រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈបានដើរចូលមកក្នុងភូមិគ្រឹះ ហើយក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួនដោយក្តីស្ងើចសរសើរ។ លោកពោលសរសើរថា៖ «នៅពេលដែលខ្ញុំចូលនិវត្តន៍បន្ទាប់ពីការកែទម្រង់ទទួលបានជោគជ័យ ខ្ញុំក៏ចង់ស្វែងរកទេសភាពដ៏គួរឱ្យរីករាយបែបនេះដែរ ដើម្បីរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្តរីករាយជាមួយប្រពន្ធកូនរបស់ខ្ញុំ»។
ឈីន មូ ស្វាគមន៍លោកទាំងស្នាមញញឹម៖ «តើស្ដេចសួគ៌អញ្ជើញមកដល់ទីនេះមានការអ្វីដែរ?»
«ខ្ញុំមកទីនេះ មិនមែនក្នុងនាមជាស្ដេចសួគ៌នៃបក្សវិសុទ្ធសួគ៌ (Heavenly Saint Heavenly King) មកជួបមេបក្សនោះទេ ប៉ុន្តែក្នុងនាមជារាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ មកគាល់អធិរាជមនុស្សលោក។ សូមអធិរាជមនុស្សលោកមេត្តាជួយពួកយើងផង!»
ទឹកមុខរបស់ ឈីន មូ ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ភ្លាម៖ «លោករាជគ្រូ សូមមានប្រសាសន៍មក!»
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន មុននឹងពោលថា៖ «អធិរាជមនុស្សលោកចាស់នៅឯណា? តើខ្ញុំអាចអញ្ជើញលោកមកពិភាក្សាជាមួយគ្នាផងបានទេ?»
អ្នកទាំងពីរបានរកឃើញលោកមេភូមិកំពុងអង្គុយផឹកតែជាមួយគ្រូថ្នាំ។ មានស្ត្រីជាច្រើនឡោមព័ទ្ធជុំវិញពួកគាត់ ដោយកាន់ពែងតែលើកដាក់ដល់បបូរមាត់ឱ្យ ធ្វើឱ្យអ្នកទាំងពីរមិនបាច់សូម្បីតែលូកដៃ។ កន្ទុយភ្នែករបស់រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈកន្ត្រាក់។ ព្រះវររាជមាតាក៏ស្ថិតនៅក្នុងចំណោមនារីៗទាំងនោះដែរ។
លោកប្រញាប់យកដៃអាវបាំងមុខ ហើយធ្វើពុតជាមើលមិនឃើញ។
លោកតែងតែមានជម្លោះជាមួយព្រះវររាជមាតា ដែលបានប្រឆាំងនឹងលោកជាច្រើនលើកច្រើនសារ។ លើសពីនេះ ការដែលស្ដេចពុលតូច ហ្វូ យាន់ឈីង (Fu Yuanqing) ដាក់ថ្នាំពុលលោក ក៏ជាគំនិតរបស់ព្រះនាងផងដែរ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកនៅតែជាមន្ត្រីនៃអាណាចក្រ ដូច្នេះនៅពេលដែលឃើញព្រះវររាជមាតាកំពុងបម្រើបុរសម្នាក់បែបនេះ លោកពិតជាត្រូវតែគេចវេះ។
ព្រះវររាជមាតាទតឃើញលោក ហើយញញឹមចំអក ប៉ុន្តែមិនបានគេចវេះឡើយ។
គ្រូថ្នាំឃើញស្ថានការណ៍បែបនេះ ក៏ញញឹមហើយពោលថា៖ «នៅទីនេះមានរឿងលោកិយច្រើនពេកហើយ ដូច្នេះតោះយើងទៅកន្លែងផ្សេងវិញ។ ខ្ញុំស្គាល់កន្លែងមួយដែលមានទេសភាពស្រស់ស្អាតណាស់។ យកឧបករណ៍ភ្លេងរបស់នាងៗទៅជាមួយផង ដើម្បីយើងទៅលេងភ្លេងកម្សាន្តនៅទីនោះ»។
ពួកនារីៗបានរាំច្រៀងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ ខណៈដែលពួកនាងដើរចេញទៅជាមួយគាត់។
លុះពេលនោះហើយ ទើបរាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈដកដៃអាវចេញពីភ្នែក ហើយគោរពសួរសុខទុក្ខលោកមេភូមិ។ បន្ទាប់ពី ឈីន មូ អង្គុយចុះ លោកក៏អង្គុយតាមដែរ។
«ព្រឹត្តិការណ៍មិនប្រក្រតីបានកើតឡើងនៅក្នុងអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈម្ដងហើយម្ដងទៀត។ រតនវត្ថុជាច្រើន និងរូបសំណាកថ្មរាប់រយបានលេចឡើង ប៉ុន្តែរឿងនេះប្រាកដជាមិនរួចផុតពីត្រចៀករបស់លោកទាំងពីរឡើយ មែនទេ? ខ្ញុំជឿថាខ្ញុំមិនចាំបាច់ពន្យល់ពីគ្រោះថ្នាក់របស់វាជូនអធិរាជមនុស្សលោកទាំងពីរទៀតទេ»។
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈចូលចំប្រធានបទតែម្ដង៖ «ដំណើរមកលើកនេះរបស់ខ្ញុំ គឺដើម្បីសូមឱ្យអធិរាជមនុស្សលោកយកត្រាអធិរាជមនុស្សលោកចេញមក ដើម្បីបញ្ជាវីរបុរសទាំងអស់ក្នុងលោកឱ្យប្រយុទ្ធតទល់នឹងឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ ការពារកុំឱ្យប្រជាជនរងទុក្ខវេទនាទៀត!»
លោកមេភូមិសម្លឹងមើលលោកយ៉ាងចម្លែក រួចសួរថា៖ «តើលោករាជគ្រូធ្លាប់បានទៅឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ដែរឬទេ?»
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈគ្រវីក្បាល។
«ប្រសិនបើឯងដឹងពីកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់ឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ ឯងនឹងមិនគិតបែបនេះទេ។ កាលពីមុន ខ្ញុំបាននាំវីរបុរសទាំងអស់ក្រោមការបញ្ជារបស់ខ្ញុំ ហើយគ្រោងធ្វើការតស៊ូរស់ឬស្លាប់ជាមួយឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់នៅឯដែនដីលោកខាងលិច ប៉ុន្តែលទ្ធផលគឺមានតែខ្ញុំម្នាក់ឯងដែលបាត់បង់ដៃនិងជើង។ ឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់មិនត្រឹមតែមានអ្នកគ្រប់គ្រងទាំងបួននៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងមានអាទិទេពក្លែងក្លាយ (False God) ផ្សេងៗទៀតផង។ អ្នកគ្រប់គ្រងទាំងបួនមិនគួរឱ្យខ្លាចទេ ប៉ុន្តែឯងនឹងជួបនឹងអាទិទេពពិត ជាអាទិទេពពិតប្រាកដដ៏ជាព្រះម្ចាស់»។
ផ្ទៃមុខចាស់ជរារបស់គាត់ពោរពេញដោយស្នាមជ្រីវជ្រួញយ៉ាងជ្រៅ។ ហាក់ដូចជាមានកសិករចាស់ម្នាក់កំពុងបែរខ្នងទៅរកព្រះអាទិត្យនៅក្នុងនោះ ហើយស្នាមជ្រីវជ្រួញទាំងនោះ គឺជាដីដែលគាត់បានភ្ជួររាស់។
«អាទិទេពពិត គឺជាដែនអាទិទេពគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់» លោកមេភូមិពោលដោយស្ងប់ស្ងាត់។ «ក្បាច់ដាវរបស់ខ្ញុំចាញ់ក្បាច់ដាវរបស់គេ ហើយគេបានកាត់ជើងនិងដៃរបស់ខ្ញុំ។ អធិរាជមនុស្សលោក? ឆេ! នោះជាពាក្យដែលគេបាននិយាយ មុននឹងបោះខ្ញុំចោលដូចសំរាម»។
គាត់សម្លឹងមើលរាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ៖ «នៅពេលនោះ ឯងនៅក្មេងនៅឡើយ ដូច្នេះឯងមិនដឹងពីរឿងនេះទេ។ អ្នកបដិបត្តិដ៏ខ្លាំងពូកែដែលដើរតាមខ្ញុំ ខ្លះស្លាប់ ខ្លះរត់គេចខ្លួន ខ្លះទៀតបែកខ្ញែកគ្នាអស់។ ខ្ញុំ ជាអធិរាជមនុស្សលោកនេះ បានបរាជ័យទាំងស្រុង។ ខ្ញុំបានទទួលរងនូវការបរាជ័យយ៉ាងអាម៉ាស់។ សមិទ្ធផលរបស់ឯងខាងក្បាច់ដាវបានលើសខ្ញុំទៅហើយ ទោះបីជាសមិទ្ធផលរបស់ឯងលើមាគ៌ាដាវនៅទាបជាងខ្ញុំបន្តិចក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើឯងទៅឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ ទីបញ្ចប់របស់ឯងនឹងដូចខ្ញុំអញ្ចឹង»។
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈជ្រួញចិញ្ចើម៖ «បើដូច្នេះ...»
«កុំទៅឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់អី តែត្រូវស្ទាក់ចាំពួកវាវិញ» លោកមេភូមិពោល។ «អ្នកណាក៏ដោយដែលចុះមក ត្រូវតែសម្លាប់ចោល។ ចុះមកម្នាក់ យើងសម្លាប់ម្នាក់។ ចុះមកទាំងអស់ យើងសម្លាប់ទាំងអស់។ កុំបារម្ភពីអាទិទេពពិតនោះអី។ គេត្រូវការការបូជាយញ្ញសាច់និងឈាមយ៉ាងច្រើនទើបអាចចុះមកបាន។ កាលនោះ គេអាចមកដល់បាន គឺដោយសារតែអាទិទេពនៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ត្រូវបានគេយកមកធ្វើជាគ្រឿងបូជាយញ្ញប៉ុណ្ណោះ»។
«បើដូច្នេះ...» រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈសម្លឹងទៅ ឈីន មូ ហើយសួរដោយស្មោះស្ម័គ្រថា៖ «តើខ្ញុំអាចសុំត្រាអធិរាជមនុស្សលោកបានទេ?»
ឈីន មូ បានយកដុំខ្មៅមួយដុំដែលជាត្រានោះចេញមក។ វាមិនមានរូបរាងទាក់ទាញអ្វីសោះ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានបង្កើតឡើងពីរតនវត្ថុដ៏ល្អបំផុតទាំងអស់នៃគ្រប់ត្រកូលនិងគ្រប់និកាយ។ ពួកវាត្រូវបានលត់ដំរួមបញ្ចូលគ្នាជាតែមួយ ហើយតំណាងឱ្យអំណាចរបស់អធិរាជមនុស្សលោក។
ឈីន មូ លើកចិញ្ចើម ហើយយកត្រារបស់គេចេញមក។ សកម្មភាពនេះមានន័យថា គេដែលជាអធិរាជមនុស្សលោក នឹងដើរចេញពីខាងក្រោយឆាកមកកាន់ខាងមុខ ដែលនាំមកនូវគ្រោះថ្នាក់ជាច្រើនដល់ខ្លួនគេ។
ដូចលោកមេភូមិកាលពីមុនដែរ គេបានក្លាយជាអធិរាជមនុស្សលោក ហើយគ្មានជម្រើសផ្សេងក្រៅពីប្រឈមមុខនឹងស្ថានការណ៍រស់ឬស្លាប់របស់មនុស្សជាតិឡើយ។ មានព្រួញលាក់កំបាំងជាច្រើនកំពុងតម្រង់មករកតំណែងនោះ!
យោងតាមការបង្រៀនរបស់មនុស្សនៅក្នុងភូមិ របស់ដូចជាត្រាអធិរាជមនុស្សលោកគួរតែបោះចោលឱ្យបានឆ្ងាយតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ប៉ុន្តែមនុស្សនៅក្នុងភូមិក៏បានបង្រៀនគេឱ្យចេះទទួលខុសត្រូវផងដែរ។
ចាស់ៗទាំងប្រាំបួននាក់នៅក្នុងភូមិបានបង្រៀនគេនូវរឿងផ្សេងៗគ្នា ដែលពេលខ្លះផ្ទុយគ្នាទៅវិញទៅមក ដូច្នេះគេត្រូវតែជ្រើសរើស ហើយធ្វើតាមសំឡេងបេះដូងរបស់ខ្លួន។
ឈីន មូ ដកដង្ហើមវែង ហើយសួរថា៖ «លោកមេភូមិ តើត្រានេះប្រើដោយរបៀបណា?»
«បញ្ចូលឈីជីវៈ (vital qi) របស់ឯងទៅក្នុងវា រួចទុកឱ្យពួកយើងជួយឯង»។
ឈីន មូ បានរុញឈីជីវៈរបស់គេចូលទៅ ហើយវាក៏ហូរចូលទៅក្នុងត្រាអធិរាជមនុស្សលោក។ ដុំខ្មៅនោះហាក់ដូចជាមានស្មារតីសកម្មមួយប្រភេទ ហើយហូរត្រឡប់មករកម្ចាស់របស់វាវិញ។
ឈីន មូ មានអារម្មណ៍ថាមានការផ្ទុះមួយនៅក្នុងក្បាលភ្លាមៗ ហាក់ដូចជាអ្នកបដិបត្តិដ៏ខ្លាំងពូកែដែលមិនចេះចុះចាញ់ និងស្មារតីមិនចុះចាញ់របស់ពួកគេ បានលាក់ខ្លួននៅខាងក្នុង ហើយឥឡូវនេះកំពុងស្ទុះមករកគេ។
ក្នុងភាពភ្លឹកស្មារតី គេគិតថាគេបានឃើញមនុស្សមួយក្រុមស្លៀកពាក់រហែករហុយកំពុងដើរមករកគេ។ នៅពីក្រោយពួកគេ គឺជាប្រជារាស្ត្រសាមញ្ញរាប់មិនអស់មកពីពូជសាសន៍ផ្សេងៗ ដែលជាផ្នែកមួយនៃគ្រប់ត្រកូលនិងគ្រប់និកាយនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ។ ពួកគេគឺជាបុព្វបុរសរបស់ប្រជាជននៅលើទឹកដីនេះ។
ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេមើលទៅស្គមស្គាំង ហើយបង្ហាញពីស្នាមនៃការលំបាកវេទនា និងភ្លើងសង្គ្រាម រួមជាមួយនឹងការដឹងពីការបាត់បង់ជីវិតជាច្រើន។ ក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេពោរពេញដោយក្ដីសោកសៅ និងការភ័យខ្លាច។ ពួកគេបានផ្ទុកនូវប្រវត្តិសាស្ត្រដែលអាចធ្វើឱ្យមនុស្សអស់សង្ឃឹម នៅពេលដែលមហន្តរាយបានវាយប្រហារលើទឹកដីនោះ។ ពួកអាទិទេពនិងបិសាចបានសាបព្រោះមហន្តរាយ ហើយគឺអធិរាជមនុស្សលោកហ្នឹងហើយ ដែលបាននាំពួកគេចេញពីភាពអស់សង្ឃឹម នាំពួកគេមកកាន់ទឹកដីថ្មីនេះ។
ម្នាក់ៗក្នុងចំណោមពួកគេបានយករតនវត្ថុរបស់ខ្លួនចេញមក ហើយដាក់បញ្ចូលស្មារតីរបស់ខ្លួនទៅក្នុងនោះ។ បន្ទាប់មក រតនវត្ថុទាំងនោះត្រូវបានរំលាយ ហើយលត់ដំទៅជាត្រាដ៏ធំមួយ មុននឹងត្រូវបានគេថ្វាយជូនបុរសនោះដោយការគោរព។
«អ្នកដែលកាន់ត្រានេះ នឹងក្លាយជាអធិរាជមនុស្សលោក!» ស្មារតីរបស់ពួកគេបានប្រែក្លាយជាសំឡេងដែលផ្ទុះឡើងនៅក្នុងខួរក្បាលរបស់ ឈីន មូ។ «នៅពេលដែលត្រាអធិរាជមនុស្សលោកបានចេញមក គ្មាននរណាហ៊ានប្រឆាំងឡើយ!»
បេះដូងរបស់ ឈីន មូ ញាប់ញ័រ។ នៅពេលនោះ រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ និងលោកមេភូមិ បានបញ្ចេញឈីជីវៈរបស់ពួកគេ ដើម្បីជួយធ្វើឱ្យត្រាអធិរាជមនុស្សលោកដំណើរការ។ ជាមួយនឹងសំឡេងហ៊ឹងៗ វាបានហោះឡើងខ្ពស់ទៅលើមេឃ ហើយបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺចែងចាំង!
ស្មារតីមិនចុះចាញ់បានប្រែក្លាយទៅជារូបធាតុ ហើយរូបរាងរបស់ពួកបុព្វបុរសនិងពួកអធិរាជដែលបានបង្កើតនិកាយនិងនគរនានាបានភ្លឺចែងចាំង ដោយបោះពុម្ពរូបរាងដ៏អង់អាចរបស់ពួកគេនៅលើផ្ទៃមេឃនិងផែនដី។
ស្មារតីដ៏គួរឱ្យខ្លាចបានហូររាលដាលទៅគ្រប់ទិសទី ដោយនាំយកនូវការកោះហៅទៅកាន់អ្នកស្នងតំណែងរបស់ពួកគេដែលមកពីខ្សែស្រឡាយតែមួយ ហៅពួកគេឱ្យចេញមុខមក។
នោះគឺជាការសន្យារបស់ពួកគេ ជាការសន្យាអមតៈដែលពួកគេបានធ្វើចំពោះអធិរាជមនុស្សលោក ដើម្បីតបស្នងនឹងគុណូបការរបស់ទ្រង់!
នៅពេលដែលត្រាអធិរាជមនុស្សលោកបានចេញមក គ្មាននរណាហ៊ានប្រឆាំងឡើយ!
ការសន្យាដែលបុព្វបុរសបានធ្វើកាលពីពីរម៉ឺនឆ្នាំមុន ត្រូវតែគោរពតាម ទោះបីជាពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅយូរយ៉ាងណាក៏ដោយ!
មួយសន្ទុះក្រោយមក លោកមេភូមិ និងរាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ បានដកអំណាចវេទមន្តរបស់ពួកគេមកវិញ។ ឈីន មូ បានរំសាយឈីជីវៈរបស់គេ ខណៈដែលគំនិតរបស់គេកំពុងរំជួលយ៉ាងខ្លាំង។
នោះគឺជាត្រាអធិរាជមនុស្សលោក ជារតនវត្ថុដែលគ្រប់ត្រកូលនិងគ្រប់និកាយបានរួមគ្នាថ្វាយជូនអធិរាជមនុស្សលោក។ ច្បាស់ណាស់ថាវាមិនមានអានុភាពផ្ទាល់ខ្លួនទេ ប៉ុន្តែវាមានសមត្ថភាពដ៏អស្ចារ្យក្នុងការប្រមូលផ្ដុំអ្នកគាំទ្រ!
«តោះយើងរង់ចាំនៅទីនេះប៉ុន្មានថ្ងៃសិន។ អ្វីដែលត្រូវមក នឹងមកដល់ជាមិនខាន» លោកមេភូមិពោលដោយព្រងើយកន្តើយ។
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈយល់ព្រម៖ «តើខ្ញុំអាចសួរបានទេថា នឹងមានកំពូលអ្នកជំនាញប៉ុន្មាននាក់មកដល់? អ្នកបដិបត្តិដ៏ខ្លាំងពូកែនៃដែនស្ពានទេវៈ (Divine Bridge Realm) ធម្មតា នឹងមិនសូវមានប្រយោជន៍ប៉ុន្មានទេ។ ទោះបីជាពួកគេមកក៏ដោយ ក៏ពួកគេគ្រាន់តែអាចមកបូជាជីវិតរបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ»។
លោកមេភូមិញញឹម៖ «អ្នកដែលហ៊ាន ហើយអាចមកដល់បាន ប្រាកដជាកំពូលអ្នកជំនាញដោយធម្មជាតិហើយ»។
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈនៅតែមានអារម្មណ៍មិនស្រួល។ កំពូលអ្នកជំនាញនៃលោកនេះ ជាធម្មតាតែងតែស្ថិតនៅក្នុងដែនដីបរិសុទ្ធ ហើយអ្នកដែលអាចស្មើនឹងពួកគេបាន មានតែរូឡៃចាស់ (Old Rulai) មហាគ្រូតាវចាស់ (Old Daoist Master) និងកំពូលអ្នកជំនាញមកពីរាជធានីត្បូងមរកតតូច (Little Jade Capital) ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ រាជធានីត្បូងមរកតតូចនៅឆ្ងាយដាច់ពីកិច្ចការលោកិយ ចំណែករូឡៃចាស់ និងមហាគ្រូតាវចាស់ ក៏បានចូលនិវត្តន៍ទៅហើយ។ អ្នកដែលអាចមកដល់បាន មិនមានចំនួនច្រើនប៉ុន្មានទេ។
ចិត្តរបស់ ឈីន មូ កម្រើកបន្តិច៖ «ពេលដែលខ្ញុំបានឃើញរូបរាងទាំងនោះអម្បាញ់មិញ មិនមែនសុទ្ធតែជាមនុស្សទាំងអស់នោះទេ។ ពួកគេខ្លះច្បាស់ជាមកពីពូជសាសន៍ផ្សេង»។
«ខ្ញុំក៏បានឃើញពូជសាសន៍ចម្លែកៗជាច្រើនដែរ» រាជគ្រូក៏ពោលដែរ។
«កាលនោះ ត្រកូលដែលអធិរាជមនុស្សលោកបានជួយសង្គ្រោះ មិនមែនមានតែមនុស្សប៉ុណ្ណោះទេ។ ពួកគេខ្លះបានបោះបង់ទឹកដីសន្តិភាពអមតៈនេះ ដើម្បីទៅស្វែងរកលំនៅថ្មីនៅតំបន់ផ្សេងទៀត»។
ទឹកមុខរបស់រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈពោរពេញដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល៖ «ពួកគេបានទៅក្រៅប្រទេសឬ?»
នៅឯសមុទ្រខាងកើត កោះដ៏ធំមួយកំពុងរំកិលខ្លួនបន្តិចម្ដងៗនៅលើមហាសមុទ្រ។ នៅលើនោះមានពូជសាសន៍ចម្លែកមួយរស់នៅ។ បុរសៗមានស្នែងនៅលើក្បាល ហើយជាអ្នករកស៊ីចិញ្ចឹមជីវិត ចំណែកស្ត្រីៗវិញគ្មានស្នែងទេ។
ពេលដែលមនុស្សទាំងនោះលោតចូលទៅក្នុងសមុទ្រ រាងកាយរបស់ពួកគេនឹងញ័រ ហើយប្រែក្លាយទៅជាត្រីបាឡែនដ៏ធំ។ ប៉ុន្តែ ក្បាលរបស់ពួកគេនៅតែរក្សាស្នែងស្រួចដូចជាដែកស្វាន ដែលពួកគេប្រើដើម្បីហែលកាត់ទឹកហាក់ដូចជាកំពុងហោះហើរ។ សត្វចម្លែកនៅក្នុងសមុទ្រមិនមែនជាគូប្រជែងរបស់ពួកគេឡើយ។
រាល់ពេលដែលចាប់បានចំណី ត្រីបាឡែនទាំងនោះនឹងលោតត្រឡប់មកលើកោះវិញ ហើយប្រែក្លាយទៅជាមនុស្សវិញនៅពេលដែលពួកវាចុះដល់ដី។ បន្ទាប់មក ពួកគេនឹងនាំយកចំណីដែលចាប់បានទៅកាន់ភូមិ។
ភ្លាមៗនោះ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅលើកោះអាចមានអារម្មណ៍ពីការកោះហៅដែលមិនអាចរៀបរាប់បាន ចេញពីខ្សែស្រឡាយឈាមរបស់ពួកគេ។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានសម្លឹងមើលទៅកាន់ទឹកដីដ៏ឆ្ងាយ។
«ការកោះហៅរបស់ត្រាអធិរាជមនុស្សលោក!»
នៅក្នុងប្រាសាទដែលស្ថិតនៅកណ្ដាលកោះ បេះដូងរបស់ពួកចាស់ទុំស្លៀកពាក់សបានលោតញាប់ ខណៈដែលពួកគេស្រែកឡើងថា៖ «ឆាប់ឡើង ដាស់លោកបុព្វបុរសចាស់ឱ្យភ្ញាក់!»
«អាង—»
សំឡេងស្រែកដ៏ពីរោះរបស់ត្រីបាឡែនបានបន្លឺចេញពីបាតសមុទ្រ ហើយកោះនោះក៏ញ័រ ពីព្រោះវាគឺជាខ្នងរបស់ត្រីបាឡែន។ នៅពេលដែលត្រូវបានដាស់ឱ្យភ្ញាក់ វាបានបាញ់សសរទឹកដែលមានកម្ពស់រាប់រយយ៉ាត។
នៅទីឆ្ងាយនោះ មានកោះជាច្រើនទៀតកំពុងអណ្ដែត ដែលក៏ជារបស់ត្រីបាឡែនដ៏ធំៗដែរ។
មនុស្ស និងវិមាននៅលើកោះសមុទ្រមួយ បានហោះចេញទៅ ហើយមកកាន់កោះមួយទៀត។ បន្ទាប់មក ត្រីបាឡែនដ៏ធំនោះក៏លិចចុះទៅបាតសមុទ្របន្តិចម្ដងៗ ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក បុរសម្នាក់អាក្រាតកាយពាក់កណ្ដាលខ្លួន សក់វែង និងមាឌមាំមួន បានដើរចេញពីសមុទ្រ ហើយឈានជើងឡើងលើកោះនោះ។
នៅក្នុងវិមានស្ដេចសមុទ្រ (Hall of Sea King) ពួកចាស់ទុំស្លៀកពាក់សជាច្រើនកំពុងរង់ចាំ។ នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញបុរសមាំមួននោះ ពួកគេទាំងអស់គ្នាក៏ឱនគោរព៖ «ស្ដេចគុន!»
«បុព្វបុរសនៃពូជគុន (Kun) បានធ្វើការសន្យាកាលពីពីរម៉ឺនឆ្នាំមុន ហើយវានៅតែហូរនៅក្នុងឈាមរបស់យើងរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ វានៅតែស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនយើង!» ស្ដេចគុនក្រឡេកមើលជុំវិញ ហើយពោលថា៖ «ត្រាអធិរាជមនុស្សលោកបានកោះហៅយើង ដូច្នេះយើងត្រូវតែទៅដោយខ្លួនឯង។ អញ្ជើញវត្ថុស័ក្ដិសិទ្ធិចេញមក!»
ពួកចាស់ទុំស្លៀកពាក់សជាច្រើនបានញែកជាពីរជួរ នៅមុខអាសនៈបូជាយញ្ញក្នុងវិមានស្ដេចសមុទ្ររបស់ពួកគេ។ នៅខាងក្នុងនោះ មានស្នែងមាសវែងមួយមានរាងជាខ្សែវង់ ដែលមើលទៅដូចជាលំពែងមាស។
ស្ដេចគុនបានគោរព ហើយយកស្នែងវែងនោះចេញមក។ ភ្លាមៗនោះ រលកដ៏ធំបានបោកបក់ឡើងដល់មេឃនៅជុំវិញកោះ ហើយពួកចាស់ទុំស្លៀកពាក់សបានជូនដំណើរគាត់ដោយការគោរព។
ស្ដេចគុនកាន់លំពែងមាស ខណៈដែលគាត់រត់កាត់សមុទ្រ ប្រែក្លាយខ្លួនត្រឡប់ទៅជាត្រីបាឡែនដ៏ធំដែលមានស្នែងវែងវិញ ហើយជិះរលកឆ្ពោះទៅកាន់សន្តិភាពអមតៈ។ នៅពេលដែលស្ដេចគុនលោតចេញពីរលក សត្វស្លាបដ៏ធំមួយបានហោះកាត់ពីលើគាត់ ដោយស្លាបរបស់វាលាតសន្ធឹងធំទូលាយរាប់ហិកតា។
នៅពេលដែលសត្វស្លាបដ៏ធំនោះបានឃើញគាត់ រាងកាយរបស់វាស្រាប់តែបង្វិល ហើយហោះមកយ៉ាងលឿនដូចព្រួញ។ រោមរាប់មិនអស់បានបក់រវិចៗតាមខ្យល់ ខណៈដែលវាប្រែក្លាយទៅជាស្ត្រីម្នាក់ដែលចុះមកឈរនៅពីមុខស្ដេចគុន។ ជើងរបស់នាងគឺជាក្រញ៉ាំ ខណៈដែលនៅលើក្បាលរបស់នាងមានមកុដជ័យជម្នះដែលធ្វើពីរោមសត្វ។
ស្ដេចគុនញញឹម ហើយពោលថា៖ «មហាក្សត្រី អ៊ី (Yi) នាងក៏មកដែរឬ?»
«អធិរាជមនុស្សលោកបានកោះហៅយើងម្ដងទៀតហើយ ហើយយើងត្រូវតែមក ដើម្បីបំពេញការសន្យាដែលបុព្វបុរសរបស់យើងបានធ្វើ។ តើយើងអាចមិនមកយ៉ាងម៉េចកើត?»
ភ្លាមៗនោះ សមុទ្របានរំជើបរំជួល ហើយនាវាសំបកអណ្ដើកខ្មៅងងឹតមួយបានទម្លុះចេញពីបាតសមុទ្រ លោតចេញពីផ្ទៃទឹក មុននឹងធ្លាក់ត្រឡប់ចុះមកវិញ។ វាបានយោលទៅមកមួយភ្លែត មុននឹងនឹងនរឡើងវិញ។
«លើកទង់ឡើង!» មានសំឡេងមួយស្រែកឡើងនៅលើនាវា។
វូស! ទង់ធំមួយដែលទទឹកជោកត្រូវបានលើកឡើង បង្ហាញឱ្យឃើញរូបអណ្ដើកមួយ និងពស់មួយដែលត្រូវបានគូរនៅលើនោះ។
នៅឯរាជធានីត្បូងមរកតតូច រូឡៃចាស់ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ហើយដកដង្ហើមធំ៖ «ខ្ញុំគិតថាយើងអាចរស់នៅដោយសុខសាន្តបាន ប៉ុន្តែមកដល់ពេលនេះ យើងត្រូវតែចុះពីភ្នំក្នុងពេលឆាប់ៗនេះហើយ»។
មហាគ្រូតាវចាស់ញញឹម ហើយពោលថា៖ «ប្រសិនបើយើងមិនចុះពីភ្នំទេ អ្នកស្នងតំណែងរបស់យើងនឹងត្រូវចុះទៅជំនួស ហើយតើនោះមិនមែនជាការរកសេចក្ដីស្លាប់ទេឬ? តោះទៅ»។
រូឡៃចាស់ងក់ក្បាល ហើយដកដង្ហើមធំ រួចក្រោកឈរឡើងដើរតាមគាត់ចេញពីរាជធានីត្បូងមរកតតូច។