លោកមេភូមិដើរតាមបុរសនោះ ឃើញដានសង្គ្រាមក្នុងទីក្រុងហ្វឹងទូ។ អាទិទេពនិងបិសាចខ្លះនៅតែឡោមព័ទ្ធមនុស្សក្រដាសនិងសេះក្រដាស ធ្វើឱ្យគាត់ងឿងឆ្ងល់។
បុរសនោះពោល៖ «ហ្វឹងទូទើបឆ្លងសង្គ្រាមធំ។ យមរាជដឹកនាំយើងផ្ទាល់ទៅប្រយុទ្ធយូទូ។ តែនេះមិនមែនលើកដំបូងទេ ពីមុនធ្លាប់ប្រយុទ្ធច្រើនដង។ លើកនេះយូទូឈ្លានពាន។ ពួកគេតែងឃ្លាំមើលពិភពខាងក្រៅមហាប្រាសាទបាក់បែក ហើយដឹងថាគ្រោះមហន្តរាយសន្តិភាពអមតៈជិតផ្ទុះ ដូច្នេះត្រៀមប្រមូលព្រលឹង។ ប៉ុន្តែយើងបានបង្ខំពួកគេឱ្យថយ»។
លោកមេភូមិភាំង។ សង្គ្រាមរវាងពិភពហ្វឹងទូនិងពិភពយូទូឬ?
គាត់មិនដឹងថាមានរឿងបែបនេះក្នុងមហាប្រាសាទបាក់បែកដែលគ្របដោយភាពងងឹតឡើយ!
ពិភពទាំងពីរធ្វើសង្គ្រាម តែមហាប្រាសាទបាក់បែកនៅស្ងប់សុខ គ្មានដានអ្វីឱ្យដឹង។ ពិតជាហួសការស្រមៃ!
ចំណែក «គ្រោះមហន្តរាយសន្តិភាពអមតៈ» និង «ប្រមូលព្រលឹង» ដែលលោកគ្រូនិយាយ កាន់តែគួរឱ្យខ្លាច។ គាត់ញ័រដោយមិនមែនព្រោះត្រជាក់។ ពាក្យប៉ុន្មានម៉ាត់របស់លោកគ្រូមានព័ត៌មានគ្រប់គ្រាន់ឱ្យគាត់គិតជ្រៅ។
លើសពីនេះ គាត់ដឹងថាហ្វឹងទូធ្លាប់ប្រយុទ្ធយូទូច្រើនដង ដែលមានន័យថានៅមានអាថ៌កំបាំងជាច្រើនទៀតមនុស្សមិនដឹង។
ពួកគេមកដល់ភូមិគ្រឹះមួយ។ បុរសនោះគោះទ្វារ ហើយញញឹមដាក់មនុស្សចាស់ដែលបើក៖ «អាចាស់ចង្រៃ ខ្ញុំនាំចៅសិស្សលោកមកជួប! សិស្សល្អ...»
លោកមេភូមិធាក់ទៅគូទនិងប្រដាប់ភេទគាត់ រួចខឹងថា៖ «ម៉េចលោកនិយាយបែបនេះទៅគ្រូធំខ្ញុំ? គាត់នៅតែជាគ្រូលោក តែលោកគ្មានការគោរពសោះ!»
លោកគ្រូខឹងខ្លាំង៖ «គាត់បោកខ្ញុំឱ្យទទួលតួនាទីនេះ ឯងដឹងទេថាខ្ញុំរងទុក្ខប៉ុនណា? គ្រួសារបែកបាក់ មិត្តស្លាប់ម្ដងមួយៗ។ ហៅអាចាស់ចង្រៃ គឺស្រាលណាស់ហើយ! ម្យ៉ាង ខ្ញុំជាគ្រូឯង ចុះការគោរពរបស់ឯងនៅណា? កំហឹងឯងធំឡើងហើយ ត្រូវការធម៌ដំបងឬ!»
មនុស្សចាស់ក៏ខឹង៖ «ឈប់ឈ្លោះ! យើងសុទ្ធតែអធិរាជមនុស្សលោក ហេតុអ្វីជួបគ្នាតែងឈ្លោះ? ខ្ញុំនាំពួកឯងទៅជួបគ្រូខ្ញុំ។ អាចាស់ចង្រៃនោះប្រាកដជាសប្បាយដែលឃើញពួកឯងស្លាប់ដែរ!»
លោកមេភូមិនិងបុរសខ្ពស់មាំមិនសប្បាយចិត្តបន្តិច។ លោកមេភូមិពោល៖ «គ្រូធំ ទោះគាត់ជាគ្រូលោក ក៏ជាគ្រូទួតខ្ញុំដែរ។ ហៅគាត់អាចាស់ចង្រៃ មិនមែនមិនគួរសមបន្តិចទេឬ?»
មនុស្សចាស់សើចចំអក៖ «អាចាស់នោះបោកខ្ញុំឱ្យធ្វើអធិរាជមនុស្សលោក ធ្វើឱ្យជីវិតលំបាក អស់សេចក្ដីសប្បាយ។ បើគាត់មិនទាន់ស្លាប់ ខ្ញុំចង់វាយឱ្យស្លាប់! តោះ ខ្ញុំនាំទៅជួបគាត់!»
លោកមេភូមិនិងបុរសខ្ពស់មាំសម្លឹងគ្នាទាំងបារម្ភ។ លោកគ្រូរៀបសម្លៀកបំពាក់ រួចសួរទាបៗ៖ «សិស្សល្អ ឯងបានប្រគល់តំណែងអធិរាជមនុស្សលោកហើយឬនៅ?»
លោកមេភូមិងក់ក្បាល។
បុរសខ្ពស់មាំដកដង្ហើមញ័រ៖ «ក្រោយសិស្សឯងស្លាប់ គេប្រាកដជាមកទីនេះ ជេរនិងវាយឯង ថាឯងបំផ្លាញជីវិតគេ»។
លោកមេភូមិភ័យ ហើយគ្រវីក្បាល៖ «អាមូជាក្មេងល្អ មិនធ្វើបែបនេះទេ។ អាមូគោរពចាស់ទុំជាងគេ...»
បុរសខ្ពស់មាំសើចចំអក៖ «ខ្ញុំគិតថាពេលឯងស្លាប់ នឹងអោបខ្ញុំទាំងទឹកភ្នែក តែឯងបែរជាធាក់ខ្ញុំ! បើឯងបែបនេះ ចុះសិស្សឯងវិញ? ចាំគេស្លាប់មកវាយឯងចុះ! និយាយមែន ឯងធ្លាប់កុហកគេទេ?»
មុខលោកមេភូមិខ្មៅភ្លាម ហើយរអ៊ូ៖ «ខ្ញុំកុហកថាគេមានរាងកាយអធិបតី ហើយគេខិតខំរហូត»។
មនុស្សចាស់ងាកសួរចង់ដឹង៖ «រាងកាយអធិបតីអ្វី?»
លោកមេភូមិរៀបរាប់រឿងទាំងមូល។ អាចាស់ទាំងពីរភាំង យូរមិននិយាយ បានត្រឹមលើកមេដៃឱ្យគាត់។
អ្នកទាំងពីរនិយាយដដែលៗ៖ «ឯងស្លាប់ហើយ! កុហកឯងសាហាវជាងគេ ឯងច្បាស់ជាស្លាប់! ទោះយើងក៏កុហកសិស្ស តែមិនដល់ថ្នាក់នេះទេ។ ឯងពូកែមែន ឱ្យគេរស់មួយជីវិតក្នុងពាក្យកុហកធំ។ ក្រោយគេស្លាប់ គេនឹងធាក់ឯងមិនឈប់ ហើយជេរថាអាចាស់ចង្រៃ!»
មុខលោកមេភូមិខ្មៅដូចធ្យូង។ គាត់លួងខ្លួន៖ «អាមូមិនធ្វើទេ មិនធ្វើទេ អាមូគោរពចាស់ទុំជាងគេ...»
«កាលនោះឯងក៏គោរពចាស់ទុំខ្លាំង គោរពខ្ញុំជាងគេ។ តែពេលឃើញខ្ញុំ ឯងធាក់ខ្ញុំធ្លាក់ស្ពានមិនមែនឬ?»
«បិទមាត់ទៅ អាចាស់ចង្រៃ!»
ស្ដេចនាគជលទេវៈតាមដានអាទិទេពរងរបួស រហូតដល់ជួរភ្នំបាក់អាទិទេព។ ឈីន មូ ទប់ភាពទន់ខ្សោយ ចម្រាញ់ថ្នាំវិញ្ញាណព្យាបាលរបួសវា។
ការបញ្ជានាវាព្រះចន្ទធ្វើឱ្យគេហត់ខ្លាំង។ ព្រះចន្ទជារតនវត្ថុដែលអាទិទេព ជឺ ឈីង សិត ប៉ុន្តែវារលត់ហើយ មិនអាចផ្គត់ផ្គង់ថាមពលមហិមាដែលនាវាត្រូវការ។ ដើម្បីបញ្ជា ឈីន មូ ត្រូវលះអំណាចជីវិត។
កាលស្ទូចព្រះអាទិត្យថ្មីឱ្យអ្នកឃ្វាល គេប្រើអំណាចជីវិតយ៉ាងច្រើន ហើយស្ដារបានតែដោយត្រាំក្នុងស្រះយ៉ាងបរិសុទ្ធ។ ការបញ្ជានាវាព្រះចន្ទក៏ធ្វើឱ្យគេអស់កម្លាំង។ ជាអកុសល នាវាព្រះចន្ទខូចធ្ងន់ជាងនាវាព្រះអាទិត្យ ហើយស្រះយិនបរិសុទ្ធក៏រីង គេមិនអាចបំពេញអំណាចជីវិតបាន ត្រូវពឹងខ្លួនស្ដារយឺតៗ។
តែត្រូវដេញអាទិទេពរងរបួស មិនឱ្យចូលសន្តិភាពអមតៈ ឈីន មូ គ្មានពេលថែខ្លួន។
«អាទិទេពនេះមិនទៅតាមទន្លេរលកទេ...»
កន្ទុយភ្នែក ឈីន មូ កន្ត្រាក់ ហើយចិត្តធ្លាក់ចុះ។
បើវាទៅតាមទន្លេរលក គេអាចឱ្យស្ដេចនាគទប់។ កម្លាំងគាត់រួមជាមួយស្ដេចនាគជលទេវៈ គួរតែអាចឈ្នះ។
ប៉ុន្តែវាមិនទៅតាមទន្លេ ទោះស្ដេចនាគជលទេវៈដេញទាន់ ក៏មិនដឹងមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់សម្លាប់ឬអត់។
'បើខ្ញុំប្រើក្បួនអាថ៌កំបាំងបញ្ជានាគរបស់ម្ចាស់ចិញ្ចឹមនាគ ខ្ចីកម្លាំងនាគជល ប្រហែលអាចប្រយុទ្ធបាន'។
ឈីន មូ ងាកមើលនាគជលក្បែរនាគឈីលីន ហើយស្ទាក់ស្ទើរបន្តិច។ សង្គ្រាមរស់ស្លាប់នឹងធ្វើឱ្យពួកវាស្លាប់ឬរបួស។ ពេលនោះ គេនឹងគ្មានកម្លាំងការពារខ្លួន។
ជួរភ្នំបាក់អាទិទេពត្រង់ព្រំមហាប្រាសាទបាក់បែកនៅឆ្ងាយបីទៅបួនពាន់ម៉ាយ តែពួកគេឃើញការប្រយុទ្ធដ៏កាចសាហាវហើយ។ ឈីន មូ ដឹងរលកឆក់គួរឱ្យខ្លាចម្ដងម្កាល កើតពីអាវុធនិងវិជ្ជាទេវៈប៉ះគ្នា។
គេអាចឃើញពន្លឺកាំបិតអ្នកកាប់សាច់ស្រពិចស្រពិល។ ឡធំរបស់មនុស្សគដុតមេឃឱ្យក្រហម។
បើគ្មានលោកមេភូមិដ៏ខ្លាំង តើអ្នកកាប់សាច់ មហាក្សត្រី អ៊ី មនុស្សគ និងអ្នកដទៃនៅអាចរស់បានប៉ុន្មាននាក់?
«លោកមេភូមិ...»
ឈីន មូ ឈឺចាក់ក្នុងចិត្ត រួចប្រញាប់បោះគំនិតរំខានចោល ផ្ដោតចម្រាញ់ថ្នាំព្យាបាលស្ដេចនាគជលទេវៈ។
មេឃខាងមុខសឡើង រួចព្រះអាទិត្យរះលើជើងមេឃ កាំដំបូងចាំងលើសមរភូមិ។
ចិត្ត ឈីន មូ ធ្លាក់ចុះ។ អាទិទេពនោះចូលទឹកដីអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈហើយ។
អាវុធគ្រប់គ្រងអាកាសធាតុមានពាសពេញអាណាចក្រ។ បើវារកឃើញសូម្បីមួយ ក៏អាចបង្កការបំផ្លាញធំធេង ឱ្យស្លាប់របួសរាប់រយលាននាក់!
របួសស្ដេចនាគជលទេវៈធូរច្រើន ហើយល្បឿនកើនយឺតៗ។ ពេលពិនិត្យដានជើងសត្រូវ វាស្រាប់តែរីករាយ៖ «ព្រះអង្គ របួសអាទិទេពនោះរើឡើងហើយ ល្បឿនវាកំពុងថយ។ យើងជិតដេញទាន់ហើយ!»
ឈីន មូ ធូរចិត្ត៖ «ស្ងប់ចិត្តហើយដេញដោយក្លាហានចុះ។ វារបួសធ្ងន់ណាស់ បើមិនដូច្នេះ វានឹងមិនទុកដានឡើយ»។
ស្ដេចនាគជលទេវៈធូរស្រាលច្រើន។ ទោះសមត្ថភាពខ្លាំង តែសេចក្ដីក្លាហានវានៅតិចជាងនាគឈីលីនទៀត។ ធ្វើអ្វីក៏ពោរពេញដោយខ្លាចនិងភ័យ។
ពេលចូលអាណាចក្របានបីពាន់ម៉ាយ ពួកគេឃើញអាទិទេពកាន់តែយឺត។ ពេលខិតជិត គេឃើញឈាមក្នុងដានជើងបង្ខំឱ្យស្មៅនិងផ្កាជុំវិញដុះយ៉ាងឆ្កួត។ ច្បាស់ណាស់ របួសវារើឡើង ហើយមិនអាចទប់ឈាមទេវៈក្នុងខ្លួនបានទៀត។
ប៉ុន្តែភ្លាមៗ ឈាមទេវៈនិងដានផ្សេងទៀតបាត់អស់។
«វាដឹងថាយើងដេញតាមហើយ ដូច្នេះវាលាក់ដាន!»
ស្ដេចនាគជលទេវៈហិតជុំវិញ តែរកដានមិនឃើញ។ ខ្លួនវាញ័រ រួចរាលដូចទឹកជំនន់ ក្លាយជានាគជលទឹកហោះគ្រប់ទិស។
ស៊ី យុនស៊ាង ហោះឡើងពិនិត្យជុំវិញ ឃើញទីក្រុងនៅខាងមុខ៖ «លោកមេបក្ស នោះគួរជាទីក្រុងពិសុទ្ធស្វាយនៅខាងត្បូងយើង។ តើវានឹងទៅទីនោះទេ?»
ឈីន មូ ចង់ក្រោកពីខ្នងនាគ តែជើងទន់ស្ទើរលុតជង្គង់។ គេដកដង្ហើមហត់ មុនសួរ៖ «ទីក្រុងពិសុទ្ធស្វាយឬ? បក្សវិសុទ្ធយើងមានកម្លាំងនៅទីនោះទេ?»
«មាន។ ព្រំដែនក្បែរមហាប្រាសាទបាក់បែកត្រង់ទីក្រុងនេះ កក់ក្ដៅដូចរដូវផ្ការីកគ្រប់រដូវ សមចិញ្ចឹមសត្វចម្លែកណាស់ ដូច្នេះម្ចាស់សាលាសត្វមួយម៉ឺននៅទីនោះ។ វាជាអាជីវកម្មធំ ភ្នំជុំវិញសុទ្ធតែប្រើចិញ្ចឹមសត្វចម្លែក។ ពេលធំ គេលក់ឱ្យរាជវាំងប្រើក្នុងកងទ័ព»។ ស៊ី យុនស៊ាង មកពីត្រកូលស៊ីដែលគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុបក្សវិសុទ្ធសួគ៌ ដូច្នេះនាងដឹងច្បាស់៖ «សាលាសត្វមួយម៉ឺនជាប្រភពទ្រព្យសំខាន់ណាស់របស់បក្សយើង»។
ឈីន មូ ដកដង្ហើមធូរ ហើយញញឹម៖ «បើដូច្នេះ ទៅទីក្រុងពិសុទ្ធស្វាយ ហៅម្ចាស់សាលាមកជួបខ្ញុំ។ អាទិទេពចូលសន្តិភាពអមតៈ ស្មើនឹងចូលទឹកដីបក្សយើង។ ទោះចង់លាក់ ក៏អាចគេចពីភ្នែកត្រចៀកខ្ញុំយ៉ាងម៉េច?»
ស៊ី យុនស៊ាង ជិះនាគឈីលីនប្រញាប់ទៅទីក្រុង។ ឈីន មូ ឱ្យនាគស្វែងរកគ្រប់កន្លែង ដូច្នេះយឺតជាងបន្តិច តែនៅរកដានមិនឃើញ។
មួយសន្ទុះក្រោយ ពួកគេដល់ជាយទីក្រុង។ មិនទាន់ចូលផង ឈីន មូ ឃើញបុរសមាំម្នាក់ប្រញាប់តាម ស៊ី យុនស៊ាង មក។ បុរសនោះឱនគោរព ហើយ ឈីន មូ គ្រវីដៃ៖ «ម្ចាស់សាលា មានវិធីរកអាទិទេពរងរបួសទេ?»
ម្ចាស់សាលាសត្វមួយម៉ឺនសួរ៖ «លោកមេបក្សមានសម្លៀកបំពាក់វាទេ?»
ឈីន មូ យកដបតូចផ្ទុកឈាមទេវៈ៖ «គ្មាន តែខ្ញុំមានឈាមវាខ្លះ។ អាចប្រើបានទេ?»
ម្ចាស់សាលាធូរចិត្ត ហើយហួច។ ឆ្កែខ្មៅធំមួយក្រុមរត់មក។ ពួកវាមានចង្កេះ ក និងជើងស្ដើង ដូច្នេះរត់លឿនខ្លាំង។
«ពួកវាជាពូជកាត់រវាងឆ្កែសួគ៌នៃមហាប្រាសាទបាក់បែក និងឆ្កែក្នុងស្រុក ពូកែតាមដានជាងគេ»។
ម្ចាស់សាលាទទួលដបត្បូងមរកត ឱ្យឆ្កែខ្មៅហិត។ ពួកវាលោតដូចហោះ រួចរត់ចេញ។ បន្តិចក្រោយ ដីញ័រ ហើយសត្វយក្សមួយចំនួនជីកផុសឡើង។ វាជាកណ្ដុរធំដូចកាំប្រមា តែធំជាងជ្រូកព្រៃឆ្ងាយ។ គាត់ឱ្យហិតឈាមទេវៈ រួចពួកវាចូលដីវិញ ចាប់ផ្ដើមស្វែងរក។
សម្រែកឥន្ទ្រីឯកោលាន់ពីមេឃ ហើយបក្សីធំជាច្រើនចុះមក។ មិនទាន់ដល់ដីផង ធូលីហុយឡើង។ ឥន្ទ្រីមាសមួយក្រុមដែលមានស្លាបលាតរាប់ម៉ែត្រចុះដល់ដី។ ម្ចាស់សាលាឱ្យហិតឈាម រួចពួកវាទះស្លាបចេញទៅ។
ម្ចាស់សាលាពោល៖ «លោកមេបក្ស ខ្ញុំត្រូវឱ្យអន្ទង់នាគឈាមក្នុងទន្លេហិតទៀត។ ពួកវាពូកែតាមដានក្នុងទឹក»។
ឈីន មូ សរសើរ៖ «ម្ចាស់សាលាពិតជាគិតល្អិតល្អន់»។
ពួកគេចូលទីក្រុង ហើយ ឈីន មូ សួរ៖ «ថ្មីៗនេះ ជុំវិញមានហេតុការណ៍ចម្លែកទេ? ដូចរូបសំណាកថ្ម ឬរតនវត្ថុផុសពីក្រោមដី?»
ម្ចាស់សាលាពន្យល់៖ «មានក្នុងទីក្រុងតែម្ដង។ ជាងដប់ថ្ងៃមុន អណ្ដូងក្រអូបដ៏ល្បីឈប់ចេញទឹក។ ដីញ័រ ហើយឃ្លោកធំផុសចេញ។ វាខ្ពស់ដប់ប្រាំយ៉ាត ពណ៌មាស មានអក្សរមន្តជាច្រើនដែលខ្ញុំមិនយល់។ ចៅហ្វាយក្រុងបញ្ជាបិទតំបន់អណ្ដូង ហាមអ្នកណាចូលជិត ថាជាព្រះរាជបញ្ជា»។
បេះដូង ឈីន មូ លោតញាប់៖ «តោះ!»
ពេលប្រញាប់ទៅអណ្ដូងក្រអូប ម្ចាស់សាលាញញឹមសួរ៖ «នៅមុខអណ្ដូងក្រអូប... អេ?»
ឥន្ទ្រីមាសវិលលើមេឃ ចំណែកឆ្កែខ្មៅរត់ត្រង់ទៅអណ្ដូងក្រអូប។ ក្រោមដីក៏ញ័រ កណ្ដុរធំផុសមើលជុំវិញម្ដងម្កាល។
បេះដូង ឈីន មូ ស្ទើរលោតចេញពីបំពង់ក។ អាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់នៅក្នុងទីក្រុង ក្បែរអណ្ដូងក្រអូបតែម្ដង!
«ឱ្យមនុស្សទាំងអស់ចាកចេញពីទីក្រុងពិសុទ្ធស្វាយភ្លាម!»