ម្ចាស់ចិញ្ចឹមនាគនាំពួកគេឆ្លងទន្លេរលក លោតរំលងច្រកទឹកអាថ៌កំបាំង ហើយហែលឆ្ពោះទៅមហាប្រាសាទបាក់បែក។ ពេលគាត់ហែលទៅជិតទីក្រុងនាគព្រំដែន ទឹកនៅខាងក្រោយពួកគេពុះកញ្ជ្រោល ហើយនាគជលមួយក្បាលផុសចេញពីផ្ទៃទឹក។
«ព្រះអង្គ ខ្ញុំជាប់សម្បថ មិនអាចចាកចេញពីទន្លេរលកបានទេ។ កិច្ចសន្យាជាមួយអធិបតីផែនដីចងខ្ញុំជាប់ បើចាកចេញ ខ្ញុំនឹងស្លាប់។ ពួកព្រះអង្គចង់ទៅសមុទ្រផ្កាយ តែខ្ញុំមិនអាចទៅទីនោះបានឡើយ»។ ម្ចាស់ចិញ្ចឹមនាគធ្លាក់ត្រឡប់ចូលទន្លេរលកវិញ៖ «ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចឱ្យស្ដេចនាគជលទេវៈនាំពួកព្រះអង្គទៅបាន»។
នាគជលដែលផុសឡើងមានពណ៌ស្ទើរតែដូចទឹកទន្លេ គឺស្ដេចនាគជលទេវៈនោះឯង។ សមត្ថភាពរបស់វាខ្លាំងពូកែ មិនចាញ់ម្ចាស់ចិញ្ចឹមនាគឡើយ។ បើវានាំ ឈីន មូ និងអ្នកផ្សេងទៀតចូលមហាប្រាសាទបាក់បែក ភាពងងឹតនឹងត្រូវបណ្ដេញចេញ។
ឈីន មូ នាំ ស៊ី យុនស៊ាង និង យ៉ាន ជីងជីង ឡើងលើខ្នងស្ដេចនាគជលទេវៈ ចំណែក ហ៊ូ លីងអ៊ើ ឡើងមកលើស្មាគេ។ ពួកនាគជលស្រែក «ម៉ាហា ម៉ាហា» ហើយឡើងតោងលើខ្លួនស្ដេចនាគជលទេវៈ បង្ហាញភាពស្និទ្ធស្នាលខ្លាំងណាស់។
នាគឈីលីនក៏លោតឡើងទៅដែរ ដោយបង្ហាញឥរិយាបថគោរពយ៉ាងខ្លាំង។
ស្ដេចនាគជលទេវៈហោះឡើងលើមេឃ ត្រង់ឆ្ពោះទៅសមុទ្រផ្កាយ។
ឈីន មូ ងាកមើលក្រោយ តែលែងឃើញអ្នកទាំងអស់នៅជួរភ្នំបាក់អាទិទេពទៀតហើយ។ ចំណែកផ្កាយនៅលើមេឃកំពុងខិតជិតយ៉ាងលឿន។
ភ្លាមៗនោះ ហាក់ដូចជាមានអ្នកអុជភ្លើងសញ្ញានៅតាមភ្នំនៃជួរភ្នំបាក់អាទិទេព។ ភ្លើងទាំងនោះស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់ ហើយតភ្ជាប់ជាបន្ទាត់មួយ បង្កើតទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យ តុបតែងរាត្រីឯកពណ៌នៃមហាប្រាសាទបាក់បែកឱ្យមានមន្តស្នេហ៍។
ស្ដេចនាគជលទេវៈនាំពួកគេចូលជ្រៅទៅក្នុងជ្រោះសមុទ្រផ្កាយ រហូតលែងមើលឃើញជួរភ្នំបាក់អាទិទេព។
នាគឈីលីនសួរទាំងងឿងឆ្ងល់ថា៖ «ហេតុអ្វីលោកបុព្វបុរសមិនទាន់មក? គាត់គួរតែមកដល់ឆាប់ៗហើយមែនទេ?»
ស៊ី យុនស៊ាង បើកមាត់ តែនិយាយមិនចេញ។ ឈីន មូ ពោលថា៖ «រាត្រីនៅមហាប្រាសាទបាក់បែកគ្រោះថ្នាក់ណាស់ ដូច្នេះគាត់ប្រហែលជាយឺតបន្តិច។ យើងទៅអណ្ដូងព្រះអាទិត្យសិន»។
នាគឈីលីនងក់ក្បាល រួចសួរទៀតថា៖ «ចុះហេតុអ្វីនារីពិសុទ្ធថាគាត់នឹងមិនមក?»
«មេឃងងឹតហើយ ដូច្នេះគាត់មកមិនបានទេ។ នាគធាត់ ឈប់សួរទៀតទៅ»។
នៅលើកំពូលជួរភ្នំបាក់អាទិទេព ឡនៅពីក្រោយមនុស្សគឆេះយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្នែកមនុស្សខ្វាក់ដូចផ្កាយពីរដួង ចំណែកសម្លៀកបំពាក់អ្នកកាប់សាច់បក់តាមខ្យល់ ខណៈគាត់កាន់កាំបិតនៅក្នុងដៃ។ លោកមេភូមិអណ្ដែតលើអាកាស ដោយឈីជីវៈបង្កើតរាងឱ្យឃើញ ហាក់ដូចដៃនិងជើងគាត់ដុះឡើងវិញ។
អ្នកទាំងអស់ឈរយ៉ាងអង់អាចលើកំពូលភ្នំ។
មនុស្សខ្វិនឈរជាមួយលោកតាម៉ា។ លោកយាយស៊ី មនុស្សថ្លង់ និងគ្រូថ្នាំនៅលើកំពូលភ្នំមួយជាមួយគ្នា។ មហាគ្រូតាវចាស់ រូឡៃចាស់ ឥសី ឈីង យូ រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ និង យូ ចាវឈីង ម្នាក់ៗកាន់កាប់កំពូលភ្នំមួយ។
ទូស៊ីង ហ្វឹង សួន សឹងអ៊ូ មហាក្សត្រី អ៊ី ស្ដេចគុន និងអ្នកអមតៈទាំងប្រាំនៃពូជបិសាច សុទ្ធតែមានសមត្ថភាពអស្ចារ្យ ដូច្នេះម្នាក់ៗក៏ឈរដាច់ដោយឡែកដែរ។
វិញ្ញាណដើមរបស់ពួកគេកកើតរូបរាង ស្ទើរតែក្លាយជាកាយរូបពិត។ វាដូចអាទិទេពនិងបិសាច ឈរនៅពីក្រោយពួកគេ រង់ចាំសង្គ្រាមដោយស្ងៀមស្ងាត់។
ផ្ទៃមេឃគ្របដណ្ដប់ដោយភាពងងឹត ប៉ុន្តែផ្កាយដប់ប្រាំបីដួងកាន់តែធំឡើងៗ ខណៈហោះជិតមកយ៉ាងលឿន។
អានុភាពរបស់លោកមេភូមិផ្ទុះឡើង ហើយឈីដាវហោះពីកំពូលភ្នំឡើងទៅលើមេឃ បង្កើតជាជ្រោះពីមេឃដល់ដី រាំងផ្លូវផ្កាយទាំងនោះ។
«ព្រះអាទិត្យលើសមុទ្រខាងកើត រលកមួយពាន់ស្រទាប់!»
អ្នកកាប់សាច់រលាស់កាំបិត ហើយពន្លឺកាំបិតចែងចាំងដូចព្រះអាទិត្យដ៏ធំ។ រលកសំឡេងផ្ទុះចេញ មានសន្ទុះដូចសមុទ្រ។ រលកឆ្លុះពន្លឺកាំបិតដែលបាញ់ចេញពីព្រះអាទិត្យ បំភ្លឺផ្ទៃមេឃងងឹត។
«សមជាក្បាច់កាំបិតលេខមួយមែន! កាំបិតសួគ៌ពិតជាស័ក្ដិសមនឹងឈ្មោះ!»
រាងកាយលោកតាម៉ារីកធំ ខណៈភ្នែកបញ្ឈរមួយដុះនៅចន្លោះចិញ្ចើម។ គាត់ដូចយក្សម្នាក់ មាននាគបៃតងរុំព័ទ្ធខ្លួន។ នៅពីក្រោយក្បាល ព្រះអាទិត្យធំមួយកកើតឡើង អមដោយសូរខ្យល់និងផ្គររន្ទះ។
«អាបា!»
មនុស្សគដាក់ប្រអប់ឈើចុះ ហើយលើកមេដៃសរសើរលោកតាម៉ា។ ប្រអប់បើកចេញ ហើយគ្រាប់ប្រាក់ហូរចេញ ប្រែរូបជាបន្តបន្ទាប់។ សារធាតុពុលហូរចេញពីកន្ត្រកឱសថរបស់គ្រូថ្នាំ រាលដាលគ្រប់ទិសដូចទឹកជំនន់។ ភ្លាមៗនោះ ពីងពាងលោតចេញ ហើយចាប់ផ្ដើមត្បាញសំណាញ់នៅចន្លោះភ្នំ។ ពួកវាផ្លាស់ទីលើអាកាស ធ្វើការឥតឈប់ឈរ។
រូបគំនូរតារានៃផ្កាយសួគ៌គ្រប់ទិសស្រាប់តែលេចឡើងពីក្រោយលោកយាយស៊ី មុននឹងរួមតូចទៅៗយ៉ាងរហ័ស ហើយធ្លាក់ចូលបាតដៃគាត់។
ចំណែកមនុស្សខ្វិនវិញ ភ័យអន្ទះអន្ទែង ហើយក្រឡេកមើលជុំវិញ ហាក់ដូចជាចង់រត់គេចគ្រប់ពេល។
«ឆេះឡើង ភ្លើងក្រោមដី!»
ទូស៊ីង ហ្វឹង សើចខ្លាំង ហើយជួរភ្នំបាក់អាទិទេពនៅក្រោមជើងគាត់ស្រាប់តែផ្ទុះដូចភ្នំភ្លើង។ ពេលគាត់វាយនឹងញញួរ ភ្នំភ្លើងកាន់តែខ្ពស់ ដុះឡើងដោយខ្លួនឯង។
ស្ដេចគុនសើចថា៖ «អាដែកគោលបីអ៊ីញនៅតែពេញដោយស្មារតីវីរបុរស។ មើលក្បាច់ទឹកបំបែកមេឃតារារបស់ខ្ញុំ!»
នៅពីក្រោយគាត់ រលកយក្សហក់ឡើងលើមេឃ ហើយឈរនៅចន្លោះមេឃនិងដី ដូចសមុទ្រមួយ។
«ស្ដេចគុន ឱ្យខ្ញុំខ្ចីកម្លាំងឯងផង!» សួន សឹងអ៊ូ សើចខ្លាំង ហើយបង្ហាញកាយពិត។ គាត់លោតចូលសមុទ្រ ក្លាយជានាវាសំបកអណ្ដើក បើកលើផ្ទៃទឹកដែលឈរកែងនឹងផ្ទៃដី។
មហាក្សត្រី អ៊ី លាតដៃ រួចរលាស់ភ្លាម។ រោមដុះពីដៃ បង្កើតជាស្លាប។ រោមទាំងនោះប៉ះគ្នាលាន់សូរលោហៈ ហើយផ្គុំជាកាំបិតស្លាបក្ងាន។
អ្នកអមតៈទាំងប្រាំនៃពូជបិសាចក៏យកអាវុធចេញដែរ។ អ្នកអមតៈវីឡូកាន់រំពាត់ អ្នកអមតៈសកាន់ដុំអំបោះ អ្នកអមតៈកញ្ជ្រោងអោបពិណភីផា ចំណែកអ្នកអមតៈកណ្ដុរ និងអ្នកអមតៈលឿងកាន់ថង់ពណ៌ប្រផេះនិងពណ៌លឿងរៀងខ្លួន។
អ្នកកាប់សាច់ស្រែកខ្លាំងថា៖ «ពួកវាមកហើយ! ពួកវាចង់បុកទម្លុះដោយកម្លាំង! កុំស្ទាក់ស្ទើរ យើងត្រូវតែទប់ពួកវាឱ្យបាន ទោះត្រូវធ្វើអ្វីក៏ដោយ កុំឱ្យឆ្លងផុតជួរភ្នំបាក់អាទិទេព!»
ខ្សែពន្លឺផ្កាយកាន់តែខិតជិត រហូតតម្រៀបជាបន្ទាត់ត្រង់។ ពួកវាដូចផ្កាយដុះកន្ទុយដប់ប្រាំបីដួង សំដៅទៅសមុទ្រដែលស្ដេចគុនលើកឡើង ប៉ងទម្លុះឱ្យធ្លាយក្នុងពេលតែមួយ។
ពន្លឺកាំបិតអ្នកកាប់សាច់ផ្លាស់ប្ដូរ ហើយចាំងលើផ្ទៃសមុទ្រ។ មួយរំពេច វាឆ្លុះត្រឡប់ទៅកាប់ផ្កាយទាំងនោះ។
ក្លាំង ក្លាំង ក្លាំង!
សំឡេងប៉ះទង្គិចលាន់ឡើង ខណៈអ្នកកាប់សាច់ទប់ផ្កាយដំបូង។ ផ្កាយទីពីរមកតាមក្រោយភ្លាម ហើយបំបែកក្បាច់ព្រះអាទិត្យលើសមុទ្រខាងកើត រលកមួយពាន់ស្រទាប់។ អ្នកកាប់សាច់ថ្ងូរ ហើយត្រូវបោកចូលសមុទ្រជ្រៅ ជាកន្លែងដែលគាត់ខ្ចីកម្លាំងស្ដេចគុនដើម្បីរំសាយការវាយប្រហារ។
ពេលផ្កាយទីពីរធ្លាក់ចូលសមុទ្រ វាត្រូវសំណាញ់ដែលបាញ់ចេញពីពោះពីងពាងកំពុងរត់យ៉ាងលឿនរុំជាប់។ ផ្កាយនោះបុកផ្ទៃសមុទ្រទាំងជាប់សំណាញ់ ហើយត្រូវទាញត្រឡប់មកវិញ មិនអាចទៅមុខទៀតបាន។
ផ្កាយទីបីនិងទីបួនហោះមកបុកសមុទ្រ ប៉ុន្តែផ្ទៃទឹកស្រាប់តែបែកចេញ បង្ហាញសមុទ្រឈាមនៅខាងក្រោយ។
ដាវអធិរាជស្ថាបនិក សមុទ្រឈាម!
ផ្កាយទាំងពីរមិនអាចទប់សន្ទុះទាន់ទេ បានត្រឹមតែតាំងកម្លាំងទទួលការវាយប្រហារ ហើយព្យាយាមបញ្ឈប់ចលនា។
ប៊ូម ប៊ូម!
សំឡេងប៉ះទង្គិចពីរលាន់ឡើង។ អាទិទេពនិងបិសាចដែលពេញដោយឈាម អូសរាងកាយរងរបួសចេញពីសមុទ្រឈាម ស្រែកយ៉ាងវេទនា។
ប៉ុន្តែពួកគេខ្លាំងពូកែណាស់។ ទោះបីបាត់បង់សន្ទុះ ក៏នៅតែជាអាទិទេពនិងបិសាច។ ពួកគេរួមកម្លាំងគ្នាបំបែកក្បាច់របស់លោកមេភូមិ។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលរង់ចាំពួកគេបន្ទាប់ពីនោះ នៅតែជាសមុទ្រឈាម។
ដាវអធិរាជស្ថាបនិក សមុទ្រឈាម!
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈរលាស់ដាវ។ អ្វីដែលលោកបញ្ចេញក៏ជាក្បាច់ដាវអធិរាជស្ថាបនិក សមុទ្រឈាម ដូចក្បាច់របស់លោកមេភូមិដែរ។ ប៉ុន្តែចលនារបស់លោកខុសគ្នាបន្តិច ហើយខ្លឹមសាររបស់វាខុសគ្នាទាំងស្រុង។
រាជគ្រូបានយល់ក្បាច់នេះពីគំនូររបស់មនុស្សថ្លង់ ដែលគូរពីខ្នងអាទិទេពដាវ។ អាចនិយាយបានថា វាជាប្រភពជំរុញចិត្តនៃក្បាច់ដាវរបស់លោក។
អាទិទេពនិងបិសាចភ័យខ្លាច ប៉ុន្តែគ្មានផ្លូវថយឡើយ។ ពួកគេបានត្រឹមតែសម្រុកចូលពន្លឺដាវដែលដូចសមុទ្រឈាម។
ឆឹក ឆឹក ឆឹក ឆឹក!
សំឡេងចាក់កាត់មុតស្រួចបន្លឺឡើង។ ឈាមអាទិទេពហូរចេញ អមដោយឆ្អឹងទេវៈមួយចំនួនបែកហោះចេញមក។
ផ្កាយមួយដួងទៀតហោះមកបុកគំនូរដាវ។ រាជគ្រូក្អួតឈាម ពេលគំនូរនោះត្រូវបំបែក។ ឃើញផ្កាយផ្សេងទៀតរៀបនឹងឆ្លងផុតជួរភ្នំបាក់អាទិទេព អ្នកអមតៈកណ្ដុរបើកថង់ ហើយរលាស់តាមខ្យល់។ ថង់រីកធំដូចរូងភ្នំយក្ស ស្រូបផ្កាយទាំងនោះចូល។
អ្នកអមតៈកណ្ដុរប្រញាប់រឹតមាត់ថង់ រៀបនឹងវាយសម្លាប់អាទិទេពនិងបិសាចខាងក្នុង ស្រាប់តែថង់ផ្ទុះ បោកគាត់ឱ្យហោះថយក្រោយ។ អ្នកអមតៈវីឡូប្រញាប់រលាស់ដៃ ដែលទន់ដូចគ្មានឆ្អឹង ទៅទ្រខ្នងគាត់។
ពេលចាប់បាន នាងមានអារម្មណ៍ថាអំណាចដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់អាទិទេពនិងបិសាចហូរមកពីខ្លួនអ្នកអមតៈកណ្ដុរ។ ទឹកមុខនាងប្រែប្រួល ហើយដៃរមួលដូចម្សៅនំ!
អ្នកអមតៈវីឡូក្រឡាប់ធ្លាក់ ហើយរមៀលយ៉ាងលឿនដើម្បីរំសាយថាមពលដ៏គួរឱ្យខ្លាច។ អ្នកអមតៈសឃើញស្ថានការណ៍មិនល្អ ក៏ប្រញាប់ហោះទៅមុខ។ ម្ជុលនៅលើថាសរបស់គាត់ចាក់អ្នកអមតៈវីឡូនិងអ្នកអមតៈកណ្ដុរម្ដងមួយៗ ដឹកនាំថាមពលនោះចេញពីខ្លួន ទើបអាចរក្សាជីវិតពួកគេបាន។
ប៉ាំង ប៉ាំង ប៉ាំង!
រលកធំផុសលើផ្ទៃសមុទ្រ ហើយរូបរាងដ៏មហិមាឈរនៅលើនោះ ធ្វើឱ្យទឹកហូរទៅគ្រប់ទិស។ ម្ចាស់តារា ឈាវ ម្ចាស់បុប្ផា និងម្ចាស់តារា យ៉ាន នៅខាងមុខ បង្កើតក្បួនត្រីកោណ។ ចំណែកអាទិទេពនិងបិសាចដប់បីអង្គទៀតធ្វើចលនាដាច់ដោយឡែក។
អាទិទេពនិងបិសាចដប់ប្រាំមួយអង្គសង្កត់ស្ដេចគុន រហូតដៃគាត់ញ័រ មិនអាចទ្រសមុទ្របាន។ គាត់ថ្ងូរម្ដងហើយម្ដងទៀត រួចដៃស្រាប់តែប្រេះបាក់។
អាទិទេពនិងបិសាចដប់ប្រាំមួយអង្គនៅតែសង្កត់ចុះ ធ្វើឱ្យស្ដេចគុនក្អួតឈាម។ គាត់ប្រញាប់ទម្លាក់សមុទ្រឱ្យរាបចុះ។
កំពូលភ្នំទម្លុះផ្ទៃទឹក បង្ហាញអ្នកទាំងអស់ដែលឈរនៅលើនោះ ខណៈសមុទ្រពុះកញ្ជ្រោលនៅជុំវិញ។
សមុទ្រមិនជ្រៅទេ ត្រឹមប្រហែលបីរយយ៉ាតប៉ុណ្ណោះ។ នាវាសំបកអណ្ដើកដែលជាកាយរបស់ សួន សឹងអ៊ូ បើកក្រឡាប់នៅក្រោមផ្ទៃទឹក។ ភ្នែកពស់ហោះនិងអណ្ដើកខ្មៅភ្លឺផ្លេក សម្លឹងមើលរូបឆ្លុះបញ្ច្រាសរបស់អាទិទេពនិងបិសាច រង់ចាំឱកាសវាយប្រហារ។
លោកមេភូមិសម្លឹងមើលម្ចាស់តារា ឈាវ ម្ចាស់បុប្ផា និងម្ចាស់តារា យ៉ាន៖ «ម្ចាស់តារា និងអ្នកទាំងអស់គ្នា អ្នកគួរតែដឹងពីផលវិបាកនៃការបើករតនវត្ថុទាំងនោះ។ តើអ្នកត្រូវតែសម្លាប់មនុស្សទាំងអស់នៅក្នុងអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈមែនឬ?»
ម្ចាស់តារា ឈាវ ពោលដោយទឹកមុខឥតអារម្មណ៍ថា៖ «បើចង់បន្ទោសអ្នកណា ចូរបន្ទោសខ្លួនឯងដែលមិនស្គាល់ទំហំនៃមេឃដី។ ពួកឯងបានធ្វើឱ្យឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ និងអ្នកនៅខាងលើខឹង ដូច្នេះកុំបន្ទោសពួកយើង។ អធិរាជមនុស្សលោកចាស់ យើងគ្រាន់តែធ្វើតាមបញ្ជាប៉ុណ្ណោះ»។
«គ្មានផ្លូវចរចាទេឬ?»
ម្ចាស់តារា ឈាវ គ្រវីក្បាល៖ «ទោះខ្ញុំស្អប់អ្នកទាំងអស់នៅទីនេះដល់ឆ្អឹង ក៏ខ្ញុំមិនស្អប់ប្រជារាស្ត្រសាមញ្ញក្នុងលោកនេះទេ។ ខ្ញុំក៏មិនចង់ធ្វើបែបនេះដែរ ប៉ុន្តែពេលអធិរាជ យ៉ានហ្វឹង បាញ់កាំភ្លើងធំបំផ្ទុះម្ចាស់ត្បូងមរកត ឱកាសចរចាបានបាត់ទៅហើយ។ នៅមានការផ្លាស់ប្ដូរច្បាប់និងមាគ៌ាទៀត ដែល—»
សួន សឹងអ៊ូ ឆ្លៀតពេលនោះមកនៅពីក្រោមម្ចាស់តារា ឈាវ។ ពស់ហោះទម្លុះផ្ទៃសមុទ្រយ៉ាងលឿន ទៅរុំគោលដៅ។ ការវាយប្រហាររបស់អណ្ដើកខ្មៅមកតាមក្រោយ ប៉ងសម្លាប់គាត់ក្នុងមួយក្បាច់។
«—បានផ្ដាច់ក្ដីសង្ឃឹមក្នុងការចរចាទាំងអស់»។
ម្ចាស់តារា ឈាវ ទុកឱ្យពស់ហោះរុំខ្លួន ហើយទទួលការវាយប្រហាររបស់អណ្ដើកខ្មៅ។ ពេលអណ្ដើកខ្មៅផុសចេញមក ស្រាប់តែម្ចាស់បុប្ផា និងម្ចាស់តារា យ៉ាន ចាក់ផ្កានិងខ្លុយចូលសៀតផ្ការបស់គាត់ បំផ្លាញខួរក្បាល។
ពស់ហោះហ៊ោចង់ជួយគាត់ ប៉ុន្តែដាវទេវៈរបស់ម្ចាស់តារា ឈាវ កាប់វាដាច់ជាកំណាត់ៗ៖ «មានតែសម្លាប់ប្រជារាស្ត្រជំនាន់នេះឱ្យអស់ ទើបអ្នកនៅខាងលើអាចស្ងប់ចិត្ត»។
«សួន សឹងអ៊ូ!» ស្ដេចគុនស្រែក ហើយលំពែងស្នែងមាសក្នុងដៃចែងចាំង ខណៈចាក់ឆ្ពោះទៅម្ចាស់តារា ឈាវ។ ទូស៊ីង ហ្វឹង ខាំធ្មេញ ហើយគ្រវីញញួរស្នែងមុតចូលវាយ ចំណែកអាទិទេពនៅក្រោយម្ចាស់តារា ឈាវ ក៏ចេញមកទទួល។
ពេលពួកគេធ្វើចលនា មនុស្សខ្វាក់ មនុស្សគ អ្នកអមតៈទាំងប្រាំ និងមហាក្សត្រី អ៊ី ក៏ត្រូវចូលប្រយុទ្ធដែរ។ ជួរភ្នំបាក់អាទិទេពញ័រភ្លាមៗ ហើយទាបចុះយ៉ាងខ្លាំង ក្រោមសម្ពាធវិជ្ជាទេវៈរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នា។
ខណៈនោះ សមុទ្រផ្កាយកាន់តែភ្លឺឡើងៗ ហើយច្រវាក់នៅខាងក្នុងលាន់គ្រិកគ្រាក់។ ព្រះអាទិត្យមួយរះយឺតៗពីជ្រោះសមុទ្រផ្កាយ បណ្ដេញភាពងងឹតជុំវិញ។