ក្នុងទីក្រុងហ្វឹងទូ អាទិទេពនិងបិសាចហោះជុំវិញយមរាជ ឱនមើលស្ពាន។ ឃើញកួច ទឹកមុខពួកគេប្រែខ្លាំង ហើយរៀបនឹងធ្វើចលនា តែយមរាជលើកដៃ ពោលម៉ឺងម៉ាត់៖ «មិនបាច់ទេ ទុកឱ្យគេទៅ»។
អាទិទេពនិងបិសាចក្នុងហ្វឹងទូងឿងឆ្ងល់។
«វិជ្ជាទេវៈក្រោមស្ពានជារបស់យូទូ។ ពួកវាមកហ្វឹងទូលួចមនុស្សយើង តើយើងអាចអត់ទ្រាំយ៉ាងម៉េច?»
អាទិទេពមួយទៀតបន្ថែម៖ «បើយូទូបន្តបង្ករឿង យើងនឹងរក្សាហ្វឹងទូមិនបានយូរទេ! យមរាជ សូមវាយយូទូទៅ!»
យមរាជគ្រវីក្បាល។ សំឡេងព្រះអង្គចម្លែកបន្តិច៖ «អ្នកប្រើវិជ្ជាទេវៈយូទូ មិនមែនអាទិទេពឬបិសាចយូទូទេ តែជាភ្ញៀវពីភូមិសុខសាន្ត។ យើងធ្លាប់ឃើញមុខនេះ ស្រដៀងមនុស្សនោះខ្លាំងណាស់... មិនបាច់ស៊ើបរឿងនេះទៀត»។
ក្រោមស្បៃភាពងងឹត ក្រសែភ្នែកព្រះអង្គដូចភ្លើងទៀន ឆេះជាពន្លឺខ្មោច៖ «មនុស្សពីភូមិសុខសាន្តលេចមកហើយ។ យើងរង់ចាំត្រចៀកកាំចាស់នៃរាជវង្សមុន និងសុបិនចាស់វិលមកសង់សំបុក តែអាចធ្វើអ្វី បើត្រចៀកកាំថ្មីមកជំនួសចាស់?»
លោកមេភូមិពោល៖ «ដល់រដូវត្រចៀកកាំធ្លាប់ជួបវិលមកវិញ ចាស់ឬថ្មី ក៏ពិបាកបែងចែក»។
យមរាជឱនមើលគាត់។ អាវព្រះអង្គបក់លើមេឃខាងលើហ្វឹងទូ ហើយរូបរាងរសាត់ទៅឆ្ងាយ។
លោកមេភូមិឱនមើលក្រោមស្ពាន ហើយដកដង្ហើម៖ «ខ្ញុំស្មានថានឹងបានជួបជុំគ្រូថ្នាំនិងអ្នកដទៃ តែ ឈីន មូ បែរជាកោះពួកគេត្រឡប់ទៅវិញ។ មិនដឹងកាយសាច់ពួកគេស្លាប់ហើយឬនៅ។ បើស្លាប់ យើងនៅតែត្រូវជួបគ្នានៅហ្វឹងទូ... លោកគ្រូ ទន្លេក្រោមស្ពានអស់សង្ឃឹមជាអ្វី?»
អធិរាជមនុស្សលោកចាស់ដែលជាគ្រូគាត់មកឈរក្បែរ ឱនមើលទន្លេ៖ «តាមរឿងព្រេង វាមកពីយូទូ។ យើងហៅទន្លេបំភ្លេច។ ទីនេះមានរឿងច្រើន ពិបាកប្រាប់ឱ្យអស់ក្នុងពេលខ្លី។ ក្នុងទន្លេមានបិសាចជាច្រើន មកពីយូទូ គួរឱ្យខ្លាចខ្លាំង»។
«អ្នកខ្លាំងដែលប្រើវិជ្ជាទេវៈយូទូមកដណ្ដើមមនុស្ស បានរកផ្លូវមកតាមទន្លេបំភ្លេច។ ឯងគួរស្គាល់មនុស្សនោះច្បាស់មែនទេ?»
គាត់សម្លឹងមុខលោកមេភូមិ ភ្នែកភ្លឺផ្លេក៖ «ឯងនៅជិតបំផុត តែពេលឮសំឡេងគេ ឯងមិនរារាំងសោះ»។
លោកមេភូមិងក់ក្បាល ពោលដោយមោទនភាព៖ «គេជាសិស្សខ្ញុំ អធិរាជមនុស្សលោកបច្ចុប្បន្ន! យ៉ាងម៉េច អាចាស់ចង្រៃ? សិស្សខ្ញុំជ្រើសល្អជាងសិស្សលោកជ្រើស មែនទេ?»
«ភូស! សិស្សខ្ញុំជ្រើសគឺឯងមិនមែនឬ អាល្ងង់?»
«អាចាស់ចង្រៃ ស្លាប់ទៅ!»
ក្នុងដែនកម្លាំងផ្កាយសួគ៌គ្រប់ទិស គ្រូថ្នាំ មនុស្សខ្វិន ស្ដេចគុន...
មនុស្សថ្លង់ស្រាប់តែពោល៖ «ចង្រៃ កាយសាច់ខ្ញុំស្លាប់ហើយ មិនអាចការពារវិញ្ញាណដើមទៀត!»
ស្ដេចគុននិងអ្នកអមតៈកណ្ដុរក៏ភ្ញាក់ ហើយទឹកមុខប្រែខ្លាំង។ វិញ្ញាណដើមចាកពីកាយយូរពេក ធ្វើឱ្យកាយសាច់ចាប់ផ្ដើមរលួយ!
មូលហេតុដែលស្ដេចនាគជលទេវៈដឹងថាពួកគេគ្មានដង្ហើម គឺកាយសាច់ពួកគេបានស្លាប់។
គ្រូថ្នាំប្រញាប់ក្រោក យកឱសថនិងម្ជុលប្រាក់គ្រប់បែប ទាំងមុខភ័យ៖ «អាមូ ឯងអាចទ្រាំបានយូរប៉ុនណា? បើទ្រាំបានបន្តិចទៀត ខ្ញុំអាចបន្តជីវិតយើង ធ្វើឱ្យកាយសាច់រស់ឡើងវិញ!»
ឈីន មូ ឈរមុខទ្វារទទួលមេឃ បន្តខ្ចីអំណាចនាគជលនិងស្ដេចនាគជលទេវៈ រក្សាមន្តនាំព្រលឹង៖ «លោកតាគ្រូថ្នាំ កុំបារម្ភ ខ្ញុំអាចទ្រាំបានជាច្រើនថ្ងៃយប់!»
គ្រូថ្នាំយកសំបុកឃ្មុំចេញ៖ «មិនបាច់យូរបែបនោះទេ។ ខ្ញុំនឹងប្រើកណ្ដៀរព្រលឹងភ្ជាប់កាយសាច់និងវិញ្ញាណដើមសិន រួចប្រើពិសថែរក្សាកាយ។ ពិសនឹងកាត់ទំនាក់ទំនងវិញ្ញាណដើមយើងជាមួយហ្វឹងទូនិងយូទូ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងបណ្ដុះសត្វល្អិតជំនួសជីវិត ឱ្យស្លាប់ជំនួសយើង»។
គាត់បោះសំបុកឡើង។ វាអណ្ដែតហើយរីកធំយ៉ាងលឿន ខាងក្នុងមានពងសត្វល្អិតនិងគ្រាប់ចម្លែកធំតូច។
គ្រូថ្នាំប្រញាប់បណ្ដុះពិស ចម្រាញ់ថ្នាំ ហើយប្រើក្បាច់ដៃប្រែប្រួលឥតស្មាន គោះលើកាយអ្នកទាំងអស់។ មិនយូរ សំឡេងបេះដូងលោតបន្លឺពីកាយពួកគេ។
គ្រូថ្នាំប្រញាប់ចាក់ម្ជុលប្រាក់ពេញខ្លួនពួកគេ។ មនុស្សថ្លង់មើលពងសត្វល្អិតទាំងភ័យ តែមួយភ្លែតបន្ទាប់ គ្រូថ្នាំបើកមាត់គាត់ ហើយញាត់ពងចូល។
មុខមនុស្សថ្លង់ស្លេក។
គ្រូថ្នាំប្រញាប់ជីករណ្ដៅ ដាំគ្រាប់មួយចំនួន។ មួយសន្ទុះ វាដុះពន្លក ហើយមានក្រពុំធំៗ។ ផ្កាវិល រួចស្រទាប់ផ្ការីកចេញ។
«អ្នកទាំងអស់ ចូលក្នុងផ្កា!»
ម្នាក់ៗធ្វើតាម។ មនុស្សខ្វិនសួរ៖ «គ្រូពេទ្យពិភពគុន ផ្កាឯងប្រភេទអ្វី? ប៉ះទៅដូចសាច់»។
គ្រូថ្នាំមានមុខភ័យ៖ «វាមិនមែនផ្កា តែជាសត្វល្អិតជំនួសជីវិត។ កុំកម្រើក ទុកឱ្យវាលេបពួកឯង»។
«សត្វល្អិតជំនួសជីវិត?»
អ្នកទាំងអស់ភ្ញាក់បន្តិច។ ផ្កាធំក៏រួមចូល ស្រទាប់ផ្កាបិទ រុំពួកគេជិតខាងក្នុង។
ផ្កាពិតជាមិនមែនផ្កា តែជាសត្វល្អិតចម្លែកមួយប្រភេទ។ ក្រោយលេបអ្នកទាំងអស់ វាចាប់ផ្ដើមប្រែទ្រង់ទ្រាយ ដុះក្បាល អវយវៈទាំងបួន និងដងខ្លួនយឺតៗ។ រូបរាងដូចមនុស្សដែលវាលេបទាំងស្រុង។
ឈីន មូ ភាំង។ គេស្គាល់ស្ដេចគុន គ្រូថ្នាំ និងអ្នកដទៃ ដោយរកចន្លោះខុសមិនឃើញ។ តែអ្វីចម្លែក គឺសត្វល្អិតមានអានុភាពដូចម្នាក់ៗ ថែមទាំងត្រាប់ព្រលឹងនិងវិញ្ញាណដើមបានដូចបំផុត រហូតអ្នកក្រៅបែងចែកមិនបាន!
ចម្លែកជាងនេះ «គ្រូថ្នាំ» និងអ្នកដទៃចាស់យ៉ាងលឿន សក់សក្នុងមួយរំពេច។ ត្រឹមមួយប៉ប្រិចភ្នែក ពួកគេពីវ័យកណ្ដាលទៅវ័យចាស់ ពីវ័យចាស់ទៅចុងជីវិត។
មួយសន្ទុះ «គ្រូថ្នាំ» និងអ្នកដទៃអស់អាយុ ដួលលើដីគ្មានដង្ហើម ធ្វើឱ្យសាកសពរាយពេញ។
ឈីន មូ រំសាយមន្តនាំព្រលឹង។ អានុភាពចម្លែកហូរមកពីទីមិនដឹង។ ភាពងងឹតចេញពីជម្រៅលំហ មានភ្លើងចង្កៀងភ្លឺ ហើយទូកក្រដាសអណ្ដែតមក។ មនុស្សចាស់ឈរលើទូក លើកចង្កៀងចាំងសាកសព «គ្រូថ្នាំ» និងអ្នកដទៃ។ «ព្រលឹង» ពួកគេអណ្ដែតចេញ គ្មានស្មារតីច្បាស់ ដើរមុខភ្លឹកតាមពន្លឺចង្កៀងឡើងទូក។
ទូកក្រដាសបែរក្បាល។ ទូតមរណៈព្យួរចង្កៀងវិញ រួចបើកទៅភាពងងឹត។ អានុភាពចម្លែកក៏បាត់។
«ល្អហើយ ទូតមរណៈត្រូវបោកបានហើយ!»
សំឡេងគ្រូថ្នាំមកពីក្រោមដី។ ផែនដីស្រាប់តែប៉ោង មានថង់សត្វល្អិតធ្វើពីសាច់ផុសឡើង។ គ្រូថ្នាំ មនុស្សខ្វិន និងអ្នកដទៃដើរចេញ ពេញដោយទឹករំអិលស្អិត។
គ្រូថ្នាំដកម្ជុលពីអ្នកទាំងអស់ ដែលនៅទន់ខ្សោយ ហើយវិញ្ញាណដើមមិនសូវនឹង។ គាត់ពិនិត្យហើយពោល៖ «កណ្ដៀរព្រលឹងពាក់កណ្ដាលនៅក្នុងព្រលឹង ពាក់កណ្ដាលក្នុងកាយសាច់។ ខ្ញុំត្រូវសម្រួលឱ្យកាយពួកឯងស្ដារសិន ទើបអាចធ្វើឱ្យរស់ពេញលេញ។ តែឱសថវិញ្ញាណខ្ញុំអស់ហើយ...»
ឈីន មូ ប្រញាប់ពោល៖ «លើនាវាព្រះអាទិត្យមានស្រះយ៉ាងបរិសុទ្ធ អាចស្ដារអំណាចជីវិតយ៉ាងលឿន»។
គ្រូថ្នាំដកដង្ហើមធូរ៖ «នោះជួយបានច្រើនណាស់! តោះ ទៅត្រាំស្រះយ៉ាងបរិសុទ្ធ ស្ដារកាយយើង។ សត្វល្អិតជំនួសជីវិតមិនអាចបោកទូតមរណៈបានយូរទេ»។
អ្នកទាំងអស់ប្រញាប់ទៅនាវាព្រះអាទិត្យ។ ឈីន មូ ស្គាល់ទីនោះ ក៏នាំទៅស្រះយ៉ាងបរិសុទ្ធភ្លាម។ ម្នាក់ៗចូលត្រាំ ហើយកាយសាច់ស្ដារបន្តិចម្ដងៗ។ តែទឹកស្រះក៏ថយចុះយឺតៗ។
ឃើញអ្នកទាំងអស់ផុតគ្រោះថ្នាក់ ឈីន មូ សួរ៖ «អ្នកទាំងអស់ វិញ្ញាណដើមពួកលោកទៅណា?»
អ្នកអមតៈកណ្ដុរដកដង្ហើមធូរ ហើយពោល៖ «ក្នុងសង្គ្រាម អ្នកការពារព្រះអាទិត្យនាំនាវាមកជួយ តែអាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ខ្លាំងពិត មានវិជ្ជាទេវៈនិងរតនវត្ថុគ្រប់ប្រភេទ អំណាចអស្ចារ្យ។ បងស្រីធំនិងបងប្រុសទីពីរស្លាប់ក្នុងសមរភូមិម្ដងមួយៗ។ អ្នកការពារព្រះអាទិត្យក៏ត្រូវវាយថយ ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាឈានដល់គ្រាអាសន្ន។ រាជគ្រូសម្រេចអូសទាំងអស់ទៅជាមួយ ក៏បញ្ចេញឆ្នាំងរញ្ជួយដី។ រំញ័រធ្វើឱ្យអាទិទេពទាំងអស់របួស តែមានរឿងចម្លែកកើតឡើង...»
ឈីន មូ សម្លឹងគាត់ងឿងឆ្ងល់ រួចយល់ភ្លាម ក៏ស្រែក៖ «ឆ្នាំងរញ្ជួយដីទម្លុះរបាំងរវាងពិភពមួយទៀតនិងសន្តិភាពអមតៈ?»
មនុស្សខ្វិនគ្រវីក្បាល៖ «មិនមែនទេ។ អំណាចឆ្នាំងរញ្ជួយដីត្រូវជួរភ្នំបាក់អាទិទេពស្រូបយក»។
ឈីន មូ ភាំង។
«ពេលឃើញអារាជគ្រូចង្រៃយកឆ្នាំងចេញ ខ្ញុំដឹងភ្លាមថាមិនស្រួល ក៏ស្ពាយគ្រូថ្នាំរត់រកជីវិត។ ដូច្នេះពួកយើងនៅឆ្ងាយបន្តិច។ អាថ្លង់ ឯងនៅជិតជាង ប្រាប់គេទៅ»។
មនុស្សថ្លង់ដកត្រចៀកដែកទាំងពីរចេញ លាងក្នុងស្រះយ៉ាងបរិសុទ្ធ រួចដោតចូលរន្ធត្រចៀកវិញ៖ «ពេលអំណាចឆ្នាំងផ្ទុះ ខ្ញុំក៏ដឹងថាអាក្រក់ គ្រោងលាក់ក្នុងពិភពគំនូរដើម្បីគេចផុត។ តែមិននឹកថាអំណាចវាគួរឱ្យខ្លាចពេក។ ខ្ញុំគេចមិនទាន់ ហើយពិភពគំនូរត្រូវបំផ្លាញ»។
«ពេលនោះ អំណាចមិនអាចស្រមៃមួយស្រាប់តែមកពីជួរភ្នំបាក់អាទិទេព ស្រូបអំណាចឆ្នាំងរញ្ជួយដី។ បន្ទាប់មក រន្ធធំមួយបើកក្នុងមេឃដី ហើយម្ខាងទៀតជាពិភពមួយផ្សេង»។
គ្រានោះ ពួកគេកំពុងប្រយុទ្ធកាចសាហាវ។ រាជគ្រូមិនខ្វល់ផលវិបាក ធ្វើឱ្យអ្នកទាំងអស់ភ័យ តែការប្រែប្រួលធំនៃជួរភ្នំបាក់អាទិទេពឱ្យពួកគេគេចផុតគ្រោះបាន។
ពួកគេគ្មានពេលពិនិត្យពិភពម្ខាងទៀត ក៏ចូលប្រយុទ្ធកាចសាហាវម្ដងទៀត។ សមត្ថភាពម្ចាស់បុប្ផានិងម្ចាស់តារា ឈាវ ខ្លាំងពេក គ្មានអ្នកតទល់បាន។ ម្ចាស់បុប្ផាទៅវាយនាវាព្រះអាទិត្យ ប៉ងសម្លាប់ យ៉ាន ជីងជីង ធ្វើឱ្យស្ថានការណ៍អាក្រក់។
លោកយាយស៊ីឃើញមិនស្រួល ក៏ប្រមូលអ្នកទាំងអស់បង្កើតក្បួនផ្កាយសួគ៌គ្រប់ទិស បង្ខំបញ្ចេញវា ទាញវិញ្ញាណដើមគ្រប់គ្នាចេញពីកាយ។ នាងគ្រោងប្រយុទ្ធធំដោយវិញ្ញាណដើម។
មនុស្សថ្លង់ហាក់ភ្លឹកពេលពោល៖ «បន្ទាប់មក យើងចូលពិភពចម្លែកមួយ។ ក្រោមជួរភ្នំបាក់អាទិទេព មានពិភពចម្លែក។ វាគួរតែ គួរតែជា...»
ស្ដេចគុនមានបទពិសោធន៍ច្រើនជាង ក៏ពន្យល់៖ «ពិភពខាងក្នុងរតនវត្ថុទេវៈ!»
មនុស្សថ្លង់ងក់ក្បាល៖ «យើងជាប់នៅទីនោះ ត្រូវប្រយុទ្ធសម្លាប់ឥតឈប់។ ចុងក្រោយយើងត្រូវសម្លាប់។ ក្រោយស្លាប់ យើងឃើញអំណាចចម្លែកឈ្លានពានពិភពនោះ រួចអាទិទេពក្បាលបក្សីហោះមក។ វានាំយើងទៅហ្វឹងទូ ថានឹងបានជួបមិត្តចាស់។ តែទើបឃើញលោកមេភូមិ អាមូ ឯងក៏ទាញយើងត្រឡប់មក»។
«លោកមេភូមិនៅហ្វឹងទូឬ?»
ឈីន មូ ភាំង រួចឈឺក្នុងចិត្ត។ គេក្ដាប់កណ្ដាប់ដៃជាប់៖ 'លោកមេភូមិ ខ្ញុំនឹងសង្គ្រោះលោកតាចេញពីហ្វឹងទូឱ្យបាន!'
តែអ្វីអស្ចារ្យពិត គឺមានថាមពលមិនស្គាល់ក្រោមជួរភ្នំ ទប់អំណាចឆ្នាំងរញ្ជួយដី ថែមទាំងទាញវិញ្ញាណដើមអ្នកទាំងអស់ចូល។ តើរតនវត្ថុនោះជាអ្វី? ហេតុអ្វីកប់នៅទីនោះ? អ្នកណាសិត ហើយអ្នកណាកប់វា?
'អ្វីដែលរូបសំណាកអាទិទេពបិសាចពីពិភពមួយទៀតកំពុងរក ប្រហែលជារតនវត្ថុនោះ! ហើយវិញ្ញាណដើមលោកយាយស៊ីនិងអ្នកដទៃ គួរនៅក្នុងវានៅឡើយ!'
ខណៈ ឈីន មូ គិត ដីស្រាប់តែញ័រ។ ថ្មភ្នំលាន់គគ្រឹកគគ្រេងនៅចម្ងាយ រូបសំណាកមួយវិលខ្លួនទម្លុះដីងើបឡើង។ អាទិទេពបិសាចពីមុនរកឃើញពួកគេពីក្រោមដីហើយ។
ពេលជាមួយគ្នា រំញ័រមកពីភាពងងឹត។ ឈីន មូ ងាកមើល ឃើញរូបសំណាកជាច្រើនក្នុងអ័ព្ទដើរមករកពួកគេ។
'ពួកវារកឃើញរតនវត្ថុហើយ!'
ទឹកមុខ ឈីន មូ ប្រែភ្លាម។