ក្បាលរបស់គាត់ធំខ្លាំងណាស់ ហើយដុំពកដែលហើមឡើងនោះក៏មិនតូចដែរ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលគាត់ឡើងចេញពីក្រោមដី គាត់បែរជាមិនខ្ពស់ប៉ុន្មានទេ។ គាត់មានកម្ពស់ត្រឹមតែប្រាំហ្វីតប៉ុណ្ណោះ ហើយមុខរបស់គាត់ពោរពេញដោយពុកចង្កាស្ដើងៗដែលដុះបែកទៅគ្រប់ទិស។
ឈីន មូ ប្រញាប់ពន្យល់ថា៖ «លោកមេនៃអ្នកដំណើរក្រោមដី ភូមិគ្រឹះនេះត្រូវបានសាងសង់ឡើងដោយអ្នកគ្រប់គ្រងទាំងបួននៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។ ពួកគេបានចំណាយទុនស្ទើរតែទាំងអស់ទៅលើការសាងសង់វា»។
«ពួកអាចង្រៃនោះទៀតហើយ!» មនុស្សតឿលោតចេញមក ហើយចុះដល់ដីជាមួយនឹងសំឡេងក្ដុង។ ទោះបីជាខ្លួនគាត់ទាបក៏ដោយ ប៉ុន្តែគាត់ធ្ងន់ខ្លាំងណាស់។ គាត់ងើបមុខឡើង ហើយពោលថា៖ «អាយក្សអ្នកស្រែ... ឯងជាអធិរាជមនុស្សលោកឬ? តើអធិរាជមនុស្សលោកដ៏ក្អេងក្អាងម្នាក់នោះស្លាប់ហើយឬនៅ?»
គាត់មិនរង់ចាំឱ្យ ឈីន មូ ឆ្លើយឡើយ ហើយទប់សេចក្ដីរីករាយមិនជាប់៖ «ល្អណាស់! តើវាស្លាប់យ៉ាងវេទនាឬ? វាប្រាកដជាស្លាប់យ៉ាងវេទនាមែនទេ? ហាហាហា ខ្ញុំដឹងតាំងពីមុនហើយថា អាម្នាក់នោះនឹងស្លាប់យ៉ាងវេទនា។ ក្អេងក្អាងរាល់ថ្ងៃ ហើយចេះតែហៅពួកយើងឱ្យទៅវាយបករហូត។ ម្ដងឬពីរដងមិនអីទេ ប៉ុន្តែបើឈរនៅមាត់ទន្លេញឹកញាប់ តើអាចមិនទទឹកស្បែកជើងយ៉ាងម៉េចបាន? លេងកាន់តែច្រើន ចាញ់កាន់តែឆាប់។ ឥឡូវនេះ វាស្លាប់បាត់ហើយមែនទេ?»
ឈីន មូ ងាកទៅមើលក្រោយ តែមិនឃើញលោកមេភូមិឡើយ។ 'អម្បាញ់មិញ លោកមេភូមិនៅទីនេះសោះ តើឥឡូវគាត់រត់ទៅណាហើយ?'
«ខ្ញុំគឺ ទូស៊ីង ហ្វឹង ជាមេកុលសម្ព័ន្ធបច្ចុប្បន្ននៃពូជអ្នកដំណើរក្រោមដី។ បុព្វបុរសរបស់ខ្ញុំគឺជាអាទិទេពផែនដីនាសម័យអធិរាជស្ថាបនិក ហើយអ្នកក្នុងត្រកូលយើងទាំងអស់សុទ្ធតែទាបបែបនេះឯង។ ឯងប្រហែលជាធ្លាប់ឃើញវិហារអាទិទេពផែនដីនៅក្នុងមហាប្រាសាទបាក់បែកហើយមែនទេ? អ្នកដែលពួកគេគោរពបូជានោះ គឺជាបុព្វបុរសនៃត្រកូលយើង»។
មនុស្សតឿនោះនិយាយគួរឱ្យចង់ស្ដាប់ ហើយនិយាយលឿនទៀតផង៖ «ពូជយើងពូកែបង្កើតកូនណាស់ ដូច្នេះនៅក្នុងយុគអធិរាជស្ថាបនិក មានអាទិទេពផែនដីនៅគ្រប់ទីកន្លែង ហើយវិហារអាទិទេពផែនដីក៏ដូចគ្នាដែរ។ ភ្នំនីមួយៗសុទ្ធតែមានអាទិទេពម្នាក់នៃពូជអ្នកដំណើរក្រោមដីរបស់យើង»។
«ប៉ុន្តែ ក្នុងចំណោមពួកយើង អ្នកណាតូចជាងគេ គឺល្អជាងគេ។ តាំងពីយុគអធិរាជស្ថាបនិកបានបញ្ចប់មក ខ្សែឈាមរបស់យើងកាន់តែលាយឡំ ហើយពួកយើងក៏កាន់តែខ្ពស់ទៅៗ។ កម្ពស់ប៉ុណ្ណេះរបស់ខ្ញុំ អាចចាត់ទុកថាជាយក្សក្នុងចំណោមអ្នកដំណើរក្រោមដីហើយ បុព្វបុរសរបស់ខ្ញុំប្រាកដជាមើលងាយខ្ញុំមិនខាន។ និយាយដល់រឿងនេះ ខ្ញុំមានបងប្អូនប្រុសម្ភៃប្រាំបីនាក់ ហើយខ្ញុំជាបងច្បង។ ប្អូនប្រុសទីពីររបស់ខ្ញុំឈ្មោះថា...»
ឈីន មូ ក្អកបន្តិច រួចពោលថា៖ «អ្នកទាំងអស់គ្នា សូមអញ្ជើញចូលខាងក្នុងសិន»។
ភ្លាមៗនោះ ខ្យល់បិសាចមួយបានបក់មក។ បុរសនិងស្ត្រីប្រាំនាក់ដែលមានរូបរាងចម្លែក កំពុងឈរនៅលើខ្យល់បិសាចពណ៌ខ្មៅងងឹត៖ «មេដឹកនាំពូជបិសាច អ្នកអមតៈចាស់ទុំទាំងប្រាំ មកទីនេះតាមការអញ្ជើញរបស់អធិរាជមនុស្សលោក!»
ឈីន មូ ស្រឡាំងកាំង។ រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈដើរមកឈរក្បែរគេ ហើយពោលថា៖ «អ្នកទាំងប្រាំនេះសុទ្ធតែជាពូជបិសាច ហើយសមត្ថភាពរបស់ពួកគេខ្លាំងពូកែណាស់»។
ចិត្តរបស់ ឈីន មូ កម្រើកបន្តិច។ អ្នកអមតៈទាំងប្រាំ គឺកញ្ជ្រោង លឿង ស វីឡូ និងកណ្ដុរ ជាពាក្យដែលគេតែងហៅនៅក្នុងលោកិយ។ អ្នកអមតៈកញ្ជ្រោងគឺជាកញ្ជ្រោង អ្នកអមតៈលឿងគឺជាសត្វសំពោច អ្នកអមតៈសគឺជាសត្វកាំប្រមា អ្នកអមតៈវីឡូគឺជាពស់ ហើយអ្នកអមតៈកណ្ដុរគឺជាកណ្ដុរ។ អ្នកទាំងប្រាំសុទ្ធតែជាមេដឹកនាំពូជបិសាច តំណាងឱ្យពូជដ៏ឆ្នើមទាំងប្រាំក្នុងចំណោមពួកបិសាច។
កាលពីអធិរាជមនុស្សលោកជំនាន់ទីមួយជួយសង្គ្រោះប្រជាជនក្នុងលោក ទ្រង់ក៏បានជួយសង្គ្រោះពួកបិសាចផងដែរ។ ហេតុនេះ នៅពេលដែលរួមគ្នាសិតត្រាអធិរាជមនុស្សលោក សូម្បីតែមេដឹកនាំពួកបិសាចក៏បានថ្វាយរតនវត្ថុរបស់ពួកគេដែរ។
«ភ្ញៀវកិត្តិយសទាំងប្រាំ សូមអញ្ជើញ!»
ឈីន មូ អញ្ជើញអ្នកទាំងអស់គ្នាចូលទៅក្នុងភូមិគ្រឹះ ហើយចូលអង្គុយក្នុងសាលធំ។ លោកមេភូមិក៏មកដល់ដែរ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកទាំងអស់ឃើញបុរសចាស់ដែលមានរាងដូចដំបងនោះ ពួកគេមិនបានស្គាល់គាត់ភ្លាមៗឡើយ។
ក្រៅពីលោកមេភូមិ អ្នកកាប់សាច់ មនុស្សគ មនុស្សខ្វាក់ លោកតាម៉ា មនុស្សខ្វិន មនុស្សថ្លង់ គ្រូថ្នាំ និងលោកយាយស៊ី ក៏អង្គុយនៅតាមកៅអីរៀងៗខ្លួនដែរ។ ទូស៊ីង ហ្វឹង សម្លឹងមើលលោកមេភូមិម្ដងហើយម្ដងទៀត ដោយមានអារម្មណ៍ថាស៊ាំមុខខ្លាំងណាស់ ធ្វើឱ្យលោកមេភូមិមានអារម្មណ៍ឆ្គងបន្តិច។
បន្តិចក្រោយមក ឥសី ឈីង យូ បាននាំ យូ ហឺ និង យូ យូ មកដល់។ គាត់សួរសុខទុក្ខ ឈីន មូ មុននឹងងាកទៅសួរសុខទុក្ខលោកមេភូមិទាំងញញឹម៖ «ពួកយើងមកយឺតហើយ!»
«អាឈីងតូច អាយូតូច ហើយនិងអាយូតូច!» ទូស៊ីង ហ្វឹង ទប់សេចក្ដីរីករាយមិនជាប់ ក៏លោតឡើងហើយស្រែកថា៖ «ពួកឯងនៅរស់ទៀតឬ? ខ្ញុំស្មានថាពួកឯងស្លាប់បាត់ទៅហើយ! អាឈីងតូច កាលពីមុនឯងស្និទ្ធស្នាលនឹងអធិរាជមនុស្សលោកចាស់ណាស់។ តើអាចង្រៃនោះស្លាប់ហើយឬនៅ?»
ឥសី ឈីង យូ មានទឹកមុខឆ្គងបន្តិច ហើយចង្អុលទៅលោកមេភូមិ៖ «អធិរាជមនុស្សលោកចាស់មិនមែននៅទីនោះទេឬ?»
លោកមេភូមិអៀនរហូតចង់រកកន្លែងលាក់ខ្លួន។ ទូស៊ីង ហ្វឹង និងអ្នកផ្សេងទៀតផ្ទុះសំណើច ហើយដើរទៅស្វាគមន៍គាត់៖ «ពួកយើងស្គាល់ឯងតាំងពីយូរហើយ គ្រាន់តែចង់ចំអន់លេងប៉ុណ្ណោះ»។
«ទោះបីជាឯងចេះតែកោះហៅពួកយើងក៏ដោយ ក៏ពួកយើងនឹកពេលវេលាដែលបាននៅជាមួយឯងដែរ!»
«ការដែលបានប្រយុទ្ធជាមួយឯងក្នុងឆ្នាំទាំងនោះ គឺជាកិត្តិយសដ៏ធំបំផុតរបស់ពួកយើង!»
លោកមេភូមិស្រាប់តែស្រក់ទឹកភ្នែក ហើយអួលដើមកនិយាយមិនចេញ។
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈរំជួលចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ អាទិទេពដាវជំនាន់មុនមានមិត្តជិតស្និទ្ធច្រើនដល់ម្ល៉ឹង ជាអ្វីដែលលោកមិនអាចសង្ឃឹមថានឹងសម្រេចបានឡើយ។
រូឡៃចាស់ និងមហាគ្រូតាវចាស់ក៏មកដល់ដែរ ធ្វើឱ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាសប្បាយរីករាយឡើងវិញ។
«ពូជមនុស្សនៅតែរីកចម្រើនខ្លាំង សមជាពូជដែលអាចគ្រប់គ្រងផ្ទៃដីមែន»។ ស្ដេចគុនឃើញកំពូលអ្នកជំនាញពូជមនុស្សមកដល់កាន់តែច្រើន ហើយយល់ថា ទាល់តែពូជផ្សេងៗរួមគ្នាទាំងអស់ ទើបអាចប្រដូចនឹងពូជមនុស្សបាន។ រឿងនេះធ្វើឱ្យគាត់ដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្តដោយសោកសៅ។
អ្នកអមតៈវីឡូសម្លឹងមើល ឈីន មូ៖ «អធិរាជមនុស្សលោកបានបញ្ចេញត្រាអធិរាជមនុស្សលោក ដូច្នេះតើលើកនេះពួកយើងមានភារកិច្ចអ្វី?»
អ្នកអមតៈវីឡូគឺជាស្ត្រី។ បើស្ដាប់តែឈ្មោះ គេអាចគិតថានាងជាដើមវីឡូដែលក្លាយជាបិសាច ប៉ុន្តែតាមពិត នាងជាពស់បៃតងដែលមានខ្សែឈាមនាគបៃតង ហើយបានបណ្ដុះខ្លួនក្លាយជាបិសាច។ គ្មានអ្នកណាដឹងថានាងរស់នៅបានយូរប៉ុណ្ណាហើយទេ ប៉ុន្តែទោះបីជានាងហៅខ្លួនឯងថាចាស់ក៏ដោយ ក៏នាងមើលទៅមិនចាស់ឡើយ។
មនុស្សអាចរស់បានយ៉ាងច្រើនត្រឹមប្រាំបីរយឆ្នាំ ប៉ុន្តែអាយុកាលនៃពូជផ្សេងៗលើសពីដែនកំណត់នោះ។ ឈីន មូ មិនអាចទាយដឹងថាអ្នកអមតៈវីឡូរស់នៅបានប៉ុន្មានឆ្នាំហើយទេ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែកំពូលអ្នកបដិបត្តិភាគច្រើននៅទីនេះធ្លាប់ប្រយុទ្ធរួមជាមួយលោកមេភូមិពីមុនមក ពួកគេប្រាកដជាមិនក្មេងទៀតឡើយ។
ក្នុងចំណោមអ្នកអមតៈផ្សេងទៀត អ្នកអមតៈស លឿង និងកណ្ដុរ សុទ្ធតែជាបុរស ហើយមានតែអ្នកអមតៈកញ្ជ្រោងប៉ុណ្ណោះដែលជាស្ត្រីម្នាក់ទៀត។
«ស្ទាក់ឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់»។ ឈីន មូ ក្រឡេកមើលជុំវិញ រួចពោលថា៖ «សិស្សច្បងប្រុសស្រីទាំងអស់ ខ្ញុំគិតថាអ្នកទាំងអស់គ្នាប្រហែលជាបានឃើញរូបសំណាកថ្ម និងរតនវត្ថុនៅក្នុងអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈហើយមែនទេ? អាទិទេពនៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់នឹងចុះមកបញ្ចេញគ្រោះធម្មជាតិដែលលាក់នៅក្នុងរតនវត្ថុទាំងនោះ ហើយធ្វើឱ្យបាតុភូតតារាសាស្ត្រដំណើរការ។ រញ្ជួយដី បាក់ភ្នំ រលកយក្ស ភ្នំភ្លើងផ្ទុះ និងព្យុះសង្ឃរា នឹងវាយលុកលើផ្ទៃដីទាំងមូល។ នៅពេលនោះ សមាជិកពូជរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នាក៏ពិបាកនឹងរស់រានមានជីវិតដែរ»។
អ្នកទាំងអស់គ្នាជ្រួញចិញ្ចើម។ នៅតាមផ្លូវមក ពួកគេពិតជាបានឃើញរូបសំណាកថ្មជាច្រើនមែន។ បើរឿងនេះដូចអ្វីដែល ឈីន មូ បាននិយាយ នៅពេលដែលគ្រោះមហន្តរាយផ្ទុះឡើង ប្រជាជនរបស់ពួកគេក៏មិនអាចគេចផុតពីការវិនាសបានដែរ។
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈពោលថា៖ «មុនពេលមកទីនេះ ខ្ញុំបានយករតនវត្ថុមួយដែលផុសចេញពីក្រោមដីមកជាមួយ។ សូមអ្នកទាំងអស់គ្នាពិនិត្យមើល»។
លោកយកថង់ថាវធៀចេញមក ហើយបើកវាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ព្រមទាំងបញ្ជាអំណាចវេទមន្តលើកឆ្នាំងមូលពណ៌ក្រហមមួយចេញមក មុននឹងដាក់វាចុះលើដីដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។
អ្នកទាំងអស់គ្នាឡោមព័ទ្ធជុំវិញ ដើម្បីពិនិត្យមើលវាយ៉ាងលម្អិត។ ឆ្នាំងនោះមានពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ហើយមានអណ្ដាតភ្លើងលេចចេញពីខាងក្នុង។ ម្ដងម្កាល គ្រាប់ភ្លើងនឹងផ្ទុះចេញមក ហើយអណ្ដែតជុំវិញតួឆ្នាំង។ វាមានផ្ទៃក្រឡាប្រាំមួយអារ ហើយនៅចំកណ្ដាលមានមាត់មួយដែលបិទជិតដោយគម្របដ៏ធំ។ នៅជុំវិញមានអក្សរមន្តបិទត្រា។
នៅក្នុងឆ្នាំងហាក់ដូចជាមានអំណាចដ៏គួរឱ្យខ្លាចគ្មានទីបញ្ចប់ ដែលធ្វើឱ្យវាញ័រមិនឈប់។ សាលធំក៏ញ័រជាប់ៗគ្នាដែរ ខណៈដែលក្បឿងរលោងនៅលើដំបូលប៉ះគ្នាក្រកៗជាចង្វាក់។
ភូមិគ្រឹះទាំងមូលញ័រ ហើយដើមឈើនៅជុំវិញក៏ញ័រតិចៗដែរ។
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈប្រុងប្រយ័ត្នយ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាខ្លាចធ្វើឱ្យថាមពលដ៏កាចសាហាវនៅក្នុងឆ្នាំងនោះផ្ទុះឡើង។
«នេះគឺជាឆ្នាំងរញ្ជួយដី»។ ទូស៊ីង ហ្វឹង ឈរនៅក្បែរឆ្នាំងដ៏ធំ ហើយដើរជុំវិញវាពីរជុំ។ សំឡេងរបស់គាត់លាន់ដូចផ្គរ៖ «ឆ្នាំងរញ្ជួយដីផ្ទុកអំណាចនៃការរញ្ជួយដី។ បើបញ្ចេញវាមក ភ្នំរាប់ម៉ឺននៅក្នុងអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈនឹងត្រូវរាបដល់ដី! បុព្វបុរសរបស់ខ្ញុំធ្លាប់សិតរតនវត្ថុប្រភេទនេះតាមព្រះរាជបញ្ជារបស់អធិរាជ ហើយប្រើវាប្រមូលថាមពលរញ្ជួយដីពីគ្រប់ទីកន្លែង»។
គាត់យកញញួរដែលមានរាងស្នែងមុតមួយចេញមក។ ផ្នែកខាងមុខនៃក្បាលញញួររាបស្មើ ចំណែកផ្នែកខាងក្រោយមានរាងជាស្នែងមុត។ គាត់គោះឆ្នាំងរញ្ជួយដី លាន់សូរខ្ទ័រមួយរំពេច។
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈចង់ឃាត់គាត់ តែយឺតពេលទៅហើយ។
ភូមិគ្រឹះមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែភ្នំនៅក្នុងរង្វង់បីរយម៉ែត្រជុំវិញវាញ័រយ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាកំពុងរាំ។ ភ្នំទាំងឡាយញាក់ញ័រ ខណៈដែលផែនដីក្រឡាប់ក្រឡិន។ ថ្មភ្នំបែកខ្ទេច ហើយដើមឈើរាប់មិនអស់ដួលរលំក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក!
ឥសី ឈីង យូ ខឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយដណ្ដើមញញួរនោះ។ ទម្ងន់របស់វាស្ទើរតែសង្កត់គាត់ឱ្យផ្ទប់ទៅនឹងដី ដូច្នេះគាត់ប្រញាប់លែងដៃ ហើយស្រែកទាំងកំហឹង៖ «អាដែកគោលបីអ៊ីញ ឯងឆ្កួតហើយឬ?»
ទូស៊ីង ហ្វឹង លើកញញួរដ៏ធំរបស់គាត់ឡើងវិញ កាន់វាដូចជាវាស្រាលណាស់៖ «ខ្ញុំស្គាល់របស់បែបនេះច្បាស់ណាស់ គោះវាបន្តិចក៏មិនអីដែរ។ តំបន់ជុំវិញនេះស្ងាត់ហើយគ្មានមនុស្សផង... នៅក្បែរនេះគ្មានមនុស្សទេមែនទេ?»
ឈីន មូ គ្រវីក្បាល៖ «គ្មានមនុស្សរស់នៅក្បែរនេះទេ។ ប៉ុន្តែ វា...»
«ទុកឱ្យខ្ញុំសាកមើល!» មេពូជអណ្ដើកខ្មៅ សួន សឹងអ៊ូ ដើរទៅមុខ ហើយពោលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «អាដែកគោលបីអ៊ីញ គោះឆ្នាំងរញ្ជួយដីម្ដងទៀត។ ខ្ញុំចង់ដឹងថា តើខ្ញុំអាចសង្កត់រលកឆក់របស់វាបានឬអត់»។
ភ្នែករបស់ ទូស៊ីង ហ្វឹង ភ្លឺឡើង ហើយគាត់ញញឹម៖ «ខែលអណ្ដើកខ្មៅល្បីថាមានកម្លាំងការពារខ្លាំងជាងគេ ដូច្នេះឯងប្រហែលជាអាចសង្កត់ឆ្នាំងរញ្ជួយដីនេះបាន! ល្អណាស់ តោះសាកមើល!»
ឈីន មូ រៀបនឹងឃាត់ពួកគេ តែលោកយាយស៊ីលូកដៃមកឃាត់គេ ហើយគ្រវីក្បាលតិចៗ។ គាត់ពោលដោយសំឡេងទាបថា៖ «អាមូ អ្វីដែលពួកគេគោរពគឺត្រាអធិរាជមនុស្សលោក ដូច្នេះពួកគេមិនព្រមស្ដាប់ឯងទេ។ ទុកឱ្យពួកគេសាកមើលចុះ។ បើមិនបានភ្លក់ការឈឺចាប់ ពួកគេនឹងមិនព្រមតទល់នឹងឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ជាមួយឯងឡើយ»។
ឈីន មូ ក៏ឈប់គិតរារាំងពួកគេភ្លាម ហើយហៅថា៖ «លោករាជគ្រូ...»
អំណាចវេទមន្តរបស់រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈហូរចេញមក ហើយលោកនាំឆ្នាំងរញ្ជួយដីចេញពីសាលធំដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។
អ្នកទាំងអស់គ្នាតាមចេញទៅ។ សួន សឹងអ៊ូ ដែលមានពស់ហោះរុំព័ទ្ធជុំវិញខ្លួន ដើរទៅមុខ។ គាត់ស្រែកឡើង ហើយអក្សរមន្តរាងសំបកអណ្ដើកជាស្រទាប់ៗហោះចេញមក បិទខ្ទប់តំបន់ជុំវិញឆ្នាំងរញ្ជួយដី ដោយភ្ជាប់គ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធ។ វាបង្កើតបានជាប្រព័ន្ធត្រាបិទជិតមួយរយស្រទាប់ ដែលបញ្ចេញពន្លឺហូរហៀរ និងពណ៌ចម្រុះដ៏ត្រចះត្រចង់!
ទូស៊ីង ហ្វឹង លើកញញួរស្នែងមុតរបស់គាត់ឡើង ហើយគោះឆ្នាំងរញ្ជួយដីយ៉ាងខ្លាំង។ សំឡេងផ្ទុះលាន់រញ្ជួយមេឃដី ខណៈដែលថាមពលនៅខាងក្នុងផ្ទុះចេញភ្លាមៗ។
រលកឆក់ដ៏បំផ្លិចបំផ្លាញទម្លុះរបាំងការពារមួយរយស្រទាប់របស់ សួន សឹងអ៊ូ ធ្វើឱ្យទឹកមុខគាត់ប្រែប្រួលភ្លាម។ អណ្ដើកខ្មៅនិងពស់ហោះស្រែកឡើងព្រមគ្នា ខណៈដែលគាត់បង្ហាញកាយពិត ប្រែក្លាយទៅជាអណ្ដើកខ្មៅដ៏ធំ ដើម្បីប្រើកម្លាំងទាំងអស់សង្កត់រលកឆក់នោះ។ ប៉ុន្តែវាធ្វើឱ្យគាត់ក្អួតឈាម ហើយរាងកាយដ៏ធំរបស់គាត់ត្រូវបោកហោះឡើងទៅលើមេឃ!
ទឹកមុខរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នាប្រែប្រួល ហើយម្នាក់ៗបញ្ចេញវិធីការពារដ៏ខ្លាំងបំផុតរបស់ខ្លួន ដើម្បីប្រើកម្លាំងទាំងអស់បិទខ្ទប់ថាមពលដែលកំពុងផ្ទុះកញ្ជ្រោល។ ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក សំឡេងគគ្រឹកគគ្រេងលាន់ឡើង ខណៈដែលឃ្លាំងទេវៈរបស់ពួកគេបើកចេញម្ដងមួយៗ។ វិញ្ញាណដើមរបស់ពួកគេហោះឡើង ខណៈដែលស្ពានទេវៈបាក់បែកលាតសន្ធឹងពេញមេឃ ដោយមានពួកគេឈរនៅលើនោះ។ អំណាចវេទមន្តផ្ទុះឡើងក្នុងពេលតែមួយ រួមគ្នាសង្កត់ឆ្នាំងរញ្ជួយដី!
រលកឆក់នៃថាមពលស្ងប់ចុះបានតែមួយភ្លែត ក៏ផ្ទុះឡើងម្ដងទៀត បោករាងកាយដ៏ធំទាំងនោះឱ្យហោះខ្ចាត់ខ្ចាយទៅគ្រប់ទិស ហើយធ្លាក់បុកជុំវិញភូមិគ្រឹះ។
មុខរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នាស្លេកស្លាំង។ ពួកគេក្រោកឡើង ហើយសម្លឹងមើលឆ្នាំងពណ៌ក្រហមឆ្អៅនោះដោយមិនចង់ជឿភ្នែកខ្លួនឯង។
ទោះបីជាពួកគេអាចទប់ថាមពលដ៏គួរឱ្យខ្លាចនោះបានក៏ដោយ ក៏អ្នកទាំងអស់គ្នារងរបួសដែរ។
សួន សឹងអ៊ូ ជូតឈាមនៅជ្រុងមាត់ ហើយប្រែក្លាយត្រឡប់ជារូបមនុស្សវិញ មុននឹងសួរដោយសំឡេងខ្លាំងថា៖ «អាដែកគោលបីអ៊ីញ ញញួររបស់ឯងបានធ្វើឱ្យអំណាចនៃឆ្នាំងរញ្ជួយដីនេះផ្ទុះចេញប៉ុន្មាន?»
ទូស៊ីង ហ្វឹង គ្រវីក្បាល ហើយពោលថា៖ «វាមិនទាន់ដល់មួយភាគរយនៃអំណាចរបស់ឆ្នាំងរញ្ជួយដីផង...»
ចិត្តរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នាធ្លាក់ចុះដល់បាត។
អ្នកដែលខ្លាំងបំផុតក្នុងលោកនេះបានប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅទីនេះអស់ហើយ តែពួកគេមិនអាចទប់សូម្បីតែមួយភាគរយនៃអំណាចរបស់ឆ្នាំងរញ្ជួយដីបានផង។ ប្រសិនបើអាទិទេពនៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ចុះមក ហើយបញ្ចេញអំណាចទាំងស្រុងរបស់រតនវត្ថុបែបនេះ...
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈខ្លាចថា ទូស៊ីង ហ្វឹង នឹងចង់លេងសាកម្ដងទៀត ក៏ប្រញាប់ទុកឆ្នាំងរញ្ជួយដីវិញ៖ «នៅមានរតនវត្ថុស្រដៀងគ្នានេះដប់ប្រាំពីរទៀត។ ពួកវាពិបាកផ្លាស់ទីណាស់ ហើយការធ្វេសប្រហែសតែបន្តិចក៏អាចធ្វើឱ្យអំណាចនៅខាងក្នុងផ្ទុះឡើងបានដែរ»។
«តែមួយក៏គ្រប់គ្រាន់នឹងបំផ្លាញអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈទៅហើយ ដូច្នេះប្រើដល់ដប់ប្រាំបី ពិតជាហួសហេតុពេក»។ ក្រសែភ្នែករបស់ស្ដេចគុនភ្លឺផ្លេក ខណៈដែលគាត់ពោលថា៖ «នេះក្លាយជាការគំរាមកំហែងរួមចំពោះគ្រប់ពូជសាសន៍ដែលរស់នៅក្នុងលោកនេះហើយ។ ប្រសិនបើអំណាចរបស់រតនវត្ថុទាំងដប់ប្រាំបីផ្ទុះឡើង ប្រជាជនរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងសមុទ្រក៏ពិបាកនឹងគេចផុតដែរ»។
ទូស៊ីង ហ្វឹង ពោលថា៖ «អ្នកដំណើរក្រោមដីទាំងអស់ដែលនៅក្រោមផែនដី ប្រហែលជាត្រូវរំញ័រសម្លាប់អស់»។
មហាក្សត្រី អ៊ី ពោលតាមថា៖ «នៅពេលដែលព្យុះបោកបក់ពេញមេឃ ប្រជាជនរបស់ខ្ញុំក៏ពិបាកនឹងគេចផុតដោយសុវត្ថិភាពដែរ»។
«បើដូច្នេះ...» ឈីន មូ ក្រឡេកមើលជុំវិញ ហើយពោលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ពួកយើងចេញដំណើរឥឡូវនេះ ទៅស្ទាក់ឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់!»