នៅពេលព្រឹកព្រលឹម សមុទ្រនៅខេត្តទន្លេ (River Prefecture) នៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈពោរពេញដោយអ័ព្ទ។ អ្វីដែលបានកើតឡើងបន្ទាប់មកនោះ ពួកឆ្មាំដែលឈរជើងនៅទីនោះនាពេលនោះ នឹងមិនអាចបំភ្លេចបានឡើយ ទោះបីជាឆ្លងកាត់ច្រើនឆ្នាំក៏ដោយ។
អ័ព្ទពណ៌ប្រផេះបានរាលដាលពាសពេញលើផ្ទៃសមុទ្រ ខណៈដែលត្រីបាឡែនស្នែងមួយ (narwhal) ដ៏ធំមួយក្បាលបានលោតចេញមក។ រាងកាយរបស់វាហោះពីលើពួកគេ ហាក់ដូចជាពពកមួយផ្ទាំង គ្របដណ្ដប់លើកំពង់ផែនៃខេត្តទន្លេ។
បន្ទាប់មក ត្រីបាឡែននោះក៏កាន់តែតូចទៅៗ ខណៈដែលវាធ្លាក់ចុះមកក្នុងទីក្រុង។
មុនពេលដែលពួកទាហានអាចដឹងខ្លួនវិញផង ពួកគេបានឃើញស្រមោលដ៏ធំមួយទៀតកំពុងបើកសំពៅចេញពីអ័ព្ទនៅលើសមុទ្រ។ វាគឺជានាវាសំបកអណ្ដើកមួយ ដែលមានសំបកគ្រប់ប្រភេទតោងជាប់ពាសពេញលើតួរបស់វា។ ទង់អណ្ដើកខ្មៅបានបក់រវិចៗតាមខ្យល់សមុទ្រ។
នាវាដ៏ធំនោះបានបើកត្រង់ឆ្ពោះទៅកាន់កំពង់ផែ ហើយនៅពេលដែលមើលទៅហាក់ដូចជាវារៀបនឹងបុកកំពង់ផែ ស្រាប់តែនាវានោះត្រូវបានលើកខ្ពស់ពីដីរាប់សិបយ៉ាតដោយជើងបួន។ បន្ទាប់មក នាវានោះក៏ដើរកាត់អាកាសពីលើកំពង់ផែ ហើយលាន់គគ្រឹកគគ្រេងចូលទៅក្នុងទីក្រុង។
នៅក្នុងទីក្រុង ពួកទាហានបានសម្លឹងមើលនាវាដែលកំពុងដើរនៅពីមុខពួកគេដោយភាពស្រឡាំងកាំង។ ពួកគេបានឃើញថាវាមានពស់ហោះមួយក្បាលរុំព័ទ្ធជុំវិញខ្លួន ហើយកំពុងទះស្លាបនៅលើដងក្ដោងនាវា។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងទេ ពួកទាហាននៅលើនាវាក៏មើលទៅចម្លែកដែរ។ ពួកគេមានសំបកអណ្ដើកនៅលើខ្នង ព្រមទាំងមានពស់ហោះរុំព័ទ្ធជុំវិញខ្លួន ដែលបង្កើតបានជាទម្រង់សហជីវិតដ៏ចម្លែកមួយប្រភេទ។
ខេត្តស្រះ (Pond Prefecture) ក៏បានជួបប្រទះនឹងព្រឹត្តិការណ៍ចម្លែកដែរ។ តំបន់នោះល្បីល្បាញដោយសារស្រះជ្រៅរាប់ពាន់ ដែលមើលមិនឃើញបាត។ នៅថ្ងៃនោះ ស្រះរាប់ពាន់ស្រាប់តែរីងស្ងួតភ្លាមៗ ហើយទឹកនិងត្រីនៅក្នុងនោះក៏បាត់ស្រមោលភ្លាមៗដែរ។ មនុស្សជាច្រើនបានសម្លឹងមើលទៅក្នុងស្រះដែលជ្រៅជាងគេ ហើយបានឃើញថានៅបាតរបស់វាមានទ្វារសំរិទ្ធមួយ។
ចៅហ្វាយខេត្តស្រះបានបញ្ជាឱ្យមនុស្សចុះទៅពិនិត្យមើលស្រះ ហើយពួកគេបានរាយការណ៍ថា៖ «ទ្វារសំរិទ្ធនៅបាតស្រះត្រូវបានចាក់សោដោយត្រាបិទ ពុំអាចបើកបានឡើយ»។
ខណៈដែលចៅហ្វាយខេត្តកំពុងងឿងឆ្ងល់ ទ្វារសំរិទ្ធនោះស្រាប់តែបើកចេញ ហើយបុរសម្នាក់ដែលមានស្រកាពាសពេញខ្លួនបានដើរចេញមក។ គាត់បែរខ្លួនទៅចាក់សោទ្វារវិញ រួចស្រែកឡើងថា៖ «ដឹងហើយ ដឹងហើយ ស្រីរអ៊ូចង្រៃ! អធិរាជមនុស្សលោកបានកោះហៅខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំគ្រាន់តែទៅជួយបំពេញការសន្យារបស់បុព្វបុរសយើងប៉ុណ្ណោះ... ខ្ញុំនឹងមិនកាចឆេវឆាវ ហើយវាយតប់គេទេ។ នាងគួរតែដឹងថា ចរិតរបស់ខ្ញុំល្អជាងគេបំផុតក្នុងចំណោមពួកយើងជាអ្នកដំណើរក្រោមដី (Earth Traveler)! មើលអី មើល? មើលខ្ញុំវាយបំបែកជង្គង់ឯងតែមួយកណ្ដាប់ដៃទៅ... ខ្ញុំមិនមែននិយាយពីនាងទេ ខ្ញុំនិយាយពីអាយក្សអ្នកស្រែនៅខាងលើនោះ... ខ្ញុំដឹងហើយថាត្រូវចាក់សោទ្វារ។ នាងរអ៊ូរទាំជាងម្ដាយខ្ញុំទៅទៀត!»
ចៅហ្វាយខេត្តស្រះ និងអ្នកដទៃទៀតបានឈរនៅក្បែរស្រះ ទាំងសម្លឹងមើលមនុស្សតឿកម្ពស់ប្រាំហ្វីតម្នាក់ ដែលមានមុខពេញដោយពុកចង្កា កំពុងចាក់សោទ្វារសំរិទ្ធដោយប្រុងប្រយ័ត្ន មុននឹងឡើងមកលើគោក។
ចៅហ្វាយខេត្តស្រះបានដើរទៅមុខ ហើយសួរដោយចង់ដឹងចង់ឃើញថា៖ «បងធំម្នាក់នេះ...»
មនុស្សតឿដែលមានស្រកានោះបានសម្លឹងមើលគាត់ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន៖ «អាយក្សអ្នកស្រែ កុំមកមើលពួកយើងជាអ្នកដំណើរក្រោមដីអី។ ពួកយើងបានព្រមព្រៀងគ្នាតាំងពីមុនមកហើយថា ផ្ទៃខាងលើជារបស់ពួកឯងអ្នកស្រែ ហើយខាងក្រោមដីជារបស់ពួកយើង»។
ចៅហ្វាយខេត្តស្រះស្រឡាំងកាំង នៅពេលដែលឮមនុស្សតឿនោះស្រែកចូលទៅក្នុងស្រះភ្លាមៗក្រោយមក៖ «ស្រីអើយ បញ្ចេញទឹកមក កុំឱ្យពួកយក្សនេះលួចពិភពក្រោមដីរបស់យើង!»
ទឹកចាប់ផ្ដើមហូរចូលទៅក្នុងស្រះ ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន ស្រះជ្រៅៗទាំងអស់ក៏ពេញទឹកវិញ។ រលករលាក់ពណ៌ត្បូងមរកតខៀវស្រាលនៅក្នុងស្រះ មើលទៅដូចជាស្រកា ហើយក៏មានត្រីជាច្រើននៅក្នុងទឹកម្ដងទៀត។
ខណៈដែលចៅហ្វាយខេត្តស្រះរៀបនឹងសួរគាត់ មនុស្សតឿនោះស្រាប់តែមុជចូលទៅក្នុងដី ហើយបាត់ស្រមោលទៅ។
ចៅហ្វាយខេត្តស្រះ និងអ្នកដទៃទៀតសុទ្ធតែស្រឡាំងកាំង។ 'មានមនុស្សរស់នៅក្រោមដីឬ? តើពួកគេរស់រានមានជីវិតនៅទីនោះដោយរបៀបណា?'
ខណៈនោះ នៅឯខេត្តដើមវីឡូ (Willow Prefecture) ភាគខាងត្បូង ដែលប្រជាជនគោរពបូជាអាទិទេពដើមវីឡូជាច្រើន ពួកគេបានឃើញដើមវីឡូប្រែក្លាយទៅជានាគពណ៌បៃតង ហើយហោះចេញទៅឆ្ងាយ។
ព្រឹត្តិការណ៍ចម្លែកៗជាច្រើនបានកើតឡើងពាសពេញពិភពលោក ដែលបណ្ដាលឱ្យមានការពិភាក្សាគ្នាជាច្រើនក្នុងចំណោមប្រជារាស្ត្រសាមញ្ញ។
«អាមូ នេះគឺជាក្បួនពិជ័យមន្តដែលខ្ញុំបានឃើញនៅលើមេឃនៅថ្ងៃនោះ។ ខ្ញុំមិនអាចពិនិត្យមើលវាឱ្យបានលម្អិតទេ ដូច្នេះខ្ញុំបានត្រឹមតែចងចាំបានប៉ុណ្ណេះ»។
នៅក្នុងភូមិគ្រឹះ អ្នកកាប់សាច់បានហុចគំនូរព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ និងផ្កាយទាំងអស់ដែលគាត់បានគូរអស់រយៈពេលពីរថ្ងៃ ទៅឱ្យ ឈីន មូ។ ស្បែកក្បាលរបស់យុវជននោះស្រឹបៗ នៅពេលដែលគេបានឃើញរបស់ដែលពាសពេញក្នុងសាល។ គេបានយកគំនូរមួយសន្លឹកដែលអ្នកកាប់សាច់បានគូរពីផ្កាយមួយ ហើយបានឃើញថារចនាសម្ព័ន្ធរបស់វាស្មុគស្មាញខ្លាំងណាស់ ហើយមើលទៅហាក់ដូចជាជាប់គាំងនៅក្នុងព័ត៌មានលម្អិតតូចៗ។
ផ្កាយនោះគឺជាផ្កាយមេ (Main Star) ហើយគំនូរក្បួនពិជ័យមន្តនោះបង្ហាញស្រពិចស្រពិលនូវរូបអាទិទេពខ្មោចដែលមានមុខខ្មៅនិងចង្កូម កាន់ជក់មួយនៅក្នុងដៃម្ខាង និងត្រាមាសមួយនៅក្នុងដៃម្ខាងទៀត។ នៅក្រោមជើងរបស់វា គឺជាអាសនៈបូជាយញ្ញត្រីនាគ។
បន្ទាប់មក ឈីន មូ បានយកគំនូរផ្កាយមួយទៀត ហើយវាគឺជាផ្កាយចចកលោភលន់ (Greedy Wolf Star)។ ក្បួនពិជ័យមន្តនោះបង្ហាញពីរូបអណ្ដើកនាគ ហើយមានអាសនៈបូជាយញ្ញនៅក្រោមជើងរបស់វា។
គេជ្រួញចិញ្ចើម ហើយពិនិត្យមើលគំនូរផ្សេងៗទៀតផងដែរ។ ភាគច្រើននៃគំនូរទាំងនោះ មានអាសនៈបូជាយញ្ញដែលបង្កើតឡើងដោយក្បួនពិជ័យមន្ត ខណៈដែលផ្នែកខាងក្នុងនៃផ្កាយមានរូបរាងជាអាទិទេពនិងបិសាច។
'តើក្បួនពិជ័យមន្តអាទិទេពនិងបិសាច ព្រមទាំងអាសនៈបូជាយញ្ញទាំងនេះ ត្រូវបានប្រើសម្រាប់អ្វីឱ្យប្រាកដ? តើវាសម្រាប់ធ្វើឱ្យបាតុភូតតារាសាស្ត្រដំណើរការ ឬសម្រាប់អ្វីផ្សេងទៀត?'
ភាពអន្ទះសារបានពោរពេញក្នុងចិត្តរបស់គេ។ ប្រសិនបើគ្រាន់តែដើម្បីរក្សាដំណើរការនៃបាតុភូតតារាសាស្ត្រក្លែងក្លាយនៅលើមេឃ គឺមិនចាំបាច់ស្មុគស្មាញដល់ថ្នាក់នេះទេ។ ក្បួនពិជ័យមន្តគ្រាន់តែត្រូវការបញ្ចេញពន្លឺ ហើយគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។
ដោយសារតែវាអាចធ្វើឱ្យសាមញ្ញបំផុតបាន ហេតុអ្វីបានជាពួកគេធ្វើឱ្យវាស្មុគស្មាញដល់ម្ល៉េះ?
'អាសនៈបូជាយញ្ញទាំងនេះ មានលក្ខណៈស្រដៀងបន្តិចនឹងអាសនៈបូជាយញ្ញឆ្អឹងស ដែលខ្ញុំធ្លាប់ប្រើដើម្បីកោះហៅស្ដេចបិសាច ឌូធៀន (Dutian)។ គ្រាន់តែរចនាសម្ព័ន្ធក្បួនពិជ័យមន្តខុសគ្នាប៉ុណ្ណោះ'។
ឈីន មូ មានអារម្មណ៍ថាឈាមរបស់គេត្រជាក់ស្រេប។ មានផ្កាយរាប់មិនអស់កំពុងអណ្ដែតនៅលើមេឃ ហើយមានអាសនៈបូជាយញ្ញជាច្រើនលាក់ខ្លួននៅក្នុងនោះ ត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីកោះហៅអាទិទេពនិងបិសាច។
ប្រសិនបើថ្ងៃណាមួយមានការបូជាយញ្ញឈាមដ៏ធំ ហើយពួកអាទិទេពនិងបិសាចទាំងនោះចុះមក តើវានឹងគួរឱ្យខ្លាចយ៉ាងណាទៅ នៅពេលដែលអាទិទេពនិងបិសាចរាប់ម៉ឺនមកកាន់លោកិយ?
កុំថាឡើយអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈ សូម្បីតែយុគអធិរាជស្ថាបនិក (Founding Emperor Era) នាសម័យនោះ ក៏ប្រហែលជាត្រូវវិនាសដែរ មែនទេ?
'អាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈមិនសក្ដិសមនឹងការខិតខំយាមកាម និងឃ្លាំមើលបែបនេះសោះឡើយ ដូច្នេះតើបាតុភូតតារាសាស្ត្រក្លែងក្លាយទាំងនេះ កំពុងយាមកាមអ្វីឱ្យប្រាកដ?'
ឈីន មូ មានសំណួរជាច្រើនដែលគេមិនអាចឆ្លើយបាន។
ក្បួនពិជ័យមន្តនៅលើគំនូរផ្កាយដែលអ្នកកាប់សាច់បានគូរ សុទ្ធតែមិនពេញលេញទាំងអស់។ គាត់មិនមានពេលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីសិក្សាពីបាតុភូតតារាសាស្ត្រក្លែងក្លាយ មុនពេលដែលគាត់ត្រូវបានវាយប្រហារដោយពួកអាទិទេពដែលយាមការពារពួកវានោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់នៅតែអាចគូរប្លង់ប្រហាក់ប្រហែលបាន។
ឈីន មូ ទប់ភាពភ្ញាក់ផ្អើលនៅក្នុងចិត្ត ហើយបន្តពិនិត្យមើលរចនាសម្ព័ន្ធក្បួនពិជ័យមន្ត។ ចិញ្ចើមរបស់គេកាន់តែជ្រួញខ្លាំងឡើងៗ ហើយគេស្រាប់តែសួរថា៖ «លោកតាអ្នកកាប់សាច់ តើសមិទ្ធផលរបស់លោកតាផ្នែកក្បួនពិជ័យមន្តយ៉ាងម៉េចដែរ?»
«នេះ... នេះ... ខ្ញុំចាញ់អាខ្វាក់» អ្នកកាប់សាច់ពោលដោយស្មោះត្រង់។
«ខ្ញុំនឹងទៅអញ្ជើញលោកតាខ្វាក់មកមើលវា!»
ឈីន មូ បានទៅរកមនុស្សខ្វាក់ ហើយសុំឱ្យគាត់មើលគំនូរទាំងនោះ៖ «ក្បួនពិជ័យមន្តទាំងនេះចម្លែកខ្លាំងណាស់ ហើយខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញពីមុនមកទេ។ លោកតាខ្វាក់...»
មនុស្សខ្វាក់បានមើលគំនូរទាំងនោះម្ដងមួយសន្លឹកៗ ដោយទឹកមុខកាន់តែម៉ឺងម៉ាត់ឡើងៗ។ គាត់គ្រវីក្បាល៖ «ខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញរចនាសម្ព័ន្ធក្បួនពិជ័យមន្តបែបនេះពីមុនមកទេ។ ចម្លែក វាពិតជាចម្លែកមែន។ ក្បួនពិជ័យមន្តនៅលើគំនូរផ្កាយទាំងនេះ ត្រូវបានប្រើដើម្បីផ្គុំរូបកាយរបស់អាទិទេពនិងបិសាច ប៉ុន្តែពួកវាក៏អាចបញ្ចេញពន្លឺដូចព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ និងផ្កាយផងដែរ។ រចនាសម្ព័ន្ធក្បួនពិជ័យមន្តបែបនេះមិនសាមញ្ញទេ។ គួរឱ្យស្ដាយណាស់ដែលគ្មានក្បួនពិជ័យមន្តណាមួយក្នុងចំណោមនេះពេញលេញសោះ...»
«ពេលវេលាខ្លីពេក ខ្ញុំបានត្រឹមតែចងចាំបានប៉ុណ្ណេះ»។
មនុស្សខ្វាក់បានពិនិត្យមើលវាយ៉ាងលម្អិតម្ដងទៀត ហើយគណនា៖ «ក្បួនពិជ័យមន្តទាំងនេះសាងសង់រូបកាយអាទិទេពនិងបិសាច ប៉ុន្តែពួកវាក៏បំផ្លាញរូបកាយអាទិទេពនិងបិសាចផងដែរ។ អ្នកកាប់សាច់ តើឯងយល់ទេថារឿងនេះមានន័យយ៉ាងម៉េច?»
អ្នកកាប់សាច់ពិចារណាមួយសន្ទុះ មុននឹងពោលថា៖ «តើឯងចង់មានន័យថា ប្រសិនបើយើងមានអ្នកបដិបត្តិវិជ្ជាទេវៈតម្រៀបជួរតាមរចនាសម្ព័ន្ធក្បួនពិជ័យមន្ត យើងនឹងអាចមានអានុភាពរបស់អាទិទេពនិងបិសាចបានមែនទេ?»
ចិត្តរបស់ ឈីន មូ កម្រើកបន្តិច។ ការធ្វើឱ្យអ្នកបណ្ដុះឈីតម្រៀបជួរតាមរចនាសម្ព័ន្ធក្បួនពិជ័យមន្ត ហើយធ្វើឱ្យក្បួនពិជ័យមន្តដំណើរការ នឹងស្មើនឹងការទទួលបានអានុភាពរបស់អាទិទេព ឬបិសាចឬ?
ប្រសិនបើក្បួនពិជ័យមន្តបែបនោះត្រូវបានធ្វើឱ្យដំណើរការ តើអានុភាពរបស់វានឹងអស្ចារ្យដល់កម្រិតណា?
«គួរឱ្យស្ដាយណាស់ដែលក្បួនពិជ័យមន្តនេះមិនពេញលេញ»។ មនុស្សខ្វាក់គ្រវីក្បាល ហើយពោលថា៖ «ឯងបានគូរច្រើនដល់ម្ល៉េះ ប៉ុន្តែគ្មានមួយណាពេញលេញសោះ។ លើសពីនេះ នៅមានលទ្ធភាពមួយទៀត»។
ពន្លឺដ៏អស្ចារ្យបានបាញ់ចេញពីភ្នែករបស់គាត់ ហើយគាត់ក៏ដើរចេញពីសាល។ គាត់ងើបក្បាលសម្លឹងមើលទៅលើមេឃ ហើយរអ៊ូថា៖ «រចនាសម្ព័ន្ធក្បួនពិជ័យមន្តទាំងនេះ ប្រហែលជាចរន្តរង្វិលនៃឈីជីវៈរបស់ពួកអាទិទេពនិងបិសាចទាំងនោះ។ ក្បួនពិជ័យមន្តនៅក្នុងផ្កាយនីមួយៗ ប្រហែលជាវិជ្ជាពេញលេញរបស់ពួកគេ! មានឃ្លាំងរតនវត្ថុដ៏ធំសម្បើមមួយនៅលើមេឃនោះ ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្ដាយណាស់ដែលខ្ញុំមិនអាចទៅមើលវាបាន...»
បេះដូងរបស់ ឈីន មូ លោតញាប់ខ្លាំង។ ផ្កាយតំណាងឱ្យវិជ្ជារបស់អាទិទេពនិងបិសាចឬ?
តើមានផ្កាយនិងតារានិករប៉ុន្មាននៅលើមេឃ?
តើនេះមិនមានន័យថា មានវិជ្ជារបស់អាទិទេពនិងបិសាចរាប់ម៉ឺនលាក់ខ្លួននៅក្នុងផ្ទាំងគំនូរមេឃទេឬ?
វិជ្ជាកំពូលនៃដែនដីបរិសុទ្ធធំៗទាំងបី — និកាយតាវ វត្តមហាផ្គរលាន់ និងបក្សវិសុទ្ធសួគ៌ — សុទ្ធតែត្រូវបានគេលើកតម្កើងថាជាវិជ្ជាដែលអាចប្រែក្លាយមនុស្សម្នាក់ទៅជាអាទិទេព ព្រះពុទ្ធ ឬបិសាច។ ការដែលពួកគេអាចឈរជើងរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃដោយមិនដួលរលំ ឥទ្ធិពលរបស់វាពិតជាអស្ចារ្យណាស់។
ប៉ុន្តែនៅលើមេឃ មានវិជ្ជារាប់ម៉ឺនដែលមិនចាញ់វិជ្ជាកំពូលទាំងបីនោះឡើយ។ គ្រាន់តែគិតដល់ ក៏ធ្វើឱ្យគេរំភើបចិត្តហើយ!
ប៉ុន្តែក្រោយពីភាពរំភើបរីករាយ អ្វីដែល ឈីន មូ មានអារម្មណ៍ គឺការភ័យខ្លាច និងភាពតក់ស្លុត។
ការភ័យខ្លាចដ៏ធំធេង និងភាពតក់ស្លុតដ៏ធំធេង។
'សង្ឃឹមថាមេឃនេះនឹងមិនត្រូវបានប្រឡាក់ពណ៌ក្រហមដោយឈាមឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ...'
ឆ្អឹងរបស់គេចាប់ផ្ដើមរងារញ័រ។ នៅពេលដែលមេឃនៃសន្តិភាពអមតៈត្រូវបានប្រឡាក់ពណ៌ក្រហមដោយឈាម ព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ និងផ្កាយនៅលើមេឃនឹងប្រែក្លាយទៅជាអាទិទេពនិងបិសាចដ៏គួរឱ្យខ្លាច ដើម្បីចុះមកកាន់លោកិយ!
នេះនឹងក្លាយជាទិដ្ឋភាពនៃថ្ងៃវិនាសលោក ក្នុងន័យត្រង់ៗតែម្ដង!
ភ្លាមៗនោះ ឈីន មូ មានអារម្មណ៍អ្វីមួយ ហើយក៏សម្លឹងទៅទិសខាងកើត។ គេបានឃើញនាវាសំបកអណ្ដើកដ៏ធំមួយកំពុងដើរកាត់ចន្លោះភ្នំ។ វាកំពុងទះស្លាបពស់របស់វា ខណៈដែលទង់ធំរបស់វាបក់រវិចៗតាមខ្យល់។
រាជគ្រូនៃអាណាចក្រសន្តិភាពអមតៈក៏បានដឹងពីចលនាមួយចំនួនដែរ ហើយសម្លឹងមើលទៅទិសខាងកើត។ លោកបានឃើញទឹកជំនន់កំពុងរំកិលមកដូចជារលកដ៏ធំ ដែលនៅលើនោះមានបុរសអាក្រាតកាយពាក់កណ្ដាលខ្លួនដ៏មាំមួនម្នាក់ កំពុងឈរកាន់លំពែងមាស។
ក៏មានស្ត្រីម្នាក់នៅលើមេឃ ដែលមានស្លាបនៅលើខ្នងដែរ។ ខណៈដែលពួកគេធ្វើចលនា ខ្យល់និងផ្លេកបន្ទោរបានបក់បោកខ្លាំង អមដោយសំឡេងផ្គររន្ទះ។
«ពួកគេមកហើយ ពួកគេពិតជាមកមែន...» លោកមេភូមិអណ្ដែតឡើង ហើយបង្ហាញទឹកមុខរីករាយ។ «ខ្ញុំចាស់ហើយ ប៉ុន្តែពួកគេមិនទាន់ចាស់ទេ។ ពួកគេនៅរស់...»
នាវាសំបកអណ្ដើកបានមកដល់ក្បែរភូមិគ្រឹះ ហើយស្រាប់តែឈប់។ មាននរណាម្នាក់ដែលមានសំបកអណ្ដើកនៅលើខ្នងបានហោះចុះមក។ គេជាពូជអណ្ដើកខ្មៅ។
ពស់ហោះមួយក្បាលបានរាំលេងនៅលើនាវាដ៏ធំ ដែលក្បាលនាវារបស់វាញ័រ ខណៈដែលក្បាលនាគមួយបានផុសចេញមក។ ភ្លើងនិងផ្សែងក្រាស់បានហុយចេញពីច្រមុះនិងមាត់របស់វា ខណៈដែលភ្នែករបស់វាវិលក្រឡឹង។ វាស្រែកយ៉ាងខ្លាំង៖ «អណ្ដើកខ្មៅ សួន សឹងអ៊ូ (Xuan Shengwu) មកទីនេះដើម្បីគាល់អធិរាជមនុស្សលោក!»
បុរសមាំមួនដែលបញ្ជារលកដ៏ធំបានបន្ថយល្បឿន ហើយចុះមកឈរនៅមុខភូមិគ្រឹះជាមួយនឹងសំឡេងគ្រហឹម។ បន្ទាប់មក រលកនៅពីក្រោយគាត់ក៏បាត់ទៅវិញ៖ «ស្ដេចគុននៃពូជគុន មកទីនេះដើម្បីគាល់អធិរាជមនុស្សលោក!»
ស្ត្រីនៅលើមេឃបានទះស្លាបរបស់នាង ហើយខ្យល់និងផ្លេកបន្ទោរទាំងអស់ក៏លាក់ខ្លួននៅក្រោមរោមរបស់នាង។ បន្ទាប់មក នាងក៏ចុះមកលើដី៖ «មហាក្សត្រី អ៊ី នៃពូជស្លាប មកដល់ទីនេះតាមការអញ្ជើញ!»
ឈីន មូ ប្រញាប់យកត្រាអធិរាជមនុស្សលោកចេញមក ហើយកាន់វានៅក្នុងដៃ ខណៈដែលគេដើរទៅមុខដើម្បីស្វាគមន៍ពួកគេ៖ «មិត្តអភិជនទាំងឡាយបានមកពីទីឆ្ងាយ ខ្ញុំពិតជាដឹងគុណណាស់។ សូមអញ្ជើញចូលមកក្នុងភូមិគ្រឹះ ដើម្បីជជែកគ្នាលេង»។
ស្ដេចគុន មហាក្សត្រី អ៊ី និង សួន សឹងអ៊ូ ស្រឡាំងកាំង។ នាវាសំបកអណ្ដើកខ្មៅស្រាប់តែញ័រ ហើយកាន់តែតូចទៅៗ ប្រែក្លាយទៅជាបុរសដ៏ថ្លៃថ្នូរម្នាក់ ដែលមានសំបកអណ្ដើកនៅលើខ្នង និងមានពស់មួយក្បាលរុំព័ទ្ធជុំវិញខ្លួន។ «អធិរាជមនុស្សលោកកាន់តែក្មេងទៅៗ។ កាលពីមុន ទ្រង់ជាបុរសវ័យកណ្ដាល...» គាត់ពោលដោយសំឡេងទន់ភ្លន់។
«បងសឹងអ៊ូ អធិរាជមនុស្សលោកដែលបងនិយាយនោះ ប្រហែលជាស្លាប់បាត់ទៅហើយ។ មនុស្សមិនដូចពួកយើងទេ ពួកគេមិនអាចរស់នៅបានយូរដល់ម្ល៉ឹងទេ» ស្ដេចគុនពោល។
សួន សឹងអ៊ូ ដកដង្ហើមធូរស្រាល ហើយញញឹម៖ «ល្អហើយ ល្អហើយ។ អាម្នាក់នោះចេះតែរករឿងដោយគ្មានហេតុផល។ វាចេះតែមួម៉ៅរហូត ហើយចេះតែហៅពួកយើងឱ្យធ្វើនេះធ្វើនោះ ពិតជាគួរឱ្យរំខានណាស់»។
លោកមេភូមិចង់ជួបមិត្តភក្តិចាស់ៗរបស់គាត់ ប៉ុន្តែគាត់មិនអាចទប់អារម្មណ៍ត្រជាក់ស្រៀវក្នុងចិត្តបានឡើយ នៅពេលដែលឮអ្វីដែលពួកគេនិយាយ។ គាត់ខឹងពុះកញ្ជ្រោល។
ភ្លាមៗនោះ មានសំឡេងមួយបន្លឺចេញពីក្រោមដី៖ «មេនៃអ្នកដំណើរក្រោមដី ទូស៊ីង (Tuxing)... អាយ៉ា!»
ដីបានញ័រ ហើយក្បាលដ៏រញ៉េរញ៉ៃមួយបានផុសឡើងនៅមុខភូមិគ្រឹះ។ មានដុំពកធំមួយនៅលើក្បាលនោះ ហើយម្ចាស់របស់វាគ្រហឹមយ៉ាងខឹងសម្បារថា៖ «អាចង្រៃណាដែលចម្រាញ់ថ្មឱ្យរឹងម្ល៉េះ?»