ម្ចាស់សាលាសត្វមួយម៉ឺនតក់ស្លុត ហើយរៀបនឹងទៅជូនដំណឹងចៅហ្វាយក្រុង។ ឈីន មូ ផ្អៀងក្បាលឃាត់៖ «ចាំបន្តិច មិនចាំបាច់ឱ្យអ្នកទាំងអស់ចេញទេ»។
ម្ចាស់សាលាភ្ញាក់បន្តិច តែ ហ៊ូ លីងអ៊ើ និង ស៊ី យុនស៊ាង យល់ភ្លាម៖ «ចេញក៏គ្មានប្រយោជន៍។ បើអាវុធគ្រប់គ្រងអាកាសធាតុដំណើរការ គ្មានអ្នកណាគេចបាន។ ទោះរត់ដល់រាជធានី ក៏មិនផុតការផ្ទុះ។ អាវុធបែបនេះឆ្លងរាប់ពាន់ម៉ាយក្នុងមួយរំពេច។ បើបញ្ចេញអំណាចពេញលេញ ប្រហែលគ្របអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈទាំងមូល»។
ភាពត្រជាក់រត់តាមខ្នងម្ចាស់សាលា។
ពួកគេនៅឆ្ងាយពីរាជធានីរាប់ម៉ឺនម៉ាយ តែទោះរត់ឆ្ងាយប៉ុណ្ណឹង ក៏គេចមិនផុតឬ?
តើឃ្លោកធំនៅអណ្ដូងក្រអូបជាអាវុធអ្វី?
ឈីន មូ រៀបសម្លៀកបំពាក់ រួចដើរយឺតៗទៅអណ្ដូងក្រអូប។ មុននេះគេប្រញាប់ តែឥឡូវស្ងប់ណាស់៖ «កុំឱ្យប្រជាជនចេញពីទីក្រុង»។
ស៊ី យុនស៊ាង ភ្ញាក់បន្តិច។
ឈីន មូ ខ្សឹប៖ «ប្រជាជនជាចំណាប់ខ្មាំងរបស់វា។ បើយើងឱ្យពួកគេចេញ វាលែងមានចំណាប់ខ្មាំង ហើយនឹងបើកឃ្លោកភ្លាម បង្កគ្រោះធម្មជាតិ!»
ស៊ី យុនស៊ាង ញ័រខ្លួនពេលសម្លឹងគេ។
អំណាចអាវុធគ្រប់គ្រងអាកាសធាតុខ្លាំងពេក។ ពួកគេសាកល្បងនៅភូមិគ្រឹះលោកយាយស៊ីរួច ដឹងច្បាស់។ ឆ្នាំងរញ្ជួយដីមិនទាន់បញ្ចេញសូម្បីមួយភាគរយផង ក៏រំញ័រធ្វើឱ្យរាជគ្រូ លោកមេភូមិ និងកំពូលអ្នកជំនាញរបួស។ អំណាចសល់ថែមទាំងរាលរាប់រយម៉ាយ រញ្ជួយភ្នំ!
បើប្រជាជននៅក្នុងទីក្រុង ពួកគេនៅចំកណ្ដាលការផ្ទុះ។ បែបនេះ បើស្លាប់ ក៏ឈឺតិចជាង។
ក្អក ក្អក!
អាទិទេពក្អកពីរដង មិនមែនធ្វើពុតទេ រាងកាយវាពិតជាខ្សោយ។ សំឡេងក្អកមកពីក្បែរអណ្ដូងក្រអូប តាមដោយសូរចំអក៖ «អាកូនតូច ឯងដេញខ្ញុំមកដល់ទីនេះ តែមិន...»
ឈីន មូ ដើរឡើងជណ្ដើរទៅអណ្ដូង ឱ្យស្ដេចនាគជលទេវៈដើរក្បែរ ហើយញញឹម៖ «ភាជន៍ផ្គរទាំងប្រាំឬ? រតនវត្ថុនេះឈ្មោះភាជន៍ផ្គរទាំងប្រាំ? តើខាងក្នុងមានផ្គរប្រាំប្រភេទអ្វីខ្លះ?»
ស្ដេចនាគជលទេវៈមើលទីធ្លាខាងមុខ ជ្រួញចិញ្ចើមតិចៗ។ វារលាស់ខ្លួន រួមតូចភ្លាម ក្លាយជាយុវជនពាក់អាវខៀវត្បូងកណ្ដៀង មុខកាចបន្តិច តែមិនអាក្រក់។
នាគឈីលីនក៏រលាស់ខ្លួន ហើយស្រូបពោះ តែវាប៉ោងចេញវិញលាន់ប៉ោង។ ហ៊ូ លីងអ៊ើ បិទមុខទាំងអៀន៖ «នាគធាត់ ឈប់ហៅខ្ញុំបងលីងអ៊ើទៅ អាម៉ាស់ណាស់...»
នាគជលផ្សេងបង្ហាញចង្កូមលើកក្រញ៉ាំ ស្រែក «ម៉ាហា ម៉ាហា» ហើយរលាស់ខ្លួនដែរ។ តែគ្មានក្បាលណាក្លាយជាមនុស្ស។ ពួកវាគ្រាន់តែស្រូបពោះ រួចលែងឱ្យប៉ោងចេញលាន់ប៉ោង។
ហ៊ូ លីងអ៊ើ ពិនិត្យពួកវាដោយមុខម៉ឺងម៉ាត់៖ 'ពួកនេះធាត់អស់ហើយតាំងពីតាមចៅហ្វាយតូច ពោះតូចៗប៉ោងទាំងអស់! ខ្ញុំត្រូវប្រាប់គាត់ឱ្យប្រយ័ត្នរបបអាហារពួកវា!'
នាគជលមិនធ្លាប់រៀនវិជ្ជាប្រែរូប ព្រោះម្ចាស់ចិញ្ចឹមនាគចិញ្ចឹមវាសម្រាប់ប្រយុទ្ធប៉ុណ្ណោះ។ គាត់មិនចាត់ជាសិស្ស ហើយក៏មិនបង្រៀនភាសាមនុស្ស។
ឈីន មូ នាំអ្នកទាំងអស់ឡើងជណ្ដើរ។ ទីធ្លាខាងមុខធំដូចទីធ្លាភូមិគ្រឹះ។ នៅកណ្ដាលគឺអណ្ដូងក្រអូបដ៏ល្បីរបស់ទីក្រុងពិសុទ្ធស្វាយ។
វាជាតំបន់ប្រវត្តិសាស្ត្រល្បី។ តាមរឿងល្បី ដីនេះធ្លាប់រាំងស្ងួត។ ជនភៀសខ្លួនគេចពីទ័ពមកដល់ គ្មានទឹកផឹក ហើយស្លាប់ដោយស្រេក។ អ្នកនៅរស់បួងសួងទៅសួគ៌ រួចអព្ភូតហេតុកើតឡើង៖ ដីក្រឡាប់បែក បង្ហាញអណ្ដូងជ្រៅ មានទឹកក្លិនក្រអូប ទើបឈ្មោះអណ្ដូងក្រអូប។
ជុំវិញជាទីធ្លាឥដ្ឋ មានយាមតឹងរ៉ឹង ភាគច្រើនជាអ្នកបដិបត្តិវិជ្ជាទេវៈ។ ខាងក្នុងបីស្រទាប់ ខាងក្រៅបីស្រទាប់។ ប៉ុន្តែឥឡូវអ្នកទាំងនោះដេកលើដី គ្មានអ្នកណាភ្ញាក់។ ច្បាស់ជាស្នាដៃអាទិទេព។
«ផ្គរទាំងប្រាំបែងចែកតាមទិស គឺជើង ត្បូង កើត លិច និងកណ្ដាល បង្កើតជាពពកផ្គរធំទាំងប្រាំ»។
ឈីន មូ ចូលទីធ្លា ឃើញអណ្ដូងបាត់ហើយ ព្រោះរតនវត្ថុដ៏ធំបានបំបែកវាពីខាងក្នុង។ វាមិនដូចឃ្លោកពិតទេ គឺដូចត្បូងមរកតបៃតងឆ្លាក់ជារាងឃ្លោក។ វាខ្ពស់ប្រហែលដប់ប្រាំយ៉ាត។ អក្សរមន្តលើវាដូចពពក តែមិនមែនពពក ដូចនាគ តែមិនមែននាគ ដូចផ្លេកបន្ទោរ តែមិនមែនផ្លេកបន្ទោរ។
ក្រោមឃ្លោក បុរសមានស្នែងម្នាក់អង្គុយយ៉ាងវេទនា។ ខ្លួនគាត់ពេញរបួស មានឆ្អឹងបាក់លេចពីស្បែក គួរឱ្យខ្លាច។
ជើងគាត់ក៏បាក់ ពេញឈាមរញ៉េរញ៉ៃ។ ឆ្អឹងនៅទីនោះខ្ទេច ហើយបាតជើងភាគច្រើនរលួយ។
ឈីន មូ អាណិត ហើយសួរយកចិត្តទុកដាក់៖ «របួសបងប្រុសយ៉ាងម៉េចហើយ?»
«ឯងជាអ្នកបោកវា តើឯងគិតថាម៉េច?»
បុរសស្នែងមួយក្រឡេកមើលគេ សំឡេងមិនគួរសម។ របួសកើតពី ឈីន មូ យកព្រះចន្ទបែកបោកឱ្យពិការ។ ប៉ុណ្ណឹងមិនគ្រប់ គេថែមដេញដល់ទីក្រុង ហើយហ៊ានធ្វើសុភាពសួររបួសទៀត។
ឈីន មូ មុខក្រហម ញញឹមសុំទោស៖ «គ្រូពេទ្យមើលអ្នកជំងឺដូចឪពុកម្ដាយមើលកូន។ តាមពិត ប្អូននេះរៀនវិជ្ជាព្យាបាល គេស្គាល់ជាគ្រូពេទ្យទេវៈដៃពិសិដ្ឋ។ ខ្ញុំមានចិត្តមេត្តា តែងព្យាបាលសង្គ្រោះគេ មើលអ្នករបួសមិនដាច់ចិត្ត។ ឃើញរបួសបង ចិត្តមេត្តាខ្ញុំកើតឡើង។ បើបងជឿខ្ញុំ...»
អាទិទេពស្នែងមួយចំអក៖ «ខ្ញុំមិនជឿ! មិនបាច់និយាយទៀត។ ភាជន៍ផ្គរទាំងប្រាំផ្ទុកពពកផ្គរប្រាំ មិនធំពេកទេ គ្របបានយ៉ាងច្រើនត្រឹមអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ។ ក្នុងពពកមានអាវុធទេវៈកណ្ដឹងអគ្គី។ រោទ៍ម្ដង អាណាចក្រទាំងមូលនឹងកប់ក្រោមរន្ទះ! ឯងដេញមកដល់នេះ មិនខ្លាចខ្ញុំបើកវាឬ?»
ឈីន មូ ទៅមុខ យកដៃទប់លើភាជន៍ ហើយញញឹម៖ «ម៉េចមិនខ្លាច? តែបើខ្ញុំមិនដេញ បងក៏នៅតែបើកវា ហើយបើកអាវុធគ្រប់គ្រងអាកាសធាតុផ្សេងទៀត។ ភាជន៍នេះតែមួយមិនអាចសម្លាប់ប្រជាជនទាំងអស់ តែបើបើកទាំងអស់ វាជាគ្រោះវិនាស។ និយាយមែន តើខ្ញុំគួរហៅសិស្សច្បងយ៉ាងម៉េច?»
អាទិទេពស្នែងមួយសម្លឹងយុវជនដែលជាស្ដេចនាគជលទេវៈ។ យុវជននោះពោល៖ «ព្រះអង្គ គាត់ជាអាទិទេព បៃ ស៊ី នៃឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់»។
ឈីន មូ ពោលម៉ឺងម៉ាត់៖ «បង បៃ ស៊ី ការដែលបងមិនបើកភាជន៍ភ្លាម មានន័យថានៅអាចចរចា។ បើដូច្នេះ ហេតុអ្វីយើងមិនចរចាគ្នា?»
ភ្នែកអាទិទេព បៃ ស៊ី ឆ្ងាយពីគ្នាជាងធម្មតា តែទោះតូចក៏មូល។ គាត់សួរ៖ «ឯងស្នើអ្វី?»
ឈីន មូ ញញឹម៖ «បងទៅមហាប្រាសាទបាក់បែក ប្រែជារូបសំណាកថ្ម ហើយបងនឹងរស់»។
អាទិទេព បៃ ស៊ី សើចខ្លាំង សូរដូចកណ្ដឹងធំ រួចចំអក៖ «អាក្មេងដូចឯងចង់ឱ្យខ្ញុំស្ម័គ្រចិត្តប្រែជារូបសំណាកឬ? ខ្ញុំជាអាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់! បើព្រមកិច្ចព្រមព្រៀងនេះ មនុស្សទូទាំងលោកមិនសើចខ្ញុំទេឬ?»
ឈីន មូ ចម្រាញ់ថ្នាំវិញ្ញាណមួយឡ ដើម្បីព្យាបាលខ្លួននិងបំពេញអំណាចជីវិត៖ «ចុះសិស្សច្បងស្នើអ្វី?»
«ខ្ញុំបើកភាជន៍ផ្គរទាំងប្រាំ ហើយឯងដោះលែងខ្ញុំ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំមិនប៉ះអាវុធគ្រប់គ្រងអាកាសធាតុផ្សេងទៀត!»
ឈីន មូ លេបថ្នាំ ហើយឆ្លើយខ្សោយៗ៖ «មិនបាន»។
ភ្នែកតូចអាទិទេព បៃ ស៊ី រួមចុះ៖ «កុំបង្ខំខ្ញុំដល់ផ្លូវទាល់! បើមិនបំពេញបេសកកម្មពីអាទិទេពខាងលើ ខ្ញុំរស់មិនបានទេ។ ឬឱ្យខ្ញុំបើកភាជន៍ហើយចាកចេញ ឬខ្ញុំបើកវា ហើយប្រយុទ្ធដល់ស្លាប់! ទោះស្លាប់ ក៏អូសពួកឯងទៅជាមួយ!»
ឈីន មូ គ្រវីក្បាល៖ «បងមិនអាចអូសនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមយើងបានទេ»។
បៃ ស៊ី សើចខ្លាំង។ ឈីន មូ យកសំបុកនាគពិតចេញ ដកអវយវៈទេវៈដែលលួចពី ស៊ីង អាន ហើយផ្គុំជាកាយអាទិទេពបិសាចក្បាលបួនដៃច្រើន៖ «បង បៃ ស៊ី ខ្ញុំមានវិធីការពារខ្លួន។ ខ្ញុំស្ទាត់វិជ្ជារំកិលខ្លួន និងវិជ្ជាកោះហៅ។ កាយនេះត្រៀមសម្រាប់មិត្តចាស់ខ្ញុំ។ បើបងមិនព្រម ខ្ញុំនឹងកោះគាត់ពីពិភពឌូធៀន។ កុំថាតែការពារខ្ញុំ សូម្បីសម្លាប់បងក៏ងាយណាស់សម្រាប់គាត់»។
ក្រសែភ្នែក បៃ ស៊ី ធ្លាក់លើកាយក្បាលបួនដៃច្រើន ហើយភ្នែករឹតតែតូច៖ «ឯងបន្លាចខ្ញុំឬ? ឯងអាចស្គាល់អាទិទេពបិសាចយ៉ាងម៉េច?»
ឈីន មូ ញញឹម យកអាសនៈឆ្អឹងសនិងរូបឈើអាទិទេពបិសាចចេញ។ គេប្រើបញ្ជាអក្សរមន្តផ្ទេរខ្មោចបញ្ជូនអាទិទេព សូត្រមន្តលើអាសនៈ។ មួយសន្ទុះ ខ្យល់អាក្រក់បក់ជារលក ឈីបិសាចកញ្ជ្រោល ហើយអក្សរមន្តគ្រប់បែបលើរូបឈើភ្លឺឡើង។
ទឹកមុខ បៃ ស៊ី ប្រែបន្តិច ហើយពោលភ្លាម៖ «ឈប់! ឈប់កោះហៅបានហើយ ខ្ញុំជឿឯង!»
ឈីន មូ ឈប់ភ្លាម ហើយលួចដកដង្ហើមធូរ។ បើបន្តកោះហៅ ទោះទាក់ទងស្ដេចបិសាច ឌូធៀន បាន ក៏គាត់ប្រហែលមិនអើពើ។
ស្ដេចបិសាច ឌូធៀន មានបន្ទុកធ្ងន់ និងចិត្តខ្លាច។ តាំងពីចាកចេញលើកនោះ គាត់មិនទាក់ទង ឈីន មូ ទៀត ហើយថាដាច់ខាតមិនត្រឡប់មកពិភពគេឡើយ។
បើគាត់ដឹងថារូបសំណាកអាទិទេពមួយរយបានផុសក្នុងសន្តិភាពអមតៈ ជាមួយអាវុធគ្រប់គ្រងអាកាសធាតុដែលអំណាចមិនអាចវាស់ គាត់ប្រាកដជាមិនហ៊ានលេចមុខ។
ឈីន មូ ទុករូបឈើ ហើយដាក់កាយដែលផ្គុំលើអាសនៈ ទាំងញញឹម៖ «ឥឡូវអាចចរចាបានហើយឬ?»
ទឹកមុខ បៃ ស៊ី ប្រែម្ដងភ្លឺម្ដងងងឹត។ គិតមួយសន្ទុះ គាត់ខាំធ្មេញ៖ «ខ្ញុំមានចាស់ក្មេងនៅឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។ បើមិនបំពេញបេសកកម្ម ពូជខ្ញុំទាំងមូលនឹងត្រូវសម្លាប់! ខ្ញុំត្រូវត្រឡប់ទៅនាំពួកគេចេញ!»
ស្ដេចនាគជលទេវៈពោលទាបៗ៖ «ព្រះអង្គ កុំជឿគាត់។ គាត់ពិតជាមានពូជនៅទីនោះ តែឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់មិនមែនកន្លែងចេញចូលតាមចិត្តទេ។ នៅមានមន្ត្រីទទួលភ្ញៀវ បើគ្មានការអនុញ្ញាតគាត់ គ្មានអ្នកណាចូលឬចេញបាន!»
ឈីន មូ ញញឹម។
បៃ ស៊ី ប្រែទឹកមុខ ហើយចំអក៖ «ម្ចាស់ចិញ្ចឹមនាគចិញ្ចឹមជនក្បត់ដូចឯងយ៉ាងម៉េច?»
ស្ដេចនាគជលទេវៈចំអកវិញ៖ «បើម្ចាស់ចិញ្ចឹមនាគមិនត្រូវព្រះអង្គបង្ក្រាប ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវក្បត់?»
បៃ ស៊ី ភាំង ហើយស្រែក៖ «ម្ចាស់ចិញ្ចឹមនាគត្រូវគេបង្ក្រាបឬ?»
ឈីន មូ ញញឹមកក់ក្ដៅ៖ «ដូចបងដែរ គាត់ត្រូវខ្ញុំវាយរបួសធ្ងន់ ចុងក្រោយមានតែចុះចាញ់។ លក្ខខណ្ឌខ្ញុំសប្បុរសណាស់ ឱ្យធ្វើស្ដេចនាគទន្លេរលក! រាល់ឆ្នាំ អ្នកលោតទឹកសម្លាប់ខ្លួន និងលង់ទឹកដោយនាវាលិច ជាចំណែកគាត់ ដូច្នេះអាហារល្អណាស់។ នៅមានវិហារស្ដេចនាគធំតូចជាងមួយរយតាមមាត់ទន្លេ គោរពបូជាគាត់។ គាត់ទទួលធូបនិងគ្រឿងសក្ការៈ...»
បៃ ស៊ី ញញឹមទាំងខឹង៖ «តែឯងចង់ឱ្យខ្ញុំក្លាយជារូបសំណាកថ្ម ខ្ញុំមិនហ៊ានទទួលទេ! តើខ្ញុំអន់ជាងអាចិញ្ចឹមនាគនោះឬ?»
ឈីន មូ ពោលស្មោះត្រង់៖ «បង បៃ ស៊ី ចង់បានអ្វី ចូរប្រាប់។ បើខ្ញុំអាចបំពេញ នឹងមិនកំណាញ់ឡើយ។ តែរឿងបើកភាជន៍នេះសំខាន់ពេក។ បើបងបើក បងឬខ្ញុំត្រូវតែស្លាប់!»
បៃ ស៊ី រអ៊ូស្ទាក់ស្ទើរ សម្រេចចិត្តមិនបាន។
ភ្នែក ឈីន មូ ភ្លឺផ្លេក ក្រឡេកមើលភាជន៍។ គេពិតជាខ្លាចឃ្លោកធំនោះ ក៏ស្ទាបសួរ៖ «បែបនេះបានទេ បងចាំប៉ុន្មានថ្ងៃ? បើអាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់ឈ្នះ ហើយបើកអាវុធផ្សេង ខ្ញុំនឹងបែរខ្នងចាកចេញ ទុកឱ្យបងបើកភាជន៍នេះ។ ខ្ញុំនឹងត្រឡប់មហាប្រាសាទបាក់បែក លែងពាក់ព័ន្ធរឿងលោកិយ ទុកអាទិទេពពិតចុះមកបំផ្លាញលោក។ បើគ្មានដំណឹងពួកគេបើកអាវុធផ្សេង យើងចរចាម្ដងទៀត។ បងយល់យ៉ាងម៉េច?»
បៃ ស៊ី ខាំធ្មេញ ហើយឆ្លើយដាច់ខាត៖ «បាន!»
ឈីន មូ សើចខ្លាំង រួចក្អកពីរបីដងទាំងហត់៖ «សិស្សច្បង រាងកាយប្អូនមិនសូវល្អ ខ្ញុំសុំទៅសិន»។
បៃ ស៊ី ភ្ញាក់ ហើយគិត៖ 'អាក្មេងនេះឆោតមែន ទុកខ្ញុំនៅទីនេះ... បើសិស្សច្បងបើកអាវុធផ្សេងបាន ខ្ញុំបើកឬមិនបើកក៏មិនសំខាន់។ បើពួកគេមិនបើក មានន័យថាស្លាប់អស់ហើយ ខ្ញុំបើកវាក៏មិនអី'។
ពេល ឈីន មូ ចេញពីទីធ្លា មុខគេងងឹតភ្លាម ធ្វើឱ្យ ស៊ី យុនស៊ាង និងអ្នកផ្សេងភ័យ។ ទឹកមុខគេប្ដូរលឿនពេក។
ឈីន មូ ពោលកាចៗ៖ «នារីពិសុទ្ធស៊ាង ជូនដំណឹងអធិរាជ ឱ្យនាំកាំភ្លើងធំទេវៈបាញ់ព្រះអាទិត្យមកទីនេះ! ខ្ញុំនឹងសរសេរវេជ្ជបញ្ជា ឱ្យនាងរកឱសថ។ ខ្ញុំចង់ចម្រាញ់ថ្នាំពុល។ ហើយហៅអ្នកជំនាញក្បួនបិសាចទាំងប្រាំផ្លាស់ទីទាំងអស់មក ដើម្បីយើងផ្លាស់ភាជន៍ផ្គរទាំងប្រាំឱ្យឆ្ងាយបំផុត!»
ស៊ី យុនស៊ាង ស្ទាក់ស្ទើរ រួចសួរ៖ «លោកមេបក្ស ធ្វើបែបនេះមិនសូវល្អទេមែនទេ?»
«យើងត្រូវត្រៀមទុក បង្ការគ្រោះ! បើស្ថានការណ៍អាក្រក់ យើងផ្លាស់ភាជន៍ ហើយសម្លាប់វា!»