ក្ដុង!
ម្ចាស់តារាលុតជង្គង់ ពឹងដាវទេវៈទប់ខ្លួន ហើយសើចមើលសត្រូវចាស់ដែលដើរមក៖ «អធិរាជមនុស្សលោកចាស់ ឯងនិងខ្ញុំគ្រាន់តែជាអាយ៉ង ជារបស់លេងអាទិទេពពិត។ ទោះឯងប្រឹងទប់យើងនៅទីនេះ ក៏មានប្រយោជន៍អ្វី? ឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់មកពីរក្រុម។ ពួកយើងនៅទីនេះគ្រាន់តែទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ឯង។ អ្នកដែលទៅបើកអាវុធទេវៈគ្រប់គ្រងអាកាសធាតុពិតប្រាកដ គឺក្រុមមួយទៀត។ សន្តិភាពអមតៈត្រូវតែវិនាស...»
នៅពីមុខគាត់ វិញ្ញាណដើមក្រោយលោកមេភូមិឆេះខ្លាំង ដូចអាទិទេពក្នុងអណ្ដាតពន្លឺ។ ប៉ុន្តែអាទិទេពនេះអស់កម្លាំង ពិបាករក្សាខ្លួនឯងណាស់។
វាស្រអាប់ជិតរលត់ រួចឆេះខ្លាំងឡើងវិញ ម្ដងហើយម្ដងទៀត។ នេះបង្ហាញថា អាទិទេពដាវចាស់ចង់រក្សាកម្លាំងកំពូល ទោះត្រូវលះឈីនិងឈាមចុងក្រោយ។
លោកមេភូមិដើរចូលជិត មិនខ្វល់អ្នកផ្សេងក្នុងសមរភូមិ ហើយសម្លឹងគាត់មុតស្រួច៖ «ម្ចាស់តារា ឈាវ ក្រុមមួយទៀតនៅណា? យើងជាសត្រូវចាស់ ឥឡូវជិតស្លាប់ទាំងពីរហើយ ចូរនិយាយពាក្យល្អមួយទៅ។ តើឯងពិតជាចង់ឃើញជីវិតរាប់មិនអស់ក្នុងសន្តិភាពអមតៈវិនាសឬ?»
សំឡេងប្រេះបែកលាន់ក្នុងខ្លួនម្ចាស់តារា ឈាវ។ អាទិទេពសង្ហានេះមានពណ៌មរណៈ ហើយសើចថា៖ «ជីវិតទាបថោកទាំងនោះទាក់ទងអ្វីនឹងខ្ញុំ?» គាត់ងើបមើលមេឃ រអ៊ូថា៖ «ផ្កាយរបស់ខ្ញុំចុងក្រោយក៏ត្រូវធ្លាក់ដែរ»។
ក្រាក់!
ដាវគាត់ប្រេះតិចៗ រួចសំឡេងប្រេះមួយទៀតតាមមក ហើយកាន់តែញឹក។ សំឡេងប្រេះលឿនឡើងៗ រហូតឮតែសូររាងកាយគាត់កំពុងបែក។
វិញ្ញាណដើមក្រោយលោកមេភូមិស្រអាប់ម្ដងទៀត។ គាត់កេណ្ឌឈីនិងឈាម ចង់ឱ្យវាត្រឡប់ដល់កំពូល តែទោះប្រឹងយ៉ាងណាក៏មិនអាច។
គាត់ដូចស្នប់ខ្យល់រហែក ធ្លាយគ្រប់កន្លែង។ គាត់ចង់បញ្ឆេះអំណាចជីវិតឡើងវិញ ប៉ុន្តែរាងកាយខូចខាតពេក។
គាត់ពិការ បាត់អវយវៈទាំងបួន ដែលប៉ះពាល់ទាំងកាយសាច់និងកម្លាំងប្រយុទ្ធ។ ប៉ុន្តែអ្វីសំខាន់បំផុត គឺគាត់ចាស់ហើយ។
គាត់ចាស់ដល់ថ្នាក់ជីវិតជិតអស់។ ដើមឡើយ នៅសល់មួយឆ្នាំជាង។ បើរស់ស្ងប់ហើយហ្វឹកហាត់ខិតខំ គាត់ប្រហែលជាជួសជុលស្ពានទេវៈទាន់មុនស្លាប់ ចូលដែនមួយទៀត ក្លាយជាអាទិទេព។
ប៉ុន្តែសង្គ្រាមនេះធ្វើឱ្យគាត់ប្រើឈីនិងឈាមចុងក្រោយអស់។
គាត់លែងមានផ្លូវបញ្ឆេះអំណាចជីវិតឡើងវិញ។
លោកមេភូមិស្រែក៖ «ប្រាប់ខ្ញុំមក ក្រុមមួយទៀតទៅណា? ម្ចាស់តារា ឈាវ ឯងកើតមកពីណា? ពីមុនឯងក៏ដូចប្រជាជនទាំងនោះ ជាជីវិតទាបថោកតាមសម្ដីឯង មិនមែនឬ?»
ម្ចាស់តារា ឈាវ បិទភ្នែករង់ចាំស្លាប់រួចហើយ ប៉ុន្តែខ្លួនគាត់ញ័រ ហើយបើកភ្នែកទទេគ្មានជីវិត។ របួសដាវបើកឡើងម្ដងមួយៗលើខ្លួន។
របួសកាន់តែជ្រៅ ដូចមានដាវមើលមិនឃើញកំពុងពុះកាយគាត់យឺតៗ។
ក្បាច់ចុងក្រោយលោកមេភូមិកាត់ផ្ដាច់ជីវិត និងបំបែកឃ្លាំងទេវៈគាត់។ កាយសាច់ក៏កំពុងរហែក ដូច្នេះគាត់ត្រូវស្លាប់នៅទីនេះ។
ម្ចាស់តារា ឈាវ ឱនក្បាល សើចចំអក៖ «មានប្រយោជន៍អ្វី? ឯងនៅមានកម្លាំងទប់ពួកគេឬ? ឯងក៏ជិតស្លាប់ដែរ មិត្តចាស់។ ស្គាល់ស្ថានភាពខ្លួនហើយអង្គុយចុះទៅ តាមខ្ញុំទៅត្រើយម្ខាង។ យើងអាចកំដរគ្នាតាមផ្លូវទៅប្រភពលឿង...»
លោកមេភូមិសួរម៉ឺងម៉ាត់៖ «ប្រាប់ខ្ញុំមក ពួកគេទៅទិសណា?»
ម្ចាស់តារា ឈាវ ងើបមើលគាត់ រួចភ្នែកទទេងាកទៅភាពងងឹតនៃមហាប្រាសាទបាក់បែក។ ដង្ហើមគាត់ស្រាប់តែញាប់៖ «ពួកគេប្រហែលជាជិតដល់ហើយ... ក្អក ក្អក បើឯងនៅមានសមត្ថភាព ចូរទៅទប់ពួកគេទៅ»។
ទឹកមុខគាត់ប្រែភ្លាម ហើយចាប់អាវលោកមេភូមិ ស្រែកស្អក៖ «ខ្ញុំឃើញភ្លើងនរក ភ្លើងពីអ្នកស្លាប់រាប់មិនអស់នៃសន្តិភាពអមតៈ មកទារជីវិតពីខ្ញុំ! ទប់ពួកគេ! កុំឱ្យការស្លាប់ពួកនោះក្លាយជាបាបខ្ញុំ... កុំមក កុំមក! មិនមែនកំហុសខ្ញុំទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែធ្វើតាមបញ្ជា... រាល់គំនុំមានម្ចាស់ រាល់បំណុលមានកូនបំណុល។ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកចង់ឱ្យពួកឯងស្លាប់ទេ!»
លោកមេភូមិរើរួចពីដៃគាត់ រួចប្រញាប់ចាកចេញ។
ប្រស្រីភ្នែកម្ចាស់តារា ឈាវ រួមតូចទៅៗ ដូចឃើញអ្វីគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំង ហើយស្រែកដូចឆ្កួត៖ «មិនមែនកំហុសខ្ញុំ ខ្ញុំក៏គ្មានជម្រើស កុំ...»
«ខ្ញុំឃើញទូកក្រដាសរាប់មិនអស់ ទូកជាច្រើនពីសន្តិភាពអមតៈចូលភាពងងឹត... ព្រះអើយ នោះជាអ្វី? ស្នែងអធិបតីផែនដី... នរក! នេះជានរក!»
«ជួយខ្ញុំផង! អាទិទេពពិត អាទិទេពពិតដែលមើលថែខ្ញុំនៅណា! មកជួយខ្ញុំ! ពួកអ្នកបានសន្យាថាមិនឱ្យអធិបតីផែនដីយកខ្ញុំទៅជំនុំជម្រះទេ... ជួយខ្ញុំ—»
មួយសន្ទុះក្រោយ ម្ចាស់តារា ឈាវ ផុតដង្ហើម ដោយសេចក្ដីរន្ធត់គ្មានទីបញ្ចប់កកជាប់លើមុខ។
ផាប់!
ដាវទេវៈក្នុងដៃក្លាយជាធូលីរាយពេញដី។ សាកសពម្ចាស់តារា ឈាវ ដួលទៅមុខ ហើយរបួសដាវផ្ទុះព្រមគ្នា ហែកសាកសពខ្ទេច។
លោកមេភូមិសម្រុកចូលភាពងងឹតនៃមហាប្រាសាទបាក់បែកយ៉ាងលឿន។ វិញ្ញាណដើមគាត់ម្ដងភ្លឺម្ដងស្រអាប់។ គាត់ប្រឹងកេណ្ឌឈាមចុងក្រោយ ដើម្បីទប់កាយសាច់មិនឱ្យស្លាប់ និងឆន្ទៈមិនឱ្យរលត់។
គាត់ដឹងការកោះហៅនៃមរណៈ ហើយកាយសាច់កាន់តែពិបាកទប់ព្រលឹង។ សេចក្ដីស្លាប់កំពុងមកជិត។
គាត់មានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីដេញតាម។ តាមពិត ក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយ គាត់តែងមានអារម្មណ៍នេះ។ វាច្បាស់ជាការកោះហៅពីពិភពយូទូ។ ច្បាប់មេឃដីនៃយូទូចងគាត់ ចង់យកព្រលឹងទៅ។
ពេលកាយសាច់ស្លាប់បន្តិចម្ដងៗ ការចងកាន់តែខ្លាំង។ ការកោះហៅពីពិភពងងឹតក៏កាន់តែខ្លាំង។
នោះជាកិច្ចសន្យាអធិបតីផែនដី។ ពេលកើត ជីវិតគ្រប់រូបចុះកិច្ចសន្យានេះ។ ពេលកាយសាច់ស្លាប់ ព្រលឹងនឹងជារបស់អធិបតីផែនដី ហើយរស់ស្ងប់ក្នុងយូទូ។
ការរក្សាកាយសាច់មិនឱ្យស្លាប់ ជាគន្លឹះគេចពីកិច្ចសន្យា។ អាទិទេពបណ្ដុះកាយដល់ដែនទេវៈ។ ក្នុងឃ្លាំងទេវៈចុងក្រោយ មានស្ពានទេវៈលាក់នៅ។ វិញ្ញាណដើមឆ្លងស្ពានក្លាយជាអាទិទេព។ ពេលកាយសាច់ក្លាយជាកាយទេវៈ វិញ្ញាណដើមក៏រួចពីកិច្ចសន្យាអធិបតីផែនដី។
លោកមេភូមិក៏ធ្លាប់មានលទ្ធភាពនេះ ប៉ុន្តែម្ចាស់តារា ឈាវ កាត់ផ្លូវនោះមុនស្លាប់។
លោកមេភូមិបានត្រឹមសង្ឃឹមថារកឃើញអាទិទេពនិងបិសាចមួយក្រុមទៀត ដែលទៅបញ្ចេញគ្រោះមហន្តរាយ។ ប៉ុន្តែទោះរកឃើញ គាត់ក៏មិនដឹងថានៅមានកម្លាំងប្រយុទ្ធឬអត់។
«ខ្ញុំពិតជាចាស់ហើយ...»
លោកមេភូមិដឹងថាឈីនិងឈាមកំពុងឡើងចុះ ស្ទើរតែទប់វិញ្ញាណដើមមិនបាន។ វាស្រាប់តែញ័រខ្លាំង ចង់ចេញពីកាយ តែគាត់មិនឈប់សម្រាកទេ។ បើឈប់ គាត់ប្រហែលជាដួលមិនក្រោករហូត។
គាត់សម្រុកទៅមុខជាមួយបិសាចរាប់មិនអស់ក្នុងភាពងងឹត។ ពួកវាតាមគាត់តាមជើងភ្នំ រង់ចាំពេលគាត់ស្លាប់។
ពេលគាត់ដួល ពួកវានឹងសម្រុកមកហែកជាកំណាត់ៗ។
គាត់រត់កាន់តែយឺត រាងកាយគ្មានអវយវៈកាន់តែធ្ងន់។ សេចក្ដីសោកសៅកើតឡើង ហើយគាត់សើចជូរចត់ ចង់ឈប់៖ «មើលទៅខ្ញុំពិតជាជិតស្លាប់ហើយ...»
ពេលនោះ គាត់ឃើញបក្សីធំទះស្លាបឆ្លងភាពងងឹត ហោះរំលងហើយចុះលើកំពូលភ្នំខាងមុខ។ ពេលបត់ស្លាប វាក្លាយជាអាទិទេពក្បាលបក្សីខ្លួនមនុស្ស ហើយប្រើចំពុះរៀបរោមដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។
សំឡេងមនុស្សបន្លឺពីចំពុះ៖ «អស់ពេលហើយ»។
លោកមេភូមិបន្តទៅមុខ កាន់តែយឺតឡើងៗ។
«ទុកពេលឱ្យខ្ញុំបន្តិចទៀត!» គាត់ឮសំឡេងខ្លួនដូចមកពីឆ្ងាយរាប់ម៉ឺនម៉ាយ ព្រិលៗ៖ «ទុកពេលឱ្យខ្ញុំទៀត ខ្ញុំនៅមានការមិនទាន់ចប់!»
អាទិទេពក្បាលបក្សីមើលគាត់ចម្លែកៗ រួចនិយាយម្ដងទៀត៖ «អស់ពេលហើយ»។
«សូមរង់ចាំ»។ លោកមេភូមិឮសំឡេងខ្លួនលាយយំ៖ «សូមចាំបន្តិចទៀត។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យសន្តិភាពអមតៈក្លាយជានរក។ ខ្ញុំនៅអាចប្រយុទ្ធបាន។ ខ្ញុំជាអធិរាជមនុស្សលោកនៃទឹកដីនេះ ខ្ញុំនៅមានភារកិច្ចនិងបន្ទុក...»
សូរចំអកមកពីភាពងងឹត ដូចអាទិទេពក្បាលបក្សីកំពុងសើច។ លោកមេភូមិខឹងពុះកញ្ជ្រោល៖ «ឯងហ៊ានសើចខ្ញុំឬ? ទោះខ្ញុំចាស់ មហិច្ឆតាដ៏អស្ចារ្យរបស់ខ្ញុំមិនដែលប្រែប្រួល!»
អាទិទេពក្បាលបក្សីទះស្លាបហោះ បណ្ដេញបិសាចក្នុងភាពងងឹត។ វាវិលមួយជុំ រួចចុះលើមែកឈើក្បែរ៖ «ខ្ញុំសើចអ្នកចម្បាំងក្នុងគ្រាអស់កម្លាំង ដែលនៅចចេសលង់ក្នុងសោកសៅឥតប្រយោជន៍ ព្រោះលែងមានអំណាច»។
លោកមេភូមិមិនអើពើ បន្តដើរទ្រេតទ្រោត។ មួយសន្ទុះក្រោយ អាទិទេពក្បាលបក្សីឈប់នៅមុខគាត់ ហើយហៅ៖ «ដល់ពេលទៅហើយ។ បើមិនទៅ ទូតមរណៈនឹងមក! នៅមានមិត្តចាស់រង់ចាំឯងនៅហ្វឹងទូ»។
«ខ្ញុំនៅអាចប្រយុទ្ធបាន...»
លោកមេភូមិឃើញមុខខ្លួនខ្មៅ ហើយក្លិនមរណៈរាលដល់ក្បាល នាំខួរក្បាលទៅរកសេចក្ដីស្លាប់។
ឃ្លាំងទេវៈគាត់ចាប់ផ្ដើមបាក់រលំ ប៉ុន្តែវិញ្ញាណដើមនៅតែឈរលើស្ពានសារិកា។ ខាងក្រោមជាភាពងងឹតគ្មានទីបញ្ចប់ គ្មានបាត។
នេះជាឃ្លាំងទេវៈស្ពានទេវៈរបស់គាត់ គួរតែគ្មានអ្វីពីពិភពក្រៅនៅខាងក្នុង។ ប៉ុន្តែមានអ្វីឈ្លានពានពីភាពងងឹត គឺពិភពមួយទៀត ពិភពយូទូ។
កាយសាច់គាត់ឈានដល់ភាពស្លាប់ ដូច្នេះពិភពយូទូចូលតាមឃ្លាំងទេវៈ។
ពីភាពងងឹតគ្មានទីបញ្ចប់ ទូកក្រដាសមួយអណ្ដែតចូលឃ្លាំងទេវៈ ខិតជិតវិញ្ញាណដើមគាត់។
គាត់ត្រូវតែទៅ ព្រោះបើមិនទៅ អធិបតីផែនដីនឹងយកវិញ្ញាណដើមគាត់។
វិញ្ញាណដើមសម្លឹងត្រើយម្ខាងនៃស្ពានសារិកា ដែលជាស្ពានណែនាំអាថ៌។ ប៉ុន្តែរវាងស្ពានទាំងពីរនៅមានចម្ងាយ គាត់ត្រូវហ្វឹកហាត់ក្បួនអាថ៌កំបាំងឆ្លងទេវៈ ទើបឆ្លងចូលដែនក្នុងរឿងព្រេងបាន។
ប៉ុន្តែឈីនិងឈាមគាត់ស្វិតស្ងួតទាំងស្រុង ហើយឈីជីវៈមិនអាចហូរក្នុងសាកសពទៀត។ គ្មានផ្លូវបញ្ចេញក្បួនអាថ៌កំបាំងឆ្លងទេវៈឡើយ។
«ក្នុងនាមអធិរាជមនុស្សលោក ខ្ញុំចង់ប្រយុទ្ធម្ដងទៀត!»
គាត់គ្រហឹមខឹង តែមិនអាចឮសំឡេងខ្លួនឯងទៀត។ ពេលនោះ គាត់ឃើញនាវាមួយធ្វើដំណើរឆ្លងភាពងងឹត។
នាវានោះដូចគីង្គក់ជើងបី បង្កើតពីភ្នំនិងពន្លឺចន្ទ។ នៅលើនាវា យក្សម្នាក់គ្រវីព្រះចន្ទពាក់កណ្ដាលបែក ទៅបោកអាទិទេពមួយអង្គ ស្ទើរតែធ្វើឱ្យវាពិការក្នុងមួយក្បាច់!
លោកមេភូមិភាំង ហើយឈប់។
នោះជានាវាព្រះចន្ទ។
គាត់ធ្លាប់ឃើញវាម្ដង។ កាលគាត់ទៅរកភូមិសុខសាន្ត ឈីន មូ ធ្លាប់ឆ្លងភាពងងឹតតាមរកគាត់។
គាត់មិនដែលគិតថានឹងជួបវាម្ដងទៀត។
អ្នកដែលកំពុងប្រយុទ្ធនឹងនាវា គឺអាទិទេពឋានសួគ៌ជាន់ខ្ពស់។ ប្រៀបនឹង យ៉ាន ជីងជីង ឈីន មូ ឃោរឃៅពេក។ គេគ្រវីព្រះចន្ទបោកសត្រូវ មិនខ្វល់ផលវិបាកសោះ!
ក្រៅពីគេ នាគឈីលីនក៏នៅលើនាវា ហើយលើខ្នងវាមានកញ្ជ្រោងតូចនិង ស៊ី យុនស៊ាង។ នៅមានស្ដេចនាគជលទេវៈពណ៌ខៀវត្បូងកណ្ដៀងហោះជុំវិញ ប្រយុទ្ធនឹងអាទិទេពមួយទៀត។
«អាមូ...»
ទឹកភ្នែកជន់ក្នុងភ្នែកលោកមេភូមិ ហើយចិត្តគាត់ស្ងប់ភ្លាម។ បេះដូងឈប់លោតបន្តិចម្ដងៗ។
អាទិទេពក្បាលបក្សីងាកមក៖ «ឥឡូវអាចស្ងប់ចិត្តហើយឬ? តាមខ្ញុំមក យមរាជកំពុងរង់ចាំឯង»។
បេះដូងលោកមេភូមិលោតជាលើកចុងក្រោយ ហើយគាត់ញញឹម៖ «ខ្ញុំមិនព្រមចុះចាញ់វ័យចាស់ទេ»។
វិញ្ញាណដើមគាត់លោតពីស្ពានសារិកា សម្រុកទៅឋានសួគ៌នៅត្រើយម្ខាង។
«ខ្ញុំកើតមកជាអាទិទេពសង្គ្រាម! ខ្ញុំមិនព្រមទទួលសេចក្ដីស្លាប់ជាដាច់ខាត!»
វិញ្ញាណដើមគាត់សើចខ្លាំង ហើយឈីដាវរាលសេរី សម្រុកទៅឋានសួគ៌ភ្លឺចែងចាំង។ ខណៈនោះហាក់ស្ថិតស្ថេរអស់កល្ប។
ប៉ុន្តែកាយសាច់សក់សរបស់គាត់ធ្លាក់ចុះ។
ឈីន មូ ងាកតាមសំឡេង ហើយឃើញលោកមេភូមិកកយឺតៗជារូបសំណាកថ្ម ខណៈធ្លាក់ពីមេឃ។