លោកយាយស៊ីពោលដោយសំឡេងទាបថា៖ «អាមូ ការទៅស្ទាក់ឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់មិនមែនជារឿងសាមញ្ញទេ ដូច្នេះឯងកុំទៅអី»។
ឈីន មូ កំពុងប្រញាប់ចម្រាញ់ថ្នាំវិញ្ញាណសម្រាប់ឱ្យនាគជលស៊ី។ ដោយសារត្រូវធ្វើដំណើរឆ្ងាយ គេត្រូវត្រៀមថ្នាំវិញ្ញាណបន្ថែមទុកជាមុន។ នៅពេលដែលឮពាក្យរបស់លោកយាយស៊ី គេភាំងអស់មួយភ្លែត មុននឹងញញឹមដាក់គាត់៖ «លោកយាយ ខ្ញុំជាអ្នកអញ្ជើញពួកគេមក ដូច្នេះតើខ្ញុំអាចមិនទៅយ៉ាងម៉េចបាន?»
លោកយាយស៊ីគ្រវីក្បាល ហើយពោលថា៖ «ឯងទើបតែស្ថិតក្នុងដែនទិសទាំងប្រាំមួយប៉ុណ្ណោះ។ បើឯងមិនទៅ ក៏ពួកគេមិនថាអ្វីដែរ។ ក្នុងសង្គ្រាមលើកនេះ ឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ប្រហែលជាបញ្ចេញកម្លាំងទាំងអស់។ ក្រៅពីអ្នកគ្រប់គ្រងទាំងបួននៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ នៅមានអាទិទេពផ្សេងទៀត... បើពួកយើងចាញ់ ឯងត្រូវត្រឡប់ទៅមហាប្រាសាទបាក់បែក ហើយកុំចេញមកទៀតឱ្យសោះ»។
ទឹកមុខរបស់ ឈីន មូ ស្រពោនចុះ។ គេរៀបនឹងនិយាយអ្វីមួយ តែសំឡេងរបស់លោកមេភូមិក៏បន្លឺមកពីចម្ងាយ៖ «យាយចាស់ស៊ី កុំបារម្ភពីគេអី ទុកឱ្យគេមកជាមួយចុះ!»
លោកយាយឃើញលោកមេភូមិកំពុងសើចសប្បាយជាមួយបុរសនិងស្ត្រីចំណាស់ទាំងនោះ ក៏ទប់កំហឹងមិនជាប់៖ «កម្រិតហ្វឹកហាត់របស់អាមូនៅទាបណាស់ ទោះបីជាគេទៅ ក៏គ្មានប្រយោជន៍អ្វីដែរ!»
«ម៉េចក៏គ្មានប្រយោជន៍?» លោកមេភូមិងាកមករកគាត់ទាំងញញឹម៖ «ត្រូវតែមានមនុស្សម្នាក់ប្រមូលសាកសពមែនទេ យាយចាស់?»
លោកយាយស៊ីភាំងបន្តិច ហើយនិយាយលែងចេញ។
ត្រូវតែមានមនុស្សម្នាក់ប្រមូលសាកសព។ ទោះជាសាកសពរបស់សត្រូវ ឬសាកសពរបស់ពួកខ្លួនក៏ដោយ។
សំឡេងសើចបន្លឺមកពីចម្ងាយ ខណៈដែលមនុស្សចាស់ប្រុសស្រីមួយក្រុមកំពុងសើចយ៉ាងខ្លាំង។ លោកមេភូមិ និងមិត្តចាស់ៗរបស់គាត់ជជែកគ្នាយ៉ាងសប្បាយ។ ទូស៊ីង ហ្វឹង លើករឿងអាម៉ាស់របស់ពួកគេកាលពីមុនមកនិយាយ ធ្វើឱ្យអ្នកទាំងអស់ផ្ទុះសំណើច ហើយមុខម្នាក់ៗស្រស់បំព្រង។
ពួកគេមានរឿងជាច្រើនត្រូវនិយាយគ្នា ទាំងរឿងដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធប្រថុយរស់ស្លាប់ជាមួយគ្នា ហើយក្លាយជាសមមិត្តរួមអាវុធ។ នៅមានអតីតកាលជាច្រើនសម្រាប់រំលឹកឡើងវិញទៀត។
តាំងពីលោកមេភូមិធ្លាក់ខ្លួនពិការមក មហិច្ឆតាដ៏អស្ចារ្យរបស់គាត់ក៏រលត់ទៅ ធ្វើឱ្យគាត់ក្លាយជាបុរសចាស់ពិការម្នាក់ដែលបានត្រឹមតែដេកនៅក្នុងភូមិមនុស្សចាស់ពិការ ក្រោមទឹកភ្លៀងនិងផ្លេកបន្ទោរ។ ដានរបស់អធិរាជមនុស្សលោកក៏បាត់បន្តិចម្ដងៗ ហើយឆន្ទៈរបស់សមមិត្តទាំងអស់ក៏រលាយបាត់ដែរ។ ពួកគេលែងបង្ហាញខ្លួនក្នុងលោក ហើយក៏លែងជួបគ្នាទៀត។
ឥឡូវនេះ លោកមេភូមិបានត្រឡប់មកវិញហើយ ហើយពួកគេក៏បានជួបជុំគ្នាម្ដងទៀតតាមការអញ្ជើញ។ ទោះបីជាពេលវេលាកន្លងផុតទៅយូរប៉ុនណាក៏ដោយ ការជួបជុំនេះហាក់ដូចជានាំពួកគេត្រឡប់ទៅគ្រាដែលចិត្តក្លៀវក្លារបស់ពួកគេកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅ។
ឈីន មូ សម្លឹងមើលពួកគេ ហើយឃើញថាម្នាក់ៗប្រែខុសពីធម្មតាខ្លាំងណាស់។ អ្នកខ្លះមិនមែនជាមនុស្សរីករាយច្រើនទេ ដូចជាឥសី ឈីង យូ ដែលតែងធ្វើមុខដូចអ្នកគ្រប់គ្នាជំពាក់ប្រាក់គាត់ជានិច្ច។ ប៉ុន្តែឥឡូវ សូម្បីតែគាត់ក៏ពោរពេញដោយស្នាមញញឹមដែរ។
ឋានៈរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នានៅទីនេះខ្ពង់ខ្ពស់ណាស់។ អ្នកខ្លះជាមេដឹកនាំពូជដែលរស់នៅក្រោមដី អ្នកខ្លះជាអ្នកអមតៈដែលមានឋានៈខ្ពស់ក្នុងលោក អ្នកខ្លះជាមហាបិសាចដែលប្រជាជនគោរពបូជា ហើយអ្នកខ្លះទៀតនាំពូជរបស់ខ្លួនរសាត់អណ្ដែតយ៉ាងសេរីលើសមុទ្រ...
មនុស្សដែលមានចរិតខុសគ្នាស្រឡះទាំងនេះ បានមកជួបជុំគ្នាដោយសារតែត្រាអធិរាជមនុស្សលោក។
លោកមេភូមិពោលទៅកាន់អ្នកទាំងអស់គ្នាដោយចិត្តក្លៀវក្លាថា៖ «ចូរឱ្យឈាមក្នុងបេះដូងរបស់យើងឆេះឡើងម្ដងទៀត ដើម្បីរំលឹកភាពរុងរឿងកាលពីមុន ហើយក្រឡាប់មេឃដីម្ដងទៀត!»
ឥសី ឈីង យូ សើចរហូតស្រក់ទឹកភ្នែក៖ «ឆេះគូទឯងទៅ! អាយុឯងនឹងអស់នៅឆ្នាំក្រោយហើយមិនមែនឬ? តើនៅអាចឆេះបានទៀតឬ?»
«អ្នកអមតៈនៃរាជធានីត្បូងមរកតតូច ម៉េចក៏និយាយពាក្យអសុរសបែបនេះ? បើឯងមានសមត្ថភាព សាកនិយាយបែបនេះនៅក្នុងរាជធានីត្បូងមរកតតូចមើល! ឈីង យូ ឯងក៏នៅសល់ពេលមិនប៉ុន្មានឆ្នាំទៀតសម្រាប់ឆេះដែរ ចុងក្រោយឯងក៏នឹងដូចខ្ញុំ!»
ពួកមនុស្សចាស់សើចខ្លាំងរហូតដំជើង។ ភ្នែករបស់អ្នកអមតៈវីឡូរួមតូចដូចស្នាមឆូត ខណៈដែលនាងសើចហត់ផង និយាយផងថា៖ «ពួកឯងនៅចាំទេ? កាលណានិយាយដល់ការប្រយុទ្ធ អាឈីងតូចរត់លឿនជាងគេ តែវារត់ទៅលាក់ខ្លួន!»
«ឯងក៏មិនប្រសើរជាងខ្ញុំប៉ុន្មានដែរ។ ឯងតែងតែរមូលខ្លួនជាដុំ!»
ពួកមនុស្សចាស់សើចកាន់តែខ្លាំង ហើយចំអន់គ្នាទៅវិញទៅមក៖ «អាឈីងតូចថែមទាំងធ្លាប់ស្រឡាញ់ទេពអប្សរ ស៊្វេ ឈី ហើយតាមលួងលោមនាងអស់ពីសមត្ថភាពទៀតផង!»
«មែនហើយ មែនហើយ ខ្ញុំចាំបាន! អាម្នាក់នេះមុខក្រាស់ខ្លាំងណាស់! ភូស!»
«នៅថ្ងៃដែលទេពអប្សរ ស៊្វេ ឈី ស្លាប់ក្នុងសមរភូមិ អាឈីងតូចយំស្ទើរតែអស់ទឹកភ្នែក»។
គ្មានអ្នកណាសើចនឹងពាក្យទាំងនោះឡើយ ហើយភ្លាមៗនោះ ឥសី ឈីង យូ ចាប់ផ្ដើមយំខ្លាំងៗ។ ទូស៊ីង ហ្វឹង ដែលធ្វើឱ្យបរិយាកាសប្រែជាឆ្គងយ៉ាងនេះ អេះសក់រញ៉េរញ៉ៃរបស់គាត់។ រួចគាត់ដកដង្ហើមធំ ហើយពោលថា៖ «ខ្ញុំនឹកដល់អ្នកតាវ លូ ហ្វឹង។ ពួកយើងស្និទ្ធស្នាលគ្នាណាស់ ហើយគាត់បានស្លាប់ជំនួសខ្ញុំ ដោយយកខ្លួនទប់ការវាយប្រហារដែលប្រាកដជាសម្លាប់ខ្ញុំបាន...»
អ្នកទាំងអស់គ្នាស្ងាត់មាត់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកគេចាប់ផ្ដើមសើចនិងជជែកគ្នាឡើងវិញ ធ្វើឱ្យភាពឆ្គងមុននេះរលាយបាត់ទៅ។
ឈីន មូ គ្រវីក្បាល ហើយបញ្ចេញក្បួនអាថ៌កំបាំងបញ្ជានាគ។ នាគជលទាំងនោះប្រែក្លាយទៅជាសត្វយក្សដែលមានប្រវែងរាប់ម៉ាយ ហើយអ្នកទាំងអស់គ្នាឡើងជិះលើខ្នងពួកវា។
ភូមិគ្រឹះត្រូវបានទុកចោលទទេស្អាត។
ពួកគេជិះនាគឆ្ពោះទៅកាន់មហាប្រាសាទបាក់បែក។ នៅលើខ្នងនាគ អ្នកកាប់សាច់បោះពាងស្រាចែកគ្នា ហើយកំពូលអ្នកបដិបត្តិជំនាន់មុនអោបពាងទាំងនោះ ផឹកតាមចិត្តរបស់ពួកគេ។ សំឡេងសើចបន្លឺឡើងម្ដងម្កាល។ អ្នកកាប់សាច់លើកពាងស្រារបស់គាត់ឡើងខ្ពស់ ហើយសើចយ៉ាងខ្លាំង៖ «ចូរផឹកស្រាបីរយពែងឱ្យសប្បាយ!»
នៅលើខ្នងនាគមួយទៀត មនុស្សខ្វិនយំរអ៊ូឥតសណ្ដាប់ធ្នាប់ថា៖ «ខ្ញុំមិនមែនជាវីរបុរសដូចពួកឯងទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាចោរតូចតាចម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវមកធ្វើជាវីរបុរសជាមួយពួកឯងដែរ?»
រូឡៃចាស់សម្លឹងមើលលោកតាម៉ា ហើយពោលដោយសំឡេងទាបថា៖ «វត្តមហារន្ទះនៅតែត្រូវការឯង ដូច្នេះឯងត្រឡប់ទៅវិញចុះ។ មានខ្ញុំម្នាក់ក៏គ្រប់គ្រាន់ហើយ»។
លោកតាម៉ាពោលយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «លោកជារូឡៃ ខ្ញុំក៏ជារូឡៃដែរ។ លោកដឹងចិត្តរបស់ខ្ញុំច្បាស់»។
រូឡៃចាស់ភាំងបន្តិច៖ «បើឯងនិងខ្ញុំសុទ្ធតែមិនបានត្រឡប់ទៅវិញ តើវត្តមហារន្ទះនឹងទៅជាយ៉ាងណា? តើព្រះពុទ្ធសាសនានឹងទៅជាយ៉ាងណា?»
លោកតាម៉ាផ្គុំបាតដៃទាំងពីរ ហើយលើទឹកមុខរបស់គាត់បង្ហាញនូវការត្រាស់ដឹងម្ភៃប្រភេទ៖ «រស់នៅឱ្យសមនឹងព្រះពុទ្ធសាសនា នោះព្រះពុទ្ធសាសនានឹងមិនធ្វើឱ្យខកបំណងឡើយ»។
រូឡៃចាស់យល់ពីបំណងរបស់គាត់ភ្លាម៖ «ប្រពៃណាស់។ ទោះមានរូឡៃឬគ្មានរូឡៃក៏ដោយ ព្រះធម៌នៅតែមានជានិច្ច។ ព្រះធម៌មិនបានកើតឡើងដោយសាររូឡៃ ហើយក៏មិនរលត់ទៅដោយសាររូឡៃដែរ។ បើពួកគេអាចយល់បាន ពួកគេនឹងក្លាយជារូឡៃ។ បើមិនយល់ ពួកគេគ្រាន់តែជាសង្ឃក្លែងក្លាយប៉ុណ្ណោះ»។
ឈីន មូ នៅលើខ្នងនាគមួយទៀតជាមួយលោកមេភូមិ ហើយគេមិនអាចឈប់សម្លឹងមើលគាត់បានឡើយ។ ចុងក្រោយ គេទប់លែងបាន ក៏ហៅថា៖ «លោកមេភូមិ...»
ស្នាមញញឹមលេចឡើងលើមុខពេញដោយស្នាមជ្រួញរបស់លោកមេភូមិ ហើយគាត់ពោលថា៖ «ម៉េចនឹងងាយស្រួលដល់ម្លឹង? ការជួសជុលស្ពានទេវៈមានបីជំហាន ហើយជំហាននីមួយៗពិបាកជាងជំហានមុន។ ជំហានទីមួយគឺក្បួនអាថ៌កំបាំងស្ពានសារិកា ជំហានទីពីរគឺក្បួនអាថ៌កំបាំងណែនាំអាថ៌ ហើយជំហានទីបីគឺក្បួនអាថ៌កំបាំងឆ្លងទេវៈ។ ខ្ញុំហ្វឹកហាត់ដល់ក្បួនអាថ៌កំបាំងណែនាំអាថ៌ហើយ ដែលចាត់ទុកថាលឿនខ្លាំងណាស់។ ឈីង យូ តើស្ពានទេវៈរបស់ឯងជួសជុលរួចហើយឬនៅ?»
ឥសី ឈីង យូ គ្រវីក្បាល៖ «ខ្ញុំក៏នៅក្នុងជំហានក្បួនអាថ៌កំបាំងណែនាំអាថ៌ដែរ»។
លោកមេភូមិញញឹមយ៉ាងរីករាយ ហើយចំអន់គាត់ថា៖ «លើកនេះ ឯងប្រហែលជាស្លាប់ពេលទៅស្ទាក់ឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់មិនខាន!»
ឥសី ឈីង យូ ជេរគាត់ថា៖ «អាចាស់ចង្រៃ ឯងចេះតែដាក់បណ្ដាសាខ្ញុំ!»
លោកមេភូមិសើចយ៉ាងខ្លាំង៖ «បុព្វបុរសបិសាចសួគ៌ អាយុវជនចាស់ម្នាក់នេះ ក៏កំពុងប្រញាប់មកទីនេះដែរ!» អ្នកទាំងអស់គ្នាសើចឡើងម្ដងទៀត ហើយបរិយាកាសពោរពេញដោយសេចក្ដីរីករាយ។
ព្រះអាទិត្យលិចទៅទិសខាងលិច ហើយផ្ទៃមេឃក៏ងងឹតបន្តិចម្ដងៗ។
នៅឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ សំឡេងស្រពិចស្រពិលមួយដែលស្ដាប់ទៅចម្លែកបន្លឺចុះមកពីលើមេឃ នៅខាងលើអាសនៈបូជាយញ្ញ។ វាជាភាសាអាទិទេព ហើយចង្វាក់ឡើងចុះនៃសំឡេងនោះហាក់ដូចជាមិនមែនជាអ្វីដែលមនុស្សអាចបញ្ចេញបានឡើយ។ ម្ចាស់តារា ឈាវ ម្ចាស់បុប្ផា និងម្ចាស់តារា យ៉ាន ស្ដាប់ដោយគោរព។ នៅពេលដែលព្រះបន្ទូលនោះចប់ អ្នកគ្រប់គ្រងទាំងបីថយក្រោយពីរបីជំហាន ហើយពោលដោយគោរពព្រមគ្នាថា៖ «ទូលបង្គំអនុវត្តតាមព្រះបញ្ជា»។
គ្រប់យ៉ាងនៅលើអាសនៈបូជាយញ្ញស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។
អ្នកគ្រប់គ្រងទាំងបីនៅខាងក្រោមអាសនៈមានទឹកមុខធ្ងន់ធ្ងរ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ម្ចាស់តារា យ៉ាន ទ្រាំមិនបាន ក៏ពោលថា៖ «តើយើងពិតជាត្រូវធ្វើបែបនេះឬ? បើធ្វើមែន នៅទូទាំងអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ នឹងមានមនុស្សនៅរស់មិនប៉ុន្មានទេ...»
ម្ចាស់តារា ឈាវ ពោលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ពួកយើងគ្មានជម្រើសផ្សេងឡើយ។ អាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈកំពុងរីកចម្រើន ហើយអធិរាជ យ៉ានហ្វឹង បានសិតអាវុធទេវៈដែលអាចសម្លាប់ម្ចាស់ត្បូងមរកតបាន។ ការផ្លាស់ប្ដូរអធិរាជមនុស្សលោក ការផ្លាស់ប្ដូរច្បាប់ និងការផ្លាស់ប្ដូរមាគ៌ា បានធ្វើឱ្យអ្នកនៅខាងលើខឹងសម្បា។ បើយើងមិនធ្វើ... បើយើងមិនធ្វើបែបនេះ យើងនឹងមិនអាចសង្គ្រោះខ្លួនឯងបានឡើយ។ ប្រៀបនឹងជីវិតទាបថោកក្នុងលោកិយ ជីវិតរបស់យើងសំខាន់ជាង!»
ម្ចាស់បុប្ផាពោលថា៖ «ប៉ុន្តែ នោះជាជីវិតរាប់មិនអស់...»
«មិនចាំបាច់និយាយទៀតទេ»។ ម្ចាស់តារា ឈាវ លើកដៃឡើង ហើយពោលដោយសំឡេងឥតមនោសញ្ចេតនា៖ «យើងគ្រាន់តែបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួន កុំសួរថាវាត្រូវឬខុស។ ចូរដាស់អាទិទេពនៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ឱ្យភ្ញាក់ឡើង។ នឹងមានសង្គ្រាមហើយ»។
ទឹកមុខរបស់ម្ចាស់តារា យ៉ាន និងម្ចាស់បុប្ផាស្រពោនចុះ។ ម្ចាស់តារា យ៉ាន ដើរទៅរកស្នែងនៅក្បែរអាសនៈបូជាយញ្ញ ហើយផ្លុំវាឡើង។ ភ្លាមៗនោះ សំឡេងធ្ងន់វែងអន្លាយមួយរាលដាលពាសពេញឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។
ទូ... ទូ...
នៅឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ ភ្នំទាំងឡាយឈរយ៉ាងស្កឹមស្កៃ ហើយសត្វចម្លែកជាច្រើនដើរចុះឡើងនៅជុំវិញ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលទាក់ទាញភ្នែកជាងគេ នៅតែជារូបសំណាកដ៏មហិមាទាំងនោះ។
រូបសំណាកទាំងនោះតំណាងឱ្យអាទិទេពដែលមានរូបរាងចម្លែកគ្រប់សណ្ឋាន។ នៅពេលឮសំឡេងស្នែង ផ្ទៃរូបសំណាកស្រាប់តែប្រេះបែក ហើយថ្មប្រែប្រួលយ៉ាងរហ័ស។ ផ្នែកខ្លះក្លាយជាស្បែកងាប់ដែលជ្រុះចេញ ចំណែកផ្នែកខ្លះទៀតក្លាយជាសាច់និងឈាម។
ភ្លាមៗនោះ រូបសំណាកថ្មមួយដែលកំពុងអោននិងលុតជង្គង់ពាក់កណ្ដាល បានដាល់កណ្ដាប់ដៃទៅលើដី ខណៈដែលវាក្រោកឈរឡើង។
បន្ទាប់មក រូបសំណាកថ្មទាំងអស់នៅចន្លោះភ្នំក៏មានជីវិតឡើងវិញ។ ពួកវាបើកភ្នែក ហើយពន្លឺទេវៈនៅក្នុងភ្នែកនោះផ្ទុះឡើងទៅលើជើងមេឃ។
ក្រសែភ្នែករបស់ម្ចាស់តារា ឈាវ ភ្លឺដូចផ្លេកបន្ទោរ ខណៈដែលគាត់ក្រឡេកមើលជុំវិញ មុននឹងស្រែកថា៖ «មន្ត្រីទទួលភ្ញៀវ ចូរដាក់ស្ពាន—»
នៅលើមេឃខាងលើឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ ស្ពានមាសដ៏ភ្លឺចែងចាំងមួយលេចឡើង។ អាទិទេពមន្ត្រីទទួលភ្ញៀវឈរត្រង់នៅទីនោះ ហើយបង្វិលត្រីវិស័យពណ៌មាសនៅពីមុខខ្លួន ដែលកាន់តែភ្លឺឡើងៗ។ មួយរំពេច កាំពន្លឺមួយបាញ់ចេញ ប្រែក្លាយទៅជាស្ពានមាសដែលទម្លុះរបាំងរវាងឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ និងពិភពខាងក្រោម។
កន្ទុយភ្នែករបស់ម្ចាស់តារា ឈាវ កន្ត្រាក់ ហើយគាត់ស្រាប់តែខាំធ្មេញជាប់៖ «អាទិទេពទាំងអស់ ចូរស្ដាប់បញ្ជាខ្ញុំ ចុះទៅកាន់លោកមនុស្ស!»
អាទិទេពទាំងនោះហោះឡើង ប្រែក្លាយទៅជាកាំពន្លឺ ហើយតាមស្ពានពន្លឺចេញពីឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។ ភ្លាមៗនោះ នៅលើដែនដីលោកខាងលិច ពន្លឺតារាហោះកាត់ផ្ទៃមេឃ។
ពេលនោះជាយប់ ហើយមានផ្កាយធ្លាក់ដប់ប្រាំបីដួងអូសកន្ទុយវែងៗ ទម្លុះផ្ទៃមេឃឆ្ពោះទៅទិសខាងកើត។
នៅក្នុងរាត្រីនៃមហាប្រាសាទបាក់បែក ព្រិលធ្លាក់យ៉ាងក្រាស់ពីលើមេឃ ខណៈដែលលោកបុព្វបុរសវ័យក្មេង និងព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យ អង្គុយនៅក្នុងប្រាសាទបាក់បែកក្បែរភ្នក់ភ្លើង ដែលបំភ្លឺជុំវិញពួកគេ។
«ព្រិលធ្លាក់ហើយ»។ ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យងើបមុខឡើង សម្លឹងមើលផ្កាព្រិលដែលរសាត់ចុះពីក្នុងភាពងងឹត៖ «រដូវរងាឆ្នាំនេះហាក់ដូចជាយូរណាស់»។
លោកបុព្វបុរសវ័យក្មេងយកដំបងឆ្កឹះអុស ធ្វើឱ្យភ្លើងឆេះកាន់តែខ្លាំង។ ខណៈដែលភ្នក់ភ្លើងឆេះប្រេះៗ ផ្កាភ្លើងហោះឡើងជាមួយផ្សែង។
«ចាត់ទុកថានៅល្អហើយ។ ឆ្នាំថ្មីប្រហែលជាកន្លងផុតទៅហើយមែនទេ?» លោកបុព្វបុរសវ័យក្មេងញញឹម៖ «បន្ទាប់ពីនោះ...»
នៅពេលនោះ សំឡេងសើចមួយស្រាប់តែបន្លឺឡើង៖ «បន្ថែមភ្លើងឱ្យធំបន្តិច។ ខ្ញុំក៏ចង់អាំងភ្លើងដែរ»។
អ្នកទាំងពីរងាកទៅក្រោយ ហើយឃើញបុរសម្នាក់ពាក់មួកស្លឹកឫស្សីរាងសាជីដើរចេញពីភាពងងឹត។ គាត់មានម្រាមដៃតែប្រាំបួនប៉ុណ្ណោះ ហើយចំហាយដង្ហើមរបស់គាត់កកជាអ័ព្ទនៅពេលដែលគាត់ដកដង្ហើមចេញ។
«មិត្តតាវ លីង ជីង»។ លោកបុព្វបុរសវ័យក្មេងប្រញាប់ក្រោកឡើងស្វាគមន៍គាត់។
អ្នកតាវ លីង ជីង តបការគោរព ហើយដោះមួកស្លឹកឫស្សីចេញ មុននឹងលាតដៃទៅអាំងភ្លើង។ ក្រសែភ្នែករបស់គាត់ភ្លឺផ្លេក៖ «មិត្តតាវបិសាចសួគ៌ក៏ឆ្លើយតបនឹងការកោះហៅរបស់អធិរាជមនុស្សលោក ហើយទៅជួបទ្រង់ដែរឬ?»
លោកបុព្វបុរសវ័យក្មេងគ្រវីក្បាល៖ «ខ្ញុំមិនទៅជួបពួកគេទេ។ ខ្ញុំដឹងរួចហើយថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង ដូច្នេះខ្ញុំគ្រាន់តែរង់ចាំនៅទីនេះ។ ទោះបីជាពួកគេមកមិនទាន់ពេលក៏ដោយ ខ្ញុំក៏អាចស្ទាក់អាទិទេពនៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ជាមុនបានដែរ។ មិត្តតាវ លីង ជីង ចុះលោកវិញ?»
អ្នកតាវ លីង ជីង ញញឹម៖ «ខ្ញុំស្ទាក់ស្ទើរយូរណាស់ ព្រោះខ្ញុំមិនសូវចុះសម្រុងនឹងមនុស្សជាច្រើនទេ ដូចជាអាទិទេពដាវចាស់ជាដើម។ មើលម្រាមដៃនេះចុះ គាត់ជាអ្នកកាត់វា។ ប៉ុន្តែក្រោយពីគិតទៅគិតមក រឿងទាំងអស់នេះសុទ្ធតែទាក់ទងនឹងការសន្យារបស់បុព្វបុរសពូជមនុស្ស។ បើខ្ញុំមិនរក្សាការសន្យានោះ ខ្ញុំនឹងលែងសមជាមនុស្សទៀតហើយ ដូច្នេះខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តទៅជួបពួកគេ»។
លោកបុព្វបុរសវ័យក្មេងពោលទាំងញញឹមថា៖ «បើដូច្នេះ លោកមិនចាំបាច់ទៅទៀតទេ។ លោកអាចរង់ចាំនៅទីនេះបាន។ បើពួកគេមកមិនទាន់ពេល យើងអាចជួយគ្នាទប់ពន្យារពេលពួកអាទិទេពសិន»។
អ្នកតាវ លីង ជីង ងក់ក្បាល ហើយអ្នកទាំងបីក៏លែងនិយាយអ្វីទៀត។
នៅពេលពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រមកដល់ ព្រិលឈប់ធ្លាក់ ហើយខ្សែពន្លឺតារាដ៏អស្ចារ្យជាច្រើនលេចឡើងលើមេឃ ហោះពីទិសខាងលិចឆ្ពោះទៅទិសខាងកើត។
លោកបុព្វបុរសវ័យក្មេងញញឹមដាក់ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យ៖ «យកធាតុរបស់ខ្ញុំ និងមិត្តតាវ លីង ជីង ត្រឡប់ទៅវិញផង បើឯងនៅអាចរកសាកសពរបស់ពួកយើងឃើញ»។
ព្រឹទ្ធាចារ្យគ្រប់គ្រងវិន័យឱនកាយគោរព៖ «សូមជូនដំណើរអ្នកទាំងពីរ!»
នៅពេលដែលគាត់ងើបមុខឡើង លោកបុព្វបុរសវ័យក្មេង និងអ្នកតាវ លីង ជីង បានបាត់ខ្លួនទៅហើយ។ នៅលើមេឃមានខ្សែពន្លឺពីរបន្ថែមទៀត ហោះទ្រេតឡើងទៅស្ទាក់ផ្កាយធ្លាក់ទាំងដប់ប្រាំបីដួង។