ជំពូកទី ៤១៥

កាលណោះ អ្នកកាប់សាច់គឺជាមនុស្សឆ្កួតវង្វេងនឹងក្បាច់គុនម្នាក់។ គាត់ជាមនុស្សអំនួត គ្មានគូប្រៀប ឯកោ និងពោរពេញដោយមហិច្ឆតា មិនមែនច្រងេងច្រងាងឈ្លើយដូចសព្វថ្ងៃនេះទេ។ មិនត្រឹមតែវិជ្ជាកាំបិតរបស់គាត់អស្ចារ្យក្រៃលែងប៉ុណ្ណោះទេ គាត់ថែមទាំងជាមនុស្សមានចំណេះដឹងទូលំទូលាយ ហើយកំណាព្យដែលគាត់តែងក៏មានភាពក្លាហាននិងឥតទប់ទល់ផងដែរ។ គាត់ក៏ជាបញ្ញវន្តដ៏មានទេពកោសល្យដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់នាជំនាន់នោះ។

វិជ្ជាកាំបិតរបស់គាត់ត្រូវបានគេហៅថា «ដាវសួគ៌» (Heaven Knife) ហើយគាត់ក៏ត្រូវបានគេប្រសិទ្ធនាមតាមឈ្មោះនោះដែរ។ រាល់ក្បាច់ចលនារបស់គាត់សុទ្ធតែពោរពេញដោយលក្ខណៈកំណាព្យ បញ្ចេញនូវគំនិតក្នុងចិត្ត និងអារម្មណ៍ដ៏សេរីឥតព្រំដែន។

ប្រសិនបើភូមិមនុស្សចាស់ពិការត្រូវបានចាត់ចំណាត់ថ្នាក់តាមទេពកោសល្យខាងអក្សរសាស្ត្រ អ្នកលេខមួយគឺមនុស្សថ្លង់ ប៉ុន្តែអ្នកលេខពីរក៏គឺអ្នកកាប់សាច់នេះឯង។ ទោះបីជាពេលនេះគាត់ឆ្កួតឡប់ៗ ហើយបញ្ចេញពាក្យសម្ដីអសុរសគំរោះគំរើយក៏ដោយ ក៏កាលពីមុនគាត់គឺជាមហាកវីដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់នាពេលនោះ។

កាលណោះ គាត់បានប្រកួតប្រជែងជាមួយកំពូលអ្នកជំនាញស្ទើរតែទាំងអស់ សូម្បីតែ ប៉ានកុង ឈ័រ ក៏មិនលើកលែងដែរ។ មហាគ្រូនៃវិមានមាសរ៉ូឡាន (Rolan Golden Palace) បានត្រឹមតែលាក់ខ្លួនពួនអាត្មា មិនហ៊ានចេញមកប្រឈមមុខនឹងគាត់ឡើយ។

អ្នកកាប់សាច់មានមោទកភាពយ៉ាងខ្លាំងចំពោះភាពជោគជ័យរបស់ខ្លួន ហើយក្រៅពីមានកូនសិស្សដ៏គួរឱ្យធុញទ្រាន់ម្នាក់ ជីវិតរបស់គាត់ចាត់ទុកថាពេញលេញហើយ។ ពិតណាស់ កូនសិស្សរបស់គាត់ក៏អស្ចារ្យខ្លាំងណាស់ដែរ។ គេមានឈ្មោះថា ប៉ា សាន (Ba Shan) ហើយត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ដាវអនុត្តរ (Hegemon Knife)។

ជាងសែសិបទៅហាសិបឆ្នាំ ខ្យល់និងភ្លៀងបានគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃមេឃ។ ខណៈដែលពពករសាត់កាត់យ៉ាងលឿន ពពកគ្រប់ផ្ទាំងតែងមានគែមប្រាក់។

មនុស្សមិនគួរគិតអួតអាងនោះឡើយ ពីព្រោះក្រោយវិបត្តិតែងមានក្តីសង្ឃឹម។ ពេលសម្លឹងមើលផ្ទៃមេឃនិងសមុទ្រ មាគ៌ាដែលបានឆ្លងកាត់ប្រៀបដូចជាផ្សែងអ័ព្ទ!

អ្នកកាប់សាច់បានបង្កើតក្បាច់ «ពពកគ្រប់ផ្ទាំងតែងមានគែមប្រាក់» ឡើង ហើយបក្សវិជ្ជាប្រយុទ្ធក៏ត្រូវបានរុញច្រានឱ្យឡើងដល់កម្រិតខ្ពស់មួយដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។ នៅពេលនោះ មនុស្សជាច្រើនបានរៀនសូត្រមាគ៌ាកាំបិតនៅក្នុងពិភពគុន ហើយបក្សវិជ្ជាប្រយុទ្ធបានក្លាយជាចរន្តចម្បង ដោយបានសង្កត់សង្កិនលើវិជ្ជាទេវៈខាងមន្តអាគម និងវិជ្ជាទេវៈខាងក្បាច់ដាវ។

នៅពេលនោះហើយ ដែលអ្នកកាប់សាច់ទ្រាំមិនបានរហូតដល់វាយប្រហារទៅលើផ្ទៃមេឃ។ គាត់មិនមែនជាមនុស្សដូចជារាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈដែលមានការកែទម្រង់នោះឡើយ ប៉ុន្តែជាមនុស្សដែលចង់ប្រយុទ្ធតាមតែទំនើងចិត្តរបស់ខ្លួន!

«បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានរកឃើញក្បាច់នោះមក ខ្ញុំក៏បានសាកល្បងភ្លាម ហើយកាំបិតនោះបានពុះបំបែកផ្ទៃមេឃ»។

អ្នកកាប់សាច់បានគ្រវីកាំបិតរបស់គាត់ ហើយវិជ្ជាកាំបិតដែលគាត់បានបញ្ចេញគឺគ្មានអ្វីក្រៅពី «ពពកគ្រប់ផ្ទាំងតែងមានគែមប្រាក់» នោះឡើយ។ គាត់មិនបានបញ្ចេញកម្លាំងណាមួយជាមួយនឹងក្បាច់នេះទេ...

បន្ទាប់មកគាត់ក៏ទាញកាំបិតត្រឡប់មកវិញ ដោយទឹកមុខចម្លែក។ គាត់បានរៀបចំអារម្មណ៍ឱ្យស្ងប់ឡើងវិញ ហាក់ដូចជាកំពុងនឹកស្រមៃដល់គ្រាដែលគាត់បានឆ្កួតឡប់។ «ខ្ញុំបានឃើញទិដ្ឋភាពដ៏ចម្លែកមួយ។ ផ្ទៃមេឃបានប្រេះបែកចេញ ប៉ុន្តែគ្មានផ្កាយណាមួយនៅពីក្រោយនោះឡើយ។ ខ្ញុំមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ណាស់ ហើយមិនបានឡើងទៅពិនិត្យមើលភ្លាមៗទេ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំបានទៅរកមិត្តភក្តិមួយចំនួនដែលមានគំនិតដូចគ្នា ដែលពួកគេសុទ្ធតែពូកែខាងពិជគណិត»។

ចិត្តរបស់ ឈីន មូ កម្រើកបន្តិច។ អ្នកកាប់សាច់ចេះប្រុងប្រយ័ត្នដែរតើ? គាត់គឺជាមនុស្សដែលមានចិត្តក្តៅនិងកាចឆេវឆាវបំផុត ជាមនុស្សដែលធ្វើអ្វីមួយភ្លាមៗ ហើយគ្រវីកាំបិតកាប់ច្រានតែម្ដង។

'ចរិតបែបនេះប្រហែលជាការក្លែងបន្លំដែលលោកតាអ្នកកាប់សាច់បង្កើតឡើងដោយចេតនាប៉ុណ្ណោះ។ ពួកអ្នកដែលជឿថាគាត់ជាមនុស្សឈ្លើយគគ្រើម ប្រហែលជាត្រូវស្លាប់អស់ហើយ' ឈីន មូ គិតក្នុងចិត្ត។

«បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏បានកាប់កាំបិតទៅលើផ្ទៃមេឃម្តងទៀត។ មិត្តភក្តិពិជគណិតរបស់ខ្ញុំគួរតែគណនាកម្រាស់និងកម្ពស់នៃផ្ទៃមេឃ ប៉ុន្តែពេលនោះស្រាប់តែមានបញ្ហាកើតឡើង»។

អ្នកកាប់សាច់នៅស្ងៀម។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់ក៏ពោលដោយក្តីសោកសៅថា៖ «មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំបានស្លាប់អស់។ នៅត្រង់ស្នាមប្រេះដែលខ្ញុំបានពុះបំបែកនោះ ស្រាប់តែមានភ្នែកមួយបានលេចឡើង។ គឺជាភ្នែកដ៏ធំសម្បើមមួយ។ ភ្នែកដ៏ចម្លែកក្រៃលែង។ នៅពេលដែលវាសម្លឹងមកពួកយើង ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាព្រលឹងរបស់ខ្ញុំកន្ត្រាក់ញ័រ ហាក់ដូចជារៀបនឹងត្រូវទាញចេញពីរាងកាយរបស់ខ្ញុំ។ ក៏ប៉ុន្តែ រូបកាយសាច់ឈាមរបស់ខ្ញុំរឹងមាំខ្លាំងណាស់ ហើយចិត្តរបស់ខ្ញុំបានសង្កត់ការកន្ត្រាក់នោះរួមជាមួយនឹងវិញ្ញាណដើមរបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ មិត្តល្អៗរបស់ខ្ញុំមិនអាចធ្វើបានដូចខ្ញុំទេ... ពួកគេ...»

កន្ទុយភ្នែករបស់គាត់កន្ត្រាក់ ហើយគាត់ក៏នៅស្ងៀមម្តងទៀត។

«ខ្ញុំមិនបានឡើងទៅលើមេឃភ្លាមៗដើម្បីស្វែងរកម្ចាស់ភ្នែកនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំបានសែងសាកសពមិត្តល្អរបស់ខ្ញុំត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ពួកគេវិញ ទុកឱ្យក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេរៀបចំពិធីបុណ្យសពនិងបញ្ចុះពួកគេ»។ អ្នកកាប់សាច់និយាយទាំងភ្លឹកស្មារតី។ «ខ្ញុំបានលុតជង្គង់សុំការអភ័យទោស ជាពិសេសពីក្រុមគ្រួសាររបស់បងប្រុសស្បថរបស់ខ្ញុំ។ បងថ្លៃស្រីរបស់ខ្ញុំគឺជាមនុស្សល្អខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែនាងបានទះកំផ្លៀងខ្ញុំមួយដៃ។ បន្ទាប់មក នាងបានដេញខ្ញុំឱ្យចេញទៅឱ្យឆ្ងាយបំផុត ជំនួសឱ្យការទៅសងសឹក។ ខ្ញុំដឹងពីអត្ថន័យនៃពាក្យសម្ដីរបស់នាង៖ ប្រសិនបើខ្ញុំទៅសងសឹក ខ្ញុំច្បាស់ជាត្រូវស្លាប់មិនខាន។ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែទៅ»។

គាត់បង្ហាញស្នាមញញឹមមួយ រួចពោលទៅកាន់ ឈីន មូ ថា៖ «មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ បងប្រុសរបស់ខ្ញុំ ពួកគេសុទ្ធតែបានស្លាប់ទាំងមិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងផង ហើយរឿងនោះកើតឡើងគឺដោយសារតែខ្ញុំ ចុះតើឱ្យខ្ញុំមិនសងសឹកយ៉ាងដូចម្តេចកើត? បុរសកម្ពស់ប្រាំបីហត្ថ សាច់ដុំហាប់ណែន ពោរពេញដោយភាពអង់អាចក្លាហានក្នុងទ្រូង និងមានកាំបិតធំនៅក្នុងដៃ តើអាចមិនសងសឹក មិនធ្វើតាមអ្វីដែលបេះដូងខ្លួនឯងបង្គាប់យ៉ាងម៉េចនឹងបាន? បងថ្លៃស្រីស្រឡាញ់អាណិតខ្ញុំ មិនចង់ឱ្យខ្ញុំស្លាប់ទេ ប៉ុន្តែកាំបិតនិងបេះដូងរបស់ខ្ញុំត្រង់ទៅត្រង់មក ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវតែទៅសងសឹក! នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំលើកកាំបិតឡើងទៅលើមេឃ។ ហ៊ឹសៗ មនុស្សជាច្រើននិយាយថាខ្ញុំជាមនុស្សឆ្កួត មែនទេ?»

ឈីន មូ ងក់ក្បាលយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

មានមនុស្សច្រើនណាស់ដែលនិយាយថា ដាវសួគ៌ដែលលើកកាំបិតតទល់នឹងផ្ទៃមេឃគឺជាមនុស្សឆ្កួត ដែលគាត់បានប្រយុទ្ធជាមួយពួកអាទិទេពសួគ៌នៅលើមេឃដ៏ងងឹតអួរអាប់ពោរពេញដោយពពកនិងផ្លេកបន្ទោរ។

គេនិយាយថានៅក្នុងការប្រយុទ្ធនោះ ដាវសួគ៌ដែលជាកំពូលអ្នកបដិបត្តិដ៏ខ្លាំងពូកែបំផុតនៃបក្សវិជ្ជាប្រយុទ្ធ បានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងមោហៈបិសាចដែលបណ្តាលឱ្យគាត់ហ៊ានប្រឈមនឹងផ្ទៃមេឃ។ ទង្វើរបស់គាត់បានក្លាយជារឿងព្រេងនិទានដែលបន្សល់ទុកពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ។

ដាវសួគ៌ត្រូវបានកាប់ផ្តាច់ជាពីរត្រង់ចង្កេះ ហើយឈាមរបស់គាត់បានហូរស្រោចស្រពមកកាន់លោកិយ។ បក្សវិជ្ជាប្រយុទ្ធបានបាត់បង់កំពូលអ្នកបដិបត្តិដ៏ខ្លាំងបំផុតរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែនៅតែបន្តរុងរឿង។ រហូតដល់ការលេចមុខរបស់រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ ដែលដោយសារតែបក្សវិជ្ជាប្រយុទ្ធមានភាពកាចសាហាវឃោរឃៅពេក និងតែងតែកាប់សម្លាប់មនុស្ស លោកក៏បានចេញមុខប្រកួតប្រជែងជាមួយបក្សនោះទាំងមូល ដោយបានសម្លាប់មនុស្សល្បីៗជាច្រើននាក់។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក បក្សវិជ្ជាប្រយុទ្ធក៏ចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចុះដុនដាប។

«ខ្ញុំបានប្រយុទ្ធតទល់នឹងផ្ទៃមេឃ ប៉ុន្តែវាមានកម្រាស់ត្រឹមតែប៉ុណ្ណេះសោះ...»

អ្នកកាប់សាច់បានធ្វើកាយវិការយកមេដៃនិងចង្អុលដៃមកក្បែរគ្នា ដោយបន្សល់ទុកចន្លោះយ៉ាងច្រើនបំផុតត្រឹមតែបីអ៊ីញប៉ុណ្ណោះ។

ឈីន មូ មិនដឹងជាគួរយំឬសើចឡើយ។ ផ្ទៃមេឃមានកម្ពស់មួយម៉ឺនលី និងកម្រាស់មួយពាន់យ៉ាត (yard) ដែលត្រូវបានគណនាដោយ ស៊ូ សឹងហ័រ (Xu Shenghua), វ៉ាង មូរ៉ាន (Wang Muran), និង លីន សួន (Lin Xuan)។ ប៉ុន្តែអ្នកកាប់សាច់តែងតែនិយាយរឿងឥតប្រយោជន៍ ចេះតែតែងកំណាព្យ និងនិយាយបំផ្លើស ដូច្នេះហើយបីអ៊ីញនេះគ្រាន់តែជាការប្រៀបធៀបរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។

«ខ្ញុំបានប្រយុទ្ធឡើងទៅដល់លើមេឃ ហើយបានឃើញក្បួនពិជ័យមន្តចម្លែកៗជាច្រើន»។ អ្នកកាប់សាច់សម្លឹងមើលទៅលើមេឃទាំងស្រពិចស្រពិល។ «ផ្ទៃមេឃមានកម្រាស់ស្តើងដូចជាបន្ទាត់មួយខ្សែសោះ ប៉ុន្តែមានក្បួនពិជ័យមន្តដ៏ស្មុគស្មាញជាច្រើនកំពុងដំណើរការដោយស្វ័យប្រវត្តិ បង្ហាញចេញជារូបរាងព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ ផ្កាយ មហាមេឃកាឡាក់ស៊ី និងតារានិករនានា។

«កាលណោះ ខ្ញុំខឹងខ្លាំងណាស់។ ផ្ទៃមេឃឥតបានការសុទ្ធតែជារបស់ក្លែងក្លាយទាំងអស់ ប៉ុន្តែពួកលាក្បាលរឹងនៃនិកាយតាវ (Dao Sect) នៅតែគណនាពីវដ្តសួគ៌និងតារានិករឥតឈប់ឈរ។ ប្រជាជនសាមញ្ញថែមទាំងនាំគ្នាគោរពបូជាព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយសំពះបូជាចំពោះរបស់លេងទាំងនោះ។ ខ្ញុំចង់កាប់កម្ទេចពួកវាចោល ដើម្បីមើលថាតើពួកគេអាចបន្តបោកប្រាស់មនុស្សលោកបានដោយរបៀបណាទៀត។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក...»

បន្ទាប់មក ដាវសួគ៌ក៏បានជួបនឹងពួកអាទិទេព គឺពួកអាទិទេពដែលការពារផ្ទាំងបាតុភូតតារាសាស្ត្រក្លែងក្លាយទាំងនោះ។

ដាវសួគ៌និងពួកអាទិទេពបានប្រយុទ្ធគ្នា ហើយចង្កេះរបស់គាត់ត្រូវបានកាប់ផ្តាច់ ដែលបណ្តាលឱ្យគាត់ធ្លាក់ចុះមកក្រោម។

រាងកាយពាក់កណ្តាលផ្នែកខាងក្រោមរបស់គាត់ត្រូវបានដណ្តើមយកដោយមហាគ្រូអាបធ្មប់ (Grand Shaman) ដែលបានឆក់យកដៃអាទិទេពដែលដាច់ផងដែរ ហើយក្រោយមកដៃនោះត្រូវបាន ឈីន មូ លួចយកមកវិញ។ ឥឡូវនេះវានៅតែស្ថិតនៅលើខ្លួនអ្នកកាប់សាច់ដដែល។

«ខ្ញុំមិនដែលបានជួបម្ចាស់ភ្នែកទេវៈនោះឡើយ ហើយក៏មិនអាចសងសឹកឱ្យមិត្តល្អរបស់ខ្ញុំបានដែរ។ ខ្ញុំបានក្លាយជាមនុស្សពិការ ខ្វិនខ្វាក់»។ ទឹកមុខឆ្កួតវង្វេងបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់អ្នកកាប់សាច់ ប៉ុន្តែស្មារតីរបស់គាត់នៅតែរឹងមាំ។ «ខ្ញុំគ្មានមុខមាត់នឹងត្រឡប់ទៅជួបគ្រួសាររបស់មិត្តភក្តិទាំងនោះទេ គ្មានមុខជួបបងថ្លៃស្រី ហើយក៏គ្មានមុខនឹងស្លាប់ដែរ។ មិត្តភក្តិទាំងនោះនៅតែសម្លឹងមើលមកខ្ញុំ...»

ដោយការយំមិនចំជាយំ និងការសើចមិនចំជាសើច គាត់បានពោលថា៖ «ខ្ញុំមិនអាចឱ្យពួកគេមកសែងមនុស្សពិការដូចជាខ្ញុំបានទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនអាចឱ្យ ប៉ា សាន ឃើញខ្ញុំក្នុងសភាពពិការបែបនេះដែរ។ ពិភពលោកនេះមានតែដាវសួគ៌ដែលបានស្លាប់នៅក្នុងសមរភូមិប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាដាវសួគ៌ដែលត្រដររស់អស់ជាច្រើនឆ្នាំនៅមាត់ទ្វារមរណៈនោះឡើយ។

«កាលណោះ ខ្ញុំបានវារហើយវារកាត់ភ្លៀងនិងព្រិល។ ខ្ញុំបានវាររហូតដល់ទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេង ជាកន្លែងដែលដីភក់ត្រជាក់គ្របដណ្តប់លើដី។ គឺអាខ្វាក់ជាអ្នករើសខ្ញុំយកទៅភូមិ។ អាខ្វាក់ចង្រៃនោះតែងតែយករឿងនេះមកគាបសង្កត់ខ្ញុំ...»

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទឹកមុខរបស់អ្នកកាប់សាច់ស្រាប់តែប្រែជាក្រៀមក្រំភ្លាមៗ។ «ពេលដែលខ្ញុំចាកចេញពីទីកន្លែងបាក់បែកដ៏ធំធេងជាមួយអាខ្វាក់កាលពីឆ្នាំមុន ខ្ញុំទ្រាំមិនបានក៏លួចទៅសួរសុខទុក្ខបងថ្លៃស្រីរបស់ខ្ញុំ។ នាងចាស់ណាស់ទៅហើយ ភ្នែកស្រវាំង ហើយការចងចាំក៏លែងល្អដូចមុនដែរ។ នាងចំណាំខ្ញុំមិនបានទៀតឡើយ។ ចៅរបស់នាងបាននៅក្បែរនាង ពីព្រោះនាងមិនអាចដើរបានទៀតទេ បានត្រឹមតែដេកនៅលើកៅអីផ្អែកប៉ុណ្ណោះ។ ចៅរបស់នាងប្រាប់ថា ពាក្យដែលនាងនិយាយញឹកញាប់ជាងគេគឺ៖ ខ្ញុំមិនគួរឱ្យប្អូនទីពីរចាកចេញទៅកាលណោះសោះ»។

អ្នកកាប់សាច់បានស្រក់ទឹកភ្នែកដូចកូនប្រុសពិត ប៉ុន្តែសំឡេងរបស់គាត់នៅតែស្ងប់ស្ងាត់។ «ពេលដែលខ្ញុំចំណាយពេលនៅគ្រាចុងក្រោយនៃជីវិតរបស់នាងជាមួយនាង នាងនៅតែរអ៊ូរទាំពីខ្ញុំ ដោយមិនដឹងថាខ្ញុំកំពុងឈរនៅក្បែរនាងឡើយ។ នាងនិយាយថានាងបានធ្វើបាបខ្ញុំ...»

ឈីន មូ នៅតែរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់។

អ្នកកាប់សាច់បានរំលឹកស្មារតីឡើងវិញហើយពោលថា៖ «ទោះបីជាខ្ញុំមិនបានចំណាយពេលយូរនៅលើមេឃក៏ដោយ ខ្ញុំបានឃើញរឿងជាច្រើន។ ព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ និងផ្កាយ តាមពិតទៅគឺជាក្បួនពិជ័យមន្តដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងលំហតូចមួយ។ មើលទៅហាក់ដូចជា... ហាក់ដូចជា...»

គាត់សម្លឹងមើលទៅមនុស្សថ្លង់ដែលបានប្រែក្លាយទៅជាគោឈ្មោល រួចពោលថា៖ «ហាក់ដូចជាផ្ទាំងគំនូរមួយផ្ទាំងអញ្ចឹង។ ប៉ុន្តែ ព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ និងផ្កាយទាំងនោះ មិនមែនជារបស់ដែលគេគូរឡើងនោះទេ។ ពួកវាពិតជាមានវត្តមានពិតប្រាកដ និងដំណើរការដោយស្វ័យប្រវត្តិ ដោយលាក់ខ្លួននៅក្នុងផ្ទាំងគំនូរ។ ខ្ញុំធ្លាប់បានឃើញគំនូររបស់អាថ្លង់ពីមុនមក គំនូររបស់វាពិតជាអស្ចារ្យមែន ប៉ុន្តែមិនអាចឈានដល់កម្រិតនោះឡើយ»។

ឈីន មូ ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច៖ «មានក្បួនពិជ័យមន្តនៅក្នុងផ្ទាំងរូបភាព ដែលបង្ហាញយើងនូវទិដ្ឋភាពព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ និងផ្កាយដ៏អស្ចារ្យនោះឬ?»

«មោ-មោ!» គោខ្មៅធំមួយក្បាលបានស្រែកយ៉ាងខឹងសម្បារនៅក្បែរ ឈីន មូ។ នៅក្បែរវានោះ មានបិសាចប្រើសញីមួយគូកំពុងព្យាយាមចូលមកជិតវា។

អ្នកកាប់សាច់បានដេញបិសាចប្រើសទាំងនោះចេញ ហើយដាក់កាំបិតកាប់ជ្រូកនៅលើក្បាលគោឈ្មោល។ គាត់គ្រវីកាំបិតឡើងលើចុះក្រោម ធ្វើឱ្យគោខ្មៅនោះញ័រខ្លួនទទ្រើកដោយសារតែភាពភ័យខ្លាច។

អ្នកកាប់សាច់បានចាក់កាំបិតចូលទៅក្នុងកញ្ចឹងកគោ ហើយបកស្បែកគោចេញយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ខណៈដែលបិសាចប្រើសបានរត់គេចខ្លួនបាត់ដោយស្លន់ស្លោ។

មនុស្សថ្លង់បានធ្លាក់ចេញពីស្បែកគោ ហើយរអ៊ូរទាំថា៖ «អាអ្នកកាប់សាច់ ឯងស្ទើរតែធ្វើឱ្យអញរបួសហើយ»។

«ផ្ទៃមេឃនោះដូចជាផ្ទាំងគំនូរ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាផ្ទាំងគំនូរទាំងស្រុងនោះទេ។ មានព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ និងផ្កាយនៅខាងក្នុង។ របស់ទាំងអស់នោះត្រូវបានលត់ដំយ៉ាងមានតម្លៃ។ ផ្ទាំងគំនូរនោះបានគ្របបាំងផ្ទៃមេឃពិតប្រាកដ និងរក្សាក្បួនពិជ័យមន្តនៃព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ និងផ្កាយអស់រយៈពេលរាប់ម៉ឺនឆ្នាំមកហើយ។ ឯងមិនអាចធ្វើបែបនោះបានទេ ការបណ្តុះវិជ្ជារបស់ឯងនៅរាក់កំភែលពេក»។

អ្នកកាប់សាច់បានរុញកាំបិតកាប់ជ្រូកចូលទៅក្នុងស្រោមវិញ ហើយពោលថា៖ «ពួកអាទិទេពនៅលើមេឃទាំងនោះ គួរតែជាឆ្កែយាមផ្ទាំងគំនូរបាតុភូតតារាសាស្ត្រ (Astronomical Phenomena Picture) ប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាអាទិទេពពិតប្រាកដឡើយ។ ពួកគេមានអំណាចខ្លាំងណាស់ ហើយមិនចាញ់ពួកអ្នកនៅឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់នោះទេ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនបានឃើញម្ចាស់នៃភ្នែកទេវៈនោះឡើយ។ គេមិនគួរមកពីពិភពលោកនេះទេ។ នៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងស៊ើបអង្កេតបាតុភូតតារាសាស្ត្រ គេបានដឹងពីវត្តមានរបស់ខ្ញុំ ហើយទើបក្រឡេកមើលមក»។

មានផ្ទាំងរូបភាពមួយបានគ្របដណ្តប់ពិភពលោកទាំងមូល។ ព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ ផ្កាយ តារានិករ និងមហាមេឃកាឡាក់ស៊ី សុទ្ធសឹងតែជាក្បួនពិជ័យមន្តដែលអាចដំណើរការដោយខ្លួនឯង។ កម្រាស់នៃផ្ទាំងគំនូរនោះមានត្រឹមតែមួយពាន់យ៉ាតប៉ុណ្ណោះ ខណៈដែលកម្ពស់របស់វាគឺមួយម៉ឺនលី។

ឈីន មូ មានអារម្មណ៍ឈឺក្បាល។ តើនេះជារបស់ដែលមនុស្សអាចបង្កើតឡើងបានឬ?

«កាលណោះ ខ្ញុំមិនអាចមើលធ្លុះហួសពីផ្ទៃមេឃបានឡើយ»។ ទឹកមុខរបស់អ្នកកាប់សាច់ប្រែជាក្រៀមក្រំម្តងទៀត ខណៈដែលគាត់ពោលថា៖ «កាំបិតរបស់ខ្ញុំបានត្រឹមតែកាត់ផ្ទាំងគំនូរតារាសាស្ត្រប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានកាត់ធ្លុះអ្វីដែលនៅពីក្រោយវាឡើយ។ កាលនោះ រូបកាយសាច់ឈាមរបស់ខ្ញុំរឹងមាំខ្លាំងណាស់ ដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំមិនស្លាប់ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបែរជាឆ្កួតឡប់ទៅវិញ»។

តាមពិតទៅ អ្នកកាប់សាច់នៅតែផ្ទុះកំហឹងម្តងម្កាល ជេរប្រទេចផ្ដាសាផ្ទៃមេឃ ដោយពោរពេញដោយភាពខឹងសម្បារនិងចំអកឡកឡឺយ។

មនុស្សនៅក្នុងភូមិមនុស្សចាស់ពិការ សុទ្ធសឹងតែជាមនុស្សដែលមានរាងកាយមិនពេញលេញដោយសារតែឧបសគ្គនិងវិបត្តិនានា ខណៈដែលបេះដូងនិងរូបកាយរបស់ពួកគេបានរងការប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្តយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ពួកគេសុទ្ធតែមានរបួសផ្លូវចិត្តតិចឬច្រើន។

«ខ្ញុំអាចគូរអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញនៅលើមេឃបាន» អ្នកកាប់សាច់ពោលឡើង។ «ប៉ុន្តែ គំនូររបស់ខ្ញុំមិនល្អដូចអាថ្លង់ទេ។ អាមូ ទុកពេលឱ្យខ្ញុំពីរបីថ្ងៃ ខ្ញុំនឹងគូរក្បួនពិជ័យមន្តទាំងអស់ឱ្យឯងមើល»។

ឈីន មូ ស្រឡាំងកាំង។

អ្នកកាប់សាច់មានភាពគគ្រើមនិងកាចសាហាវ ក្លាហាននិងរឹងមាំរហូតដល់ប្រៀបដូចជាបិសាចគោចាប់កំណើត។ លើសពីនេះ ពុកចង្កាលើមុខរបស់គាត់ក៏រឹងខ្លាំងដែរ ដោយអាចជះផ្កាភ្លើងបាននៅពេលដែលគាត់កោរវាដោយកាំបិតកាប់ជ្រូក!

បុរសគគ្រើមបែបនេះ បែរជាមានទេពកោសល្យខាងអក្សរសាស្ត្រនិងគំនូរទៅវិញ។ ហើយគាត់ថែមទាំងត្រូវបានគេគោរពថាជា ដាវសួគ៌ ទៀតផង!

ចំណែកឯមនុស្សថ្លង់វិញ មិនមានការភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ។ «នៅក្នុងភូមិយើង អ្នកដែលខ្វះខាតចំណេះដឹងវប្បធម៌ជាងគេគឺអាខ្វាក់។ ស្នាដៃអក្សរសាស្ត្រនិងគំនូររបស់អ្នកកាប់សាច់ សុទ្ធតែជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខមួយ។ គ្រាន់តែគាត់មិនបានដាក់ចិត្តដាក់កាយទាំងស្រុងលើរឿងទាំងនោះប៉ុណ្ណោះ កុំអីគាត់ក៏បានបន្សល់ឈ្មោះក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្របាត់ទៅហើយ»។

ឈីន មូ បានក្រឡេកមើលទៅមនុស្សខ្វាក់ ឃើញតែគាត់កំពុងសម្លឹងមើលទៅមនុស្សថ្លង់ដោយភ្នែកបើកធំៗទាំងខឹង។

ប៉ុន្មានថ្ងៃបន្ទាប់មក អ្នកកាប់សាច់បានសម្ងំនៅក្នុងបន្ទប់របស់គាត់ ហើយបន្តគូរគំនូរឥតឈប់។ ឈីន មូ មិនបានទៅរំខានគាត់ឡើយ។ ខណៈនោះ ស៊ី យុនស៊ាង បានទាក់ទងទៅលោកបុព្វបុរសវ័យក្មេងបានជោគជ័យ ហើយបានមករាយការណ៍ប្រាប់គេថា៖ «លោកបុព្វបុរសបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ដែនដីលោកខាងលិច (West Earth) ប៉ុន្តែគាត់កំពុងធ្វើដំណើរត្រឡប់មកវិញហើយ»។

ឈីន មូ ស្រឡាំងកាំង។ 'លោកបុព្វបុរសទៅកាន់ដែនដីលោកខាងលិច? តើអាចទេដែលគាត់ទៅតាមរកស្រីកំណាន់ចាស់របស់គាត់?'

នៅពេលនោះ គេស្រាប់តែឮសំឡេងមួយបន្លឺឡើង៖ «រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ សូមចូលគាល់អធិរាជមនុស្សលោក!»

ឈីន មូ ងាកក្រោយហើយសម្លឹងមើលទៅប្រភពសំឡេងនោះ ទាំងសើចក្អាកក្អាយ៖ «ហេតុអ្វីបានជាស្ដេចសួគ៌គួរសមដល់ម្ល៉េះ? គ្រាន់តែប្រាប់ថាមកជួបមេបក្សទៅគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ! ហៅខ្ញុំថាអធិរាជមនុស្សលោកបែបនេះ គឺផ្លូវការពេកហើយ!»

ស៊ី យុនស៊ាង ពោរពេញដោយការស្ងើចសរសើរ។ 'កម្រិតមុខក្រាស់របស់លោកមេបក្ស គឺជាអ្វីដែលខ្ញុំមិនអាចតាមទាន់ដាច់ខាត'។