ព្រះអាទិត្យរះនៅទិសខាងលិច។ ពន្លឺនិងអណ្ដាតភ្លើងរត់តាមច្រវាក់វែងយ៉ាងលឿន រាលដាលពេញនាវាព្រះអាទិត្យ បណ្ដេញភាពងងឹតនៃមហាប្រាសាទបាក់បែក ហើយបំភ្លឺជុំវិញ។ បិសាចជាច្រើនក្នុងភាពងងឹតស្រែកហ៊ោពេលត្រូវពន្លឺ បញ្ចេញផ្សែងខ្មៅជាខ្សែៗ។
នៅភូមិក្បែរនោះ ប្រជាជនដែលត្រូវបោះបង់ចោលក្នុងមហាប្រាសាទបាក់បែកភ្ញាក់ឡើង។ ពួកគេសម្លឹងនាវាព្រះអាទិត្យដែលធំដូចភ្នំ ដើរដោយជើងដប់ពីរដូចសសរ ទាំងងឿងឆ្ងល់។ នាវាដើរឆ្លងកាត់ភូមិ ប៉ុន្តែពន្លឺមិនធ្វើឱ្យពួកគេមិនស្រួលឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅ ខណៈបិសាចទាំងអស់រត់គេចសង្គ្រោះជីវិត។
តាំងពីយុគអធិរាជស្ថាបនិកបញ្ចប់មក ទិដ្ឋភាពបែបនេះកម្របានឃើញណាស់។
នៅចុងយុគនោះ ភាពងងឹតបានចុះមក ហើយនាវាព្រះអាទិត្យរាប់សិបគ្រឿងដើរទៅទិសខាងលិចក្នុងមហាប្រាសាទបាក់បែក បណ្ដេញភាពងងឹត និងនាំពន្លឺជូនប្រជាជន។
ប៉ុន្តែក្រោយយុគអធិរាជស្ថាបនិក នាវាព្រះអាទិត្យចុងក្រោយទ្រុឌទ្រោម ហើយព្រះអាទិត្យក៏រលត់។ នៅសល់តែអ្នកការពារព្រះអាទិត្យ និងអ្នកឃ្វាលព្រះអាទិត្យ អូសព្រះអាទិត្យខ្មៅ បន្តការពារមហាប្រាសាទបាក់បែកដោយស្ងាត់ៗ។ ភាពរុងរឿងពីមុនរបស់នាវាលែងមានឱ្យឃើញទៀត។
ឥឡូវ នាវាព្រះអាទិត្យរស់ឡើងវិញ នាំពន្លឺក្ដៅគគុកទម្លុះភាពងងឹត។ ទីណាដែលវាឆ្លងកាត់ ទីនោះមានពន្លឺ។
នៅលើនាវាព្រះអាទិត្យ មានយក្សទាំងឡាយងូតក្នុងពន្លឺមាស។ នាវាធំញ័រមិនឈប់ ខណៈពួកគេខិតជិតជួរភ្នំបាក់អាទិទេព។
«អ្នកការពារព្រះអាទិត្យ ហាក់ដូចមានអ្វីមួយកំពុងមក!»
នៅលើនាវា មេអ្នកឃ្វាលព្រះអាទិត្យភ័យខ្លាំង ព្រោះដឹងថាមានអ្វីមួយដ៏ធំសម្បើមកំពុងមករក។ គាត់ប្រញាប់រាយការណ៍ទៅ យ៉ាន ជីងជីង ដែលកំពុងបញ្ជានាវា។
ពេលនោះ យ៉ាន ជីងជីង មានឫទ្ធានុភាពដូចអាទិទេពសួគ៌។ ឮពាក្យគាត់ នាងសម្លឹងចូលភាពងងឹត ហើយដឹងថាមានសត្វដ៏គួរឱ្យខ្លាចខិតជិតមក។ វាមកពីក្រោយនាវាព្រះអាទិត្យ ហើយលឿនជាងឆ្ងាយណាស់។
ក្រសែភ្នែកនារីនោះដូចសសរពន្លឺដ៏ក្រាស់ពីរ ហែកភាពងងឹត បង្ហាញការពិតដែលលាក់នៅពីក្រោយ។
អ័ព្ទបែកចេញ បង្ហាញភ្នំខ្ពស់ៗនិងជួរភ្នំចោត។ យ៉ាន ជីងជីង ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ ភ្នំដ៏ខ្ពស់ទាំងនោះបង្កើតពីឆ្អឹងសរាប់មិនអស់។ ពេលពន្លឺទេវៈពីភ្នែកនាងចាំងដល់ ពួកវារមួលខ្លួន ស្រែក ហើយព្យាយាមលាក់ខ្លួនដូចខ្លាចក្រសែភ្នែកនាង។
អ័ព្ទក្រោយភ្នំឆ្អឹងសកាន់តែក្រាស់។ នៅទីនោះមានសមុទ្រ និងជួរភ្នំតគ្នា។ ភ្នំពីរដូចជាទ្វារ នាំទៅពិភពលាក់កំបាំងមួយ។
នោះគឺទ្វារនរក ដែលនាំទៅហ្វឹងទូ។
ហ្វឹងទូផ្លាស់ទីលឿនណាស់ ហើយតាមទាន់នាវាព្រះអាទិត្យភ្លាម។ អ័ព្ទគ្របជុំវិញនាវា ហើយមនុស្សទាំងអស់ដឹងថាច្បាប់មេឃដីបានប្រែប្រួល។ សាច់និងឈាមបាត់ពីរាងកាយ ធ្វើឱ្យពួកគេក្លាយជាគ្រោងឆ្អឹង។
ភ្នំឆ្អឹងសក្នុងអ័ព្ទ ឆ្លងកាត់ខ្លួនពួកគេជាមួយផ្ទៃដីនិងទន្លេ។ សូម្បីព្រះអាទិត្យលើមេឃក៏ស្រអាប់ ក្លាយជាពណ៌បៃតងព្រិលៗ។
យ៉ាន ជីងជីង លាតដៃ។ ច្បាប់របស់ហ្វឹងទូមិនបានប្ដូររាងកាយនាងទេ ព្រោះនាងខ្លាំងពេក ហួសពីការគ្រប់គ្រងរបស់ហ្វឹងទូ។
នាងឃើញថាពិភពហ្វឹងទូហាក់គ្មានរូបធាតុ។ វាស្ថិតក្នុងលំហមួយផ្សេងពីពួកគេ ហើយនាងមិនអាចប៉ះអ្វីនៅទីនោះបាន។
បន្ទាប់មក នាងឃើញហ្វឹងទូ ជាទីក្រុងខ្មោចដ៏មហិមា។ អាទិទេពនរកដ៏អង់អាចឈរលើកំពែងនិងប៉ម ហាក់កំពុងប្រឈមសត្រូវខ្លាំងពូកែ។
នៅកណ្ដាលហ្វឹងទូ អាវរបស់អាទិទេពបិសាចមួយអង្គដែលបង្កើតពីភាពងងឹត ធ្លាក់ចុះរាលដាលទៅគ្រប់ទិស។ ម្ចាស់អាវខ្ពស់និងមហិមាជាងនាវាព្រះអាទិត្យទៀត។ វាឆ្លងកាត់រាងកាយពួកគេ ប៉ុន្តែ យ៉ាន ជីងជីង មើលមិនឃើញមុខអង្គនោះទេ។ នាងឃើញតែភ្នែកក្រហមឆេះពីរនៅក្នុងភាពងងឹតនៃអាវ។
វូស!
ពិភពហ្វឹងទូឆ្លងផុតទៅ។ អ័ព្ទបន្តហូរទៅមុខ ហើយបាត់ចូលភាពងងឹត។ ព្រះអាទិត្យភ្លឺឡើងវិញបន្តិចម្ដងៗ។ អ្នកនៅលើនាវាឱនមើលខ្លួន ឃើញសាច់និងឈាមត្រឡប់មកវិញ ដោយមិនដឹងថាមានអ្វីកើតឡើង។
'អ័ព្ទពិភពហ្វឹងទូកំពុងឆ្ពោះទៅជួរភ្នំបាក់អាទិទេព...'
យ៉ាន ជីងជីង ងើបមុខមើលជួរភ្នំបាក់អាទិទេព ដែលលោកមេភូមិនិងអ្នកដទៃកំពុងស្ទាក់អាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។ ការប្រយុទ្ធកំពុងកាចសាហាវ។ ជួរភ្នំម្ដងខ្ពស់ឡើង ម្ដងលិចចូលដី។ ពន្លឺដាវនិងកាំបិតកាត់មេឃម្ដងម្កាល គួរឱ្យរន្ធត់។ សំឡេងគ្រប់បែបលាន់ដូចការគ្រហឹមរបស់បិសាច និងការខ្សឹបរបស់អាទិទេព។
'បងប្រុសឃ្វាលគោជិះស្ដេចនាគជលទេវៈទៅខ្ចីនាវាព្រះចន្ទ។ ប៉ុន្តែគាត់ថាវានៅឆ្ងាយណាស់ ហើយត្រូវនាំនាវាពីអណ្ដូងព្រះចន្ទមកសមុទ្រផ្កាយ ដូច្នេះគាត់ឱ្យខ្ញុំជួយការពារមនុស្សចាស់ជំនួសគាត់មួយសន្ទុះ។ មិនដឹងថាគាត់ត្រឡប់មកទាន់ឬអត់— នោះជាអ្វី?'
យ៉ាន ជីងជីង ប្រញាប់ប្រើកម្លាំងទាំងអស់ ទាំងភាំងស្មារតី។ ពីជួរភ្នំបាក់អាទិទេពដល់មហាប្រាសាទបាក់បែក មានភ្លើងខ្មោចជាដុំៗហោះឡើង។ នាងមិនដឹងថាវាមកពីណាទេ។
«កងតារាព្រះអាទិត្យនៃកញ្ចុំផ្កាយភ្លីអាដ!»
ស្រទាប់ភ្លើងប្រែក្លាយជាកងតារា ហើយនាងសម្លឹងទៅភ្លើងខ្មោច។ ទូកក្រដាសកំពុងអណ្ដែតមកពីភាពងងឹតគ្មានទីបញ្ចប់។ នៅក្បាលទូកខ្មោចព្យួរចង្កៀងបំភ្លឺភាពងងឹត។ នៅមានមនុស្សក្រដាសជាច្រើនជិះសេះក្រដាស រត់យ៉ាងលឿនចូលអ័ព្ទ។
លើទូកក្រដាស មនុស្សចាស់ពាក់អាវខ្មៅរហែកអង្គុយក្រោមចង្កៀង ចែវទូកចូលអ័ព្ទ។ ក្នុងអ័ព្ទ អាចឃើញរូបរាងមហិមាដូចអាទិទេពនិងបិសាចកំពុងប្រយុទ្ធជាមួយមនុស្សចាស់លើទូកស្រពិចស្រពិល។
ពន្លឺខ្មោចចាំងក្នុងពិភពទាំងពីរម្ដងម្កាល។ អ្វីដែលចម្លែកគឺ រលកឆក់ពីពិភពទាំងពីរមិនដែលមកដល់ពិភពនេះឡើយ។ វាមិនប៉ះពាល់មហាប្រាសាទបាក់បែក ឬពិភពពិតសោះ។
'នោះគឺ... ទូតមរណៈក្នុងរឿងព្រេង!'
យ៉ាន ជីងជីង ស្រឡាំងកាំង។ ទូតមរណៈនៃយូទូចាប់ផ្ដើមប្រយុទ្ធនឹងហ្វឹងទូឬ?
តើកំពុងមានរឿងអ្វីកើតឡើង?
នាងគ្មានពេលគិតទៀតទេ។ នាវាព្រះអាទិត្យបន្តលាន់គគ្រឹកគគ្រេង ឆ្ពោះទៅជួរភ្នំបាក់អាទិទេព កាន់តែខិតជិតសង្គ្រាមរវាងហ្វឹងទូនិងយូទូ។
ខាងលើគឺសមរភូមិរបស់លោកមេភូមិ រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ និងអាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។ វាក៏កាចសាហាវណាស់ ប៉ុន្តែនៅចាញ់សង្គ្រាមហ្វឹងទូនិងយូទូឆ្ងាយ។
អ្នកប្រយុទ្ធលើជួរភ្នំសុទ្ធតែខ្លាំងពូកែ ស្មើនឹងអាទិទេពនិងបិសាច មានសមត្ថភាពអស្ចារ្យ។ ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាដឹងថា ក្រោមជើងពួកគេកំពុងមានសង្គ្រាមមួយទៀត ដែលធំធេងនិងគួរឱ្យរន្ធត់ជាងឆ្ងាយ។
នាវាព្រះអាទិត្យមកដល់ជើងជួរភ្នំបាក់អាទិទេព។ មិនទាន់ចូលជិតផង យ៉ាន ជីងជីង ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ភ័យរន្ធត់ពិបាកពណ៌នា។
ភ្លើងខ្មោចអណ្ដែតពីក្នុងភាពងងឹត ហើយទូកក្រដាសប្រមូលផ្ដុំជុំវិញពិភពហ្វឹងទូ។ ទូតមរណៈលើទូកទាំងអស់មើលទៅដូចគ្នា។ ពួកគេត្រជាក់ស្ងប់ មិននិយាយ ហើយពិនិត្យមើលពួកនាងយ៉ាងលម្អិតដោយមុខព្រិលៗ។ អ័ព្ទមួយស្រទាប់លាក់មុខពិតរបស់ពួកគេ។ ពេលមើល គេគ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេមានមុខសាមញ្ញបំផុត។
ទូកក្រដាសរាប់មិនអស់រត់ដូចព្រួញមុត។ នៅពីក្រោយវា យ៉ាន ជីងជីង ឃើញទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យខ្លាច គឺស្នែងគោឆេះមួយគូកំពុងងើបយឺតៗពីភាពងងឹត។
ស្នែងនោះធំសម្បើម បង្កើតពីផ្ទៃដីនៃពិភពបែកបាក់។ វិញ្ញាណរាប់មិនអស់ស្រែកនិងរើបម្រះ ធ្លាក់ចេញមិនឈប់ពីស្នែងគោបត់ប្រាំបួនកំណាត់!
«អធិបតីផែនដី!»
យ៉ាន ជីងជីង ភ័យខ្លាំង។ នាងដឹងច្បាស់ថាសង្គ្រាមរវាងពិភពទាំងពីរគ្រោះថ្នាក់ណាស់ ប៉ុន្តែពេលសំខាន់មកដល់ហើយ នាងបានត្រឹមតែតាំងចិត្តរឹងមាំ បញ្ជានាវាព្រះអាទិត្យសម្រុកទៅជួរភ្នំបាក់អាទិទេព។
«បាទូ... ស៊ីបាទូ—»
សូរគ្រហឹមមកពីភាពងងឹត ហាក់ត្រូវបិទជាប់ក្នុងតំបន់នោះ។ កំពូលអ្នកបដិបត្តិដែលកំពុងប្រយុទ្ធលើភ្នំមិនឮ ឬដឹងភាពមិនប្រក្រតីអ្វីឡើយ។ ពួកគេឃើញតែនាវាព្រះអាទិត្យខិតជិតមក។
នាវាព្រះអាទិត្យនិងពិភពហ្វឹងទូកំពុងឆ្លងកាត់គ្នា។ យ៉ាន ជីងជីង ឮភាសាយូទូដ៏ស្រពិចស្រពិល តែនាងមិនយល់ន័យទេ។
នៅហ្វឹងទូ អាវរបស់យមរាជក្រោមស្បៃភាពងងឹតបក់រវិចៗ គ្របទីក្រុងហ្វឹងទូ។ អាទិទេពគ្រប់ទំហំដែលឈរនៅក្រោមព្រះអង្គ មើលទៅតូចល្អិត។
ក្នុងសមុទ្រអ័ព្ទ មនុស្សក្រដាសនិងសេះក្រដាសប្រយុទ្ធនឹងអាទិទេពនិងបិសាច។ មនុស្សចាស់ក្រោកឈរ ហើយលើកចង្កៀងឡើង។ ពេលពន្លឺចាំង គ្រោងឆ្អឹងដែលសម្រុកមកដួលជារលក ប្រែក្លាយជាផ្សែងខ្មៅ។
យមរាជលើកដៃ ហើយហ្វឹងទូទាំងមូលហាក់ឈប់ស្ងៀម។ អ្វីៗដូចត្រូវបង្កកនៅនឹងកន្លែង រួមទាំងពេលវេលាផង។
យមរាជលើកដៃម្ដងទៀត ហើយដាវទេវៈមួយលេចឡើង កាប់ទៅស្នែងគោក្នុងពិភពមួយទៀត។ ទីណាដែលដាវខ្មៅឆ្លងកាត់ លំហត្រូវបង្ហាប់រហូតក្លាយជារូបធាតុ ហើយស្រទាប់លំហបាក់បែក។
ស្បែកក្បាល យ៉ាន ជីងជីង ស្រឹបៗ តែនាងគ្មានពេលខ្វល់ទៀតឡើយ។ នាងប្រើអំណាចនាវាព្រះអាទិត្យទាំងអស់ សម្រុកទៅជួរភ្នំបាក់អាទិទេព។ ពាក់កណ្ដាលនាវាបានចូលហ្វឹងទូនិងយូទូ ធ្វើឱ្យទៅមុខពិបាកណាស់។ ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ នាងផ្ដាច់រួចពីការចងរបស់ពិភពទាំងពីរ ហើយគេចចេញបាន។
យ៉ាន ជីងជីង ដកដង្ហើមធូរស្រាល ហើយងាកមើលម្ដងទៀត។ នាងឃើញថាហ្វឹងទូនិងយូទូ ពិភពចម្លែកទាំងពីរ បានបាត់ទៅហើយ។ នាងលែងឃើញទិដ្ឋភាពសង្គ្រាមរបស់ពួកគេ។
'ពិតជាចម្លែកមែន!'
នៅជួរភ្នំបាក់អាទិទេព លោកមេភូមិនិងអ្នកដទៃកំពុងប្រយុទ្ធនឹងអាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។ អាទិទេពដ៏មហិមាទាំងនោះ ខ្លះមានក្បាលបួនដៃប្រាំបី ខ្លះមានក្បាលបីដៃប្រាំមួយ ហើយកាយទាំងមូលដូចសិតពីមាស។ រតនវត្ថុគ្រប់ប្រភេទបញ្ចេញអំណាចគ្មានព្រំដែន បំផ្លាញមេឃ ហែកផែនដី។
ម្នាក់ៗជាប់ក្នុងសង្គ្រាមដ៏កាចសាហាវ ធ្វើឱ្យអាទិទេពដាវចាស់ដែលពេញដោយរបួសហត់នឿយខ្លាំង។
ឈីនិងឈាមរបស់អ្នកទាំងអស់ខ្លាំងក្លា ហក់ឡើងជាពន្លឺឈាម លាបផ្ទៃមេឃពាក់កណ្ដាលឱ្យក្រហម។
ប៉ាំង!
រូបរាងដ៏ធំមួយធ្លាក់ពីអាកាសនៅមុខនាវាព្រះអាទិត្យ។ នោះជាវិញ្ញាណដើមរាជគ្រូ ដែលត្រូវវាយទម្លាក់ចុះ។ ទោះជាមហាបុរសដែលប្រាំរយឆ្នាំទើបលេចឡើងម្ដង ក៏លោកនៅតែធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពចាញ់ប្រៀបយ៉ាងខ្លាំង នៅមុខអំណាចដាច់ខាត!
រាជគ្រូហោះឡើង ហើយពន្លឺដាវបំពេញមេឃ។ ក្បាច់ដាវលោកប្រែប្រួលមិនអាចស្មាន ខណៈកាប់ទៅអាទិទេពភ្នែកមួយ។
អាទិទេពនោះបើកភ្នែក ហើយពន្លឺទេវៈគ្មានទីបញ្ចប់ផ្ទុះចេញ គ្របលិចរាជគ្រូ!
ក្លាំង ក្លាំង ក្លាំង!
សំឡេងដាវប៉ះគ្នាលាន់មិនឈប់។ ពន្លឺដាវរាជគ្រូវិលទម្លុះពន្លឺទេវៈនៃភ្នែក ចាក់ឆ្លងទៅម្ខាងទៀតនៃក្បាល។ ប៉ុន្តែមួយរំពេចបន្ទាប់ កណ្ដាប់ដៃអាទិទេពភ្នែកមួយក៏បុករាងកាយលោក ចាប់ច្របាច់ ហើយបោកផ្ទប់កំពូលភ្នំ រហូតវារាបដល់ដី។
ក្បាលអាទិទេពភ្នែកមួយបែកចេញ ហើយភ្នែកដ៏ធំមួយផុសឡើង។ កណ្ដាប់ដៃមួយទៀតលើកឡើង បោកចុះលើរាជគ្រូយ៉ាងឃោរឃៅ!
«គួរឱ្យខ្លាចណាស់...»
រាជគ្រូក្អួតឈាម ហើយងើបមុខមើលកណ្ដាប់ដៃដែលសំដៅមក។ ក្បាលអាទិទេពភ្នែកមួយបែរជាបង្វិលបាន ហើយវាសម្លឹងលោកដោយមើលងាយ។
រាជគ្រូញញឹម៖ «ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មិនអន់ដែរ... វគ្គទីមួយនៃពិភពដាវ ព្រំដែន»។
អាទិទេពភ្នែកមួយភាំងបន្តិច។ ពន្លឺដាវដែលលាក់ក្នុងក្បាលវាស្រាប់តែផ្ទុះឡើង!