ឈីន មូ លើកជក់សរសេរឱសថវិញ្ញាណនិងឱសថពុលដែលត្រូវការ។ ចៅហ្វាយទីក្រុងពិសុទ្ធស្វាយមកជួប តែ ហ៊ូ លីងអ៊ើ រារាំង៖ «ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ចៅហ្វាយតូចមិនទទួលភ្ញៀវទេ»។
ចៅហ្វាយក្រុងគ្មានជម្រើស បានត្រឹមចាកចេញ។
ស៊ី យុនស៊ាង ប្រញាប់ទាក់ទងត្រកូលស៊ី ឱ្យជូនដំណឹងសមាជិកបក្ស រាយការណ៍ទៅអធិរាជឆាប់បំផុត។ នាងក៏ឱ្យព្រឹទ្ធាចារ្យជ្រើសអ្នកជំនាញក្បួនបិសាចទាំងប្រាំផ្លាស់ទីដ៏ឆ្នើម ហើយបញ្ជូនមកភ្លាម។
ទទួលវេជ្ជបញ្ជាពី ឈីន មូ ស៊ី យុនស៊ាង ឃើញឱសថជាងមួយរយប្រភេទ ភាគច្រើននាងមិនធ្លាប់ឮឬឃើញ៖ «ឱសថទាំងនេះប្រហែលពិបាករក ត្រូវស្វែងគ្រប់ឱសថស្ថានតាមទីក្រុងទូទាំងអាណាចក្រ។ នឹងចំណាយពេលបន្តិច»។
ឈីន មូ ដកដង្ហើមញ័រ រួចញញឹម៖ «ខ្ញុំទុកពេលឱ្យ បៃ ស៊ី ប៉ុន្មានថ្ងៃ គឺដើម្បីរកឱសថ និងរង់ចាំអ្នកជំនាញបក្សនិងអធិរាជមក។ បើមិនដូច្នេះ ហេតុអ្វីឱ្យវាគិតយូរ?»
ស៊ី យុនស៊ាង ដកដង្ហើម៖ «ធ្វើសត្រូវនឹងលោក សូម្បីញ៉ាំបាយក៏ត្រូវប្រយ័ត្នស្លាក់។ ខ្ញុំជូនដំណឹងបក្សហើយ។ ក្រៅពីព្រឹទ្ធាចារ្យខ្លះដែលចេះក្បួនបិសាចទាំងប្រាំផ្លាស់ទី អ្នកសល់នឹងមកពីសាលាដៃរហ័ស»។
ឈីន មូ សម្លឹងចង់ដឹង៖ «សាលាដៃរហ័ស?»
ស៊ី យុនស៊ាង ញញឹម៖ «ដៃរហ័សមានន័យថាចោរ។ សាលានេះភាគច្រើនជាចោរ តែងលួចអ្នកមាន យកទ្រព្យពីត្រកូលសម្បូរមកយើង។ ជាទូទៅធ្វើការតូចៗ តែថ្មីៗនេះ អធិរាជជ្រើសពួកគេចូលទ័ព ដើម្បីលួចស្បៀងសត្រូវ។ មនុស្សជាច្រើនបានគុណសម្បត្តិ ហើយឋានៈមន្ត្រីក៏មិនអន់»។
ឈីន មូ យល់ភ្លាម ហើយសរសើរ៖ «យល់ហើយ រាល់មុខរបរតែងមានអ្នកពូកែ។ សូម្បីចោរក៏អាចឡើងឋានៈរកទ្រព្យបាន ខ្ញុំត្រូវប្រាប់លោកតាខ្វិន»។
តែគេក៏បារម្ភ មិនដឹងស្ថានការណ៍នៅជួរភ្នំបាក់អាទិទេព ដែលមនុស្សខ្វិននិងអ្នកដទៃកំពុងស្ទាក់អាទិទេព យ៉ាងណាហើយ។
'មានលោកតាគ្រូថ្នាំនៅទីនោះ ពួកគេគួរមិនអីទេ'។
ទោះគិតដូច្នេះ គេនៅទប់បារម្ភមិនបាន។ គ្រូថ្នាំអាចសង្គ្រោះអ្នករបួស តែនេះជាសមរភូមិអាទិទេពនិងបិសាច។ បើស្លាប់ សូម្បីគាត់ក៏ជួយមិនបាន។
ស៊ី យុនស៊ាង បញ្ជាសិស្សបក្សត្រៀមឱសថ ចំណែក ឈីន មូ សរសេរវេជ្ជបញ្ជាព្យាបាលខ្លួន។ ហ៊ូ លីងអ៊ើ ទៅយកថ្នាំពីឱសថស្ថានក្នុងក្រុង ឱ្យគេបានព្យាបាលល្អ។ ការប្រើនាវាព្រះចន្ទអស់អំណាចជីវិត មិនមែនរឿងតូច។ បើមានវិធីបំពេញ គេនឹងធ្វើគ្រប់យ៉ាង។
ពីរបីថ្ងៃក្រោយ ឈីន មូ ធូរច្រើន។ គេនាំស្ដេចនាគជលទេវៈនិងនាគជលមួយក្រុមទៅទីធ្លាអណ្ដូងក្រអូប សួរ៖ «បង បៃ ស៊ី ចង់ឱ្យខ្ញុំព្យាបាលរបួសទេ?»
បៃ ស៊ី ពោលប្រយ័ត្ន៖ «មិនបាច់! អ្នកពូកែព្យាបាលធម្មតាក៏ពូកែពុល។ បើខ្ញុំលេបថ្នាំឯង ខ្លាចថាខ្ញុំនឹងមិន...»
ឈីន មូ មើលរបួស ឃើញឈាមឈប់ហូរ តែឆ្អឹងបាក់ច្រើន នៅវេទនា៖ «ជើងបង បើមិនព្យាបាលភ្លាម នឹងពិការ ដើរបានតែជើងម្ខាង។ ពីរថ្ងៃទៀត ត្រូវអារជើងខូចចេញ។ របួសនឹងរាលដល់ផ្នែកដែលនៅល្អ បងនឹងរលួយទាំងរស់»។
បៃ ស៊ី ចំអក៖ «ឯងបន្លាចខ្ញុំឬ? ខ្ញុំជាអាទិទេព សាច់និងឈាមអាចរលួយយ៉ាងម៉េច? ឯងប្រើព្រះចន្ទបោក មិនមែនវិជ្ជាទេវៈទេ។ សាច់ឈាមខ្ញុំមិនរលួយដោយកម្លាំងសុទ្ធឡើយ!»
ឈីន មូ ដកដង្ហើម៖ «ព្រះចន្ទនោះជារតនវត្ថុអាទិទេពសិតក្នុងយុគអធិរាជស្ថាបនិក ម៉េចអាចគ្មានវិជ្ជាទេវៈ? វាជាយិនខ្ពស់បំផុត ឈីរបស់វាពូកែបំផ្លាញកាយសាច់។ លាក់ជំងឺខ្លាចព្យាបាល ខ្ញុំមិននឹកថាអាទិទេពដ៏អស្ចារ្យក៏បែបនេះ»។ និយាយចប់ គេរលាស់ដៃអាវចេញ។
បៃ ស៊ី សើចចំអកម្ដងហើយម្ដងទៀត។
ឈីន មូ ចេញពីទីធ្លា ស៊ី យុនស៊ាង ត្រៀមឱសថខ្លះរួច៖ «នៅខ្វះឱសថខ្លះ តែខ្ញុំបានឱ្យសមាជិកបក្សប្រញាប់រក។ ពេលរកឃើញ ពួកគេនឹងបញ្ជូនតាមនាវាលឿន»។
ឈីន មូ ពិនិត្យឱសថ៖ «ឱសថឥឡូវមិនអាចសម្លាប់វាបាន យ៉ាងច្រើនបានត្រឹមជើងម្ខាង»។
ស៊ី យុនស៊ាង ភ្ញាក់ ប្រញាប់ខ្សឹបសួរ៖ «លោកចង់ធ្វើអ្វីនឹងជើងវា?»
ឈីន មូ ញញឹម ហើយបង្គាប់៖ «ឱ្យអ្នកនៅជុំវិញដែលមានរបួសខាងក្រៅ សូម្បីតូចដូចម្ជុលចាក់ ចាកចេញទាំងអស់។ ត្រូវឆ្ងាយពីអណ្ដូងក្រអូបយ៉ាងតិចមួយម៉ាយ»។
«បើអ្នកត្រូវម្ជុលចាក់មិនចេញវិញ?»
ឈីន មូ ជ្រើសឱសថ ភ្នែកផ្ដោតតែលើវា៖ «នឹងអាក្រក់។ កន្លែងត្រូវចាក់ដំបូងជារន្ធតូច រួចធំបន្តិចម្ដងៗ។ ត្រឹមបួនទៅប្រាំមួយម៉ោង...»
ស៊ី យុនស៊ាង ត្រជាក់ខ្នង ហើយប្រញាប់ចេញ។
អណ្ដូងក្រអូបជាតំបន់ប្រវត្តិសាស្ត្រ អ្នករស់ជុំវិញមិនច្រើន។ ស៊ី យុនស៊ាង ឱ្យចៅហ្វាយក្រុងផ្លាស់ពួកគេទាំងអស់។
ឈីន មូ ចម្រាញ់និងដាំថ្នាំគ្មានពណ៌គ្មានក្លិន ពិបាកចាប់អារម្មណ៍ណាស់។ ពីរថ្ងៃក្រោយ បៃ ស៊ី ឱ្យអ្នកមកអញ្ជើញគេ។ ឈីន មូ បិទទុកថ្នាំក្នុងថង់ថាវធៀជាបម្រុង រួចត្រឡប់ទីធ្លា។ បៃ ស៊ី អង្គុយលើដី របួសជើងចាប់ផ្ដើមរលួយ រាលឡើងទៅសាច់ដែលធ្លាប់ល្អ។
បៃ ស៊ី សម្លឹងគេមុតដោយភ្នែកភ្លឺ៖ «ឯងលេងល្បិចលើខ្ញុំឬ? ច្បាស់ជាឯងធ្វើអ្វីលួចលាក់ ទើបជើងខ្ញុំរលួយលឿនបែបនេះ!»
ឈីន មូ ចូលពិនិត្យម៉ត់ចត់ ហើយគ្រវីក្បាល៖ «ខ្ញុំថាបងលាក់ជំងឺខ្លាចព្យាបាល តែបងមិនជឿ។ ព្រះចន្ទនាវាព្រះចន្ទម៉េចអាចធម្មតា? បើបងឱ្យខ្ញុំព្យាបាលមុន បងអាចរក្សាជើងបាន។ តែឥឡូវបាត់ហើយ សាច់ឈាមរលួយ ខួរឆ្អឹងក៏ស្លាប់។ ខ្ញុំត្រូវកាត់ជើងនេះ ដើម្បីទប់ការរលួយរាលបន្ត»។
កន្ទុយភ្នែក បៃ ស៊ី កន្ត្រាក់ សម្លឹងគេកាច។ តែឃើញទឹកមុខមិនក្លែង គាត់ក៏សោកថា៖ «បើកាត់ ខ្ញុំនៅសល់ជើងម្ខាង នឹងបាត់អំណាចចរចាច្រើន»។
ឈីន មូ ពោលម៉ឺងម៉ាត់៖ «វិជ្ជាពេទ្យខ្ញុំអស្ចារ្យ អាចតជើងអ្នកដទៃឱ្យបង។ ខ្ញុំមានបីជើងនៅទីនេះ បងអាចជ្រើសតាមចិត្ត។ ក្រោយកាត់ ត្រូវបំប៉នពីរថ្ងៃ ទើបខ្ញុំអាចតជំនួសបាន»។
មុខ បៃ ស៊ី ប្រែម្ដងងងឹតម្ដងភ្លឺ ស្ទាក់ស្ទើរ។ ស្រាប់តែគាត់សួរ៖ «ឯងដឹងទេ ហេតុអ្វីខ្ញុំឈ្មោះ បៃ ស៊ី?»
ឈីន មូ គ្រវីក្បាល។
បៃ ស៊ី ពោលស្ងប់៖ «សេះសហោះឆ្លងចន្លោះ មានតែមួយភ្លែត។ វានិយាយពីល្បឿនខ្ញុំ លេខមួយក្នុងលោក។ មិនទាន់ឃើញស្រមោលផង ខ្ញុំនៅឆ្ងាយរាប់ពាន់ម៉ាយហើយ។ ជើងខូច តើខ្ញុំអាចបង្ហាញល្បឿនយ៉ាងម៉េច?»
ឈីន មូ ងក់ក្បាល។ ពេលជួបអាទិទេពបីអង្គ គេវាយមួយអង្គពេលមិនប្រុងខ្លួន តែ បៃ ស៊ី ពិបាកទប់ជាងគេ។ ល្បឿនគាត់លឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ។ ទោះ ឈីន មូ បើកវិជ្ជាបើកភ្នែកសួគ៌ទាំងប្រាំបួនដល់ស្រទាប់ទីប្រាំបួន ក៏ឃើញតែស្រមោល។ ហេតុនេះប្រយុទ្ធរាប់ពាន់ម៉ាយ ទើបវាយជើងគាត់របួស ឱ្យពិការ។
ឈីន មូ លួង៖ «ជើងម្ខាងក៏រត់លឿនបាន។ លោកតាខ្វិននៅភូមិខ្ញុំក៏មានជើងម្ខាង តែល្បឿននៅគ្មានគូប្រៀប។ មើលជើងខូចនេះ តើឱ្យខ្ញុំកាត់ទេ?»
ខ្លួន បៃ ស៊ី ញ័រ ហើយសួរស្អក៖ «ឯងជាគ្រូពេទ្យទេវៈមិនមែនឬ? គ្មានវិធីព្យាបាលទេ?»
ទឹកមុខ ឈីន មូ ស្រពោន៖ «បើពីរថ្ងៃមុន... កាត់ឥឡូវ បងនៅសល់ជើងម្ខាង។ បើពន្យារទៀត ខ្ញុំត្រូវកាត់ពីចង្កេះចុះក្រោម។ តែកុំបារម្ភ កាលខ្ញុំធំឡើង លោកតាអ្នកកាប់សាច់ក៏បែបនេះ ហើយរស់ល្អណាស់។ គាត់រត់ដោយដៃបានលឿន ហើយមិនបាច់នោមក៏ស្រួល»។
សាច់មុខ បៃ ស៊ី កន្ត្រាក់មិនទៀង មុនខាំធ្មេញ៖ «បើដូច្នេះ កាត់ចុះ!»
ឈីន មូ យកដាវសុខសាន្តឱ្យគាត់ ហើយពោលសុំទោស៖ «បងជាអាទិទេព ខ្ញុំគ្មានកម្លាំងកាត់ជើងបងទេ។ បងគួរកាត់ដោយខ្លួនឯង»។
បៃ ស៊ី ក្ដាប់ដងដាវ ចង់ធ្វើ តែទឹកភ្នែកចាប់ផ្ដើមហូរ។
ឈីន មូ មើលមិនដាច់ចិត្ត រៀបនឹងនិយាយ ស្រាប់តែ បៃ ស៊ី ស្រែកខ្លាំង ហើយកាប់កាត់ជើងនៅក្រោមត្រគាក!
ឈីន មូ ភាំង រួចប្រញាប់ជួយឃាត់ឈាម។ គេទុកដាវ ហើយយកជើងបីចេញ ពោលស្មោះ៖ «បងអាចជ្រើសមួយ។ ខ្ញុំចង់សង្គ្រោះលោកពីគ្រោះមហន្តរាយដោយស្មោះ ដូច្នេះនឹងប្រឹងស្ដារជើងបងឱ្យឆ្លងចន្លោះក្នុងមួយភ្លែតដូចមុន។ កុំបារម្ភ ជើងទាំងបីពីសំណុំប្រមូលរបស់ ស៊ីង អាន សុទ្ធតែគុណភាពខ្ពស់បំផុត មិនចាញ់ជើងដើម។ បងស្គាល់ ស៊ីង អាន មែនទេ? អាឆ្កួតចូលចិត្តប្រមូលនោះ មិនប្រមូលអវយវៈក្រោមកម្រិតទេវៈទេ»។
បៃ ស៊ី ទប់ឈឺ ញើសហូរមិនឈប់លើថ្ងាស។ គាត់សម្លឹងជើងទាំងបី ហើយពោលស្អក៖ «ធ្វើម៉េចខ្ញុំដឹងថាឯងមិនធ្វើអ្វីលើវា? អ្នកចេះព្យាបាលក៏ចេះពុល។ បើឯងលេងល្បិច ខ្ញុំមិនត្រូវបោកទេឬ?»
ឈីន មូ សម្លឹងគាត់ដោយភ្នែកស្មោះត្រង់។
ឃើញក្រសែភ្នែកនិងទឹកមុខគេ បៃ ស៊ី អៀនក្នុងចិត្តបន្តិច តែនៅមិនហ៊ានជឿ។ ភ្នែកគាត់ភ្លឺផ្លេក មុនចង្អុលជើងខ្លីជាងបន្តិច៖ «ខ្ញុំជ្រើសមួយនោះ»។
ឈីន មូ ញញឹមប្រគល់ជើង រួចទុកពីរទៀត៖ «កុំបារម្ភ បងរក្សាជើងនេះចុះ។ ពីរថ្ងៃទៀត សុខភាពល្អជាងនេះ ខ្ញុំមកជួយត។ ទុកវាឱ្យបង បងនឹងលែងខ្លាចខ្ញុំលេងល្បិច មែនទេ?»
បៃ ស៊ី ងក់ក្បាល ដកដង្ហើម៖ «ខ្ញុំមិនគួរសង្ស័យឯង។ ឥឡូវខ្ញុំជឿថាឯងជាគ្រូពេទ្យមើលអ្នកជំងឺដូចកូន។ តែមិនចាំបាច់ចេញថ្នាំបំប៉នឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំធ្វើខ្លួនឯង!»
ឈីន មូ សើចចំអក៖ «បងនៅមិនទុកចិត្តខ្ញុំ។ បាន បើត្រូវការឱសថវិញ្ញាណ បង្គាប់អ្នកបដិបត្តិក្រៅទីធ្លាទៅយក ខ្ញុំមិនជ្រៀតជ្រែក»។ និយាយចប់ គេបែរខ្នងចេញ។
បៃ ស៊ី ហៅអ្នកបដិបត្តិវិជ្ជាទេវៈម្នាក់ ហើយសរសេរវេជ្ជបញ្ជាដែលចង់បាន។
ក្រៅទីធ្លា ភ្នែក ស៊ី យុនស៊ាង ភ្លឺផ្លេក ហើយនាងសួរទាបៗ៖ «លោកមេបក្ស ចង់ធ្វើអ្វីលើឱសថគាត់ទេ?»
«មិនបាច់។ ឱសថខ្ញុំត្រូវការមកគ្រប់ហើយឬនៅ?»
«នៅខ្វះខ្លះ»។
ឈីន មូ ពិនិត្យ គិតមួយភ្លែត រួចពោល៖ «ប៉ុណ្ណេះគ្រប់ហើយ»។ គេយកជើងទេវៈពីរទៀតចេញ ត្រៀមចម្រាញ់ថ្នាំពុលដាក់ក្នុងវា។
ស៊ី យុនស៊ាង ស្រែក៖ «លោកមេបក្ស លោក...»
«ទោះខ្ញុំទុកជើងនោះឱ្យ វាក៏ប្រាកដជាមិនប្រើ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត វានឹងឱ្យខ្ញុំយកជើងពីរនេះមក ហើយជ្រើសមួយក្នុងចំណោមនេះ»។
ឈីន មូ ចម្រាញ់ថ្នាំពុលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ចង់លាក់វាក្នុងជើង។ ទឹកមុខប្រុងប្រយ័ត្ននោះគួរឱ្យខ្លាច៖ «ខ្ញុំមិនដឹងវាជ្រើសមួយណា ដូច្នេះត្រូវត្រៀមទាំងពីរ។ ថ្នាំពុលដែលសល់ ខ្ញុំគ្រោង...»
គេបញ្ជាឈីជីវៈ ហើយក្បាច់ដៃប្រែប្រួលឥតចប់៖ «រកឱកាសប្រគល់ជើងទៅ ស៊ីង អាន វិញ! នាងគិតថាគំនិតនេះយ៉ាងម៉េច?»
ស៊ី យុនស៊ាង ញ័រ មុខស្លេកស្លាំង ហើយពោលដោយសំឡេងញ័រ៖ «លោកមេបក្ស ខ្ញុំលែងហ៊ានលោភចង់បានតំណែងមេបក្សទៀតហើយ!»
ឈីន មូ ងាកញញឹម៖ «នាងនិយាយផ្ដេសផ្ដាសអ្វី?» ស្នាមញញឹមក្មេងប្រុសធំរបស់គេស្រស់បំព្រងដូចពន្លឺថ្ងៃ ពេញដោយយុវវ័យ។
ស៊ី យុនស៊ាង មានអារម្មណ៍ថាឈាមខ្លួនត្រជាក់កក។