងនោះទៅកាន់ទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេងបានទេ?» ឈីន មូ សួរ។ «ប្រសិនបើយើងលើកពួកវាទៅកាន់ទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេង ហើយដាក់នៅក្បែររូបសំណាកថ្មនៅទីនោះ យើងនឹងមិនបាច់បារម្ភថាពួកវានឹងរស់ឡើងវិញបង្កភាពចលាចលនោះឡើយ»។
មនុស្សខ្វិនញញឹមហើយពោលថា៖ «ការលីសែងរូបសំណាកថ្ម គឺដូចជាការលីសែងអាទិទេពមួយអង្គអញ្ចឹង។ តើមាននរណាអាចលីសែងអាទិទេពដើររាប់ម៉ឺនលី (Li) ទៅកាន់ទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេងបាននោះ? លើសពីនេះ មិនមែនមានតែមួយឬពីរប៉ុណ្ណោះទេ គឺមានជាងមួយរយឯណោះ!»
ឈីន មូ ជ្រួញចិញ្ចើម។ រូបសំណាកអាទិទេពទាំងនោះពិតជាធ្ងន់ខ្លាំងណាស់។ សូម្បីតែអត្ថិភាពដូចជា តា ម៉ា ក៏ត្រូវឈប់សម្រាកបន្ទាប់ពីដើរបានត្រឹមតែមួយពាន់យ៉ាត (yard) ប៉ុណ្ណោះ។ លើសពីនេះ តា ម៉ា គឺជាបុគ្គលដែលមានរូបកាយរឹងមាំខ្លាំងក្លាបំផុតទៀតផង!
«បរិសុទ្ធស្រី ស៊ាង តើបក្សវិសុទ្ធមានវិធីអ្វីដើម្បីទាក់ទងទៅលោកបុព្វបុរស ឬចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យវិន័យដែរទេ?» ឈីន មូ ងាកទៅសួរនាង។
«ត្រកូល ស៊ី របស់ខ្ញុំមាន 'កញ្ចក់ឆ្លុះដួងចិត្ត' មួយគូ។ ដោយគ្រាន់តែសូត្រឈ្មោះអ្នកម្ខាងទៀត ហើយស្រមៃឃើញរូបរាងនិងសំឡេងរបស់ពួកគេ ម្នាក់នោះនឹងអាចទាក់ទងអ្នកម្ខាងទៀត មើលឃើញរូបរាង និងឮសំឡេងរបស់ពួកគេបាន។ លោកបុព្វបុរស និងចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យវិន័យ មានកញ្ចក់ឆ្លុះបែបនេះមួយបន្ទះដែរ ដូច្នេះវាងាយស្រួលណាស់ក្នុងការទាក់ទងពួកគាត់។ ខ្ញុំនឹងទៅជម្រាបលោកយាយចាស់ ហើយសុំឱ្យគាត់ទាក់ទងទៅលោកបុព្វបុរស!»
«នៅមានរបស់លេងដូចជាកញ្ចក់ឆ្លុះដួងចិត្តនៅក្នុងបក្សវិសុទ្ធទៀតផង?» ឈីន មូ ពោលឡើងដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។
ស៊ី យុនស៊ាង សម្លក់ចំអកដាក់គេ៖ «លោកបានក្លាយជាមេបក្សវិសុទ្ធអស់រយៈពេលពីរឆ្នាំហើយ ចុះតើលោកធ្លាប់បានឡើងទៅភ្នំបរិសុទ្ធយាងចុះ (Saint Arrival Mountain) ប៉ុន្មានដងដែរ? ត្រកូល ស៊ី, ត្រកូល យូ, ត្រកូល ស៊ី នៃបក្សវិសុទ្ធ តើលោកធ្លាប់បានទៅសួរសុខទុក្ខពួកគេម្ដងណាទេ? បើកុំតែករុណាជាមេបក្សល្អ ម្ល៉េះសមខ្ញុំបះបោរប្រឆាំងនឹងលោកយូរណាស់មកហើយ!»
ឈីន មូ ញញឹម៖ «នាងមិនហ៊ានទេ ហើយក៏គ្មានសមត្ថភាពដែរ»។
ស៊ី យុនស៊ាង ខឹងស្ទើរបែកក្បាល ប៉ុន្តែបានត្រឹមតែទាក់ទងទៅលោកយាយទួតនៃត្រកូល ស៊ី ប៉ុណ្ណោះ។ នាងចង់អស្ចារ្យឱ្យដូចលោកយាយ ស៊ី ដែរ ប៉ុន្តែអាប្រុសខូចម្នាក់នេះមិនទុកមុខមាត់ឱ្យនាងសោះ មិនផ្តល់ឱកាសឱ្យនាងសម្តែងឫទ្ធិអីសូម្បីតែបន្តិច។
«លោកតាអ្នកកាប់សាច់ ព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ ផ្កាយនៅលើមេឃ មហាមេឃកាឡាក់ស៊ី (Milky Way) និងតារានិករទាំងអស់ សុទ្ធសឹងតែជារបស់ក្លែងក្លាយ»។ ឈីន មូ ដើរមកក្បែរអ្នកកាប់សាច់រួចពោលថា៖ «លោកតាអ្នកកាប់សាច់គួរតែដឹងរឿងសម្ងាត់ជាច្រើន មែនទេ?»
អ្នកកាប់សាច់បានដកកាំបិតកាប់ជ្រូកចេញមក រួចយកផ្លែកាំបិតទាំងពីរសំលៀងកកិតនឹងគ្នា៖ «ពេលនិយាយដល់រឿងនេះ ខ្ញុំទ្រាំមិនបានទេត្រូវតែនិយាយអំពីក្បាច់គុនដែលខ្ញុំបានបង្កើតឡើង 'ពពកគ្រប់ផ្ទាំងតែងមានគែមប្រាក់' (Every Cloud Has a Silver Lining)។ កាលណោះ ខ្ញុំគឺជាកំពូលអ្នកជំនាញក្បាច់ប្រយុទ្ធដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ ហើយអ្វីដែលខ្ញុំចង់ធ្វើគឺបង្កើតនូវវិជ្ជាក្បាច់គុនមួយដែលគ្មានគូប្រៀប។ កាលនោះ ខ្ញុំពោរពេញដោយភាពជឿជាក់លើខ្លួនឯង ហើយមានអារម្មណ៍ថាគ្មាននរណាអាចយកឈ្នះខ្ញុំបានឡើយក្នុងលោកនេះ វិជ្ជាទេវៈណាក៏ដោយសុទ្ធតែអាចកម្ទេចបានដោយកាំបិតត្រឹមតែមួយឆ្នូត។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនធ្លាប់បានប្រយុទ្ធជាមួយមេឃពីមុនមកទេ ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំចង់ពុះបំបែកផ្ទៃមេឃ រួចលោតចេញទៅប្រយុទ្ធជាមួយផ្ទៃមេឃ...»